Kwaadspreken

Kwaadspreken, achter de rug klappen, roddelen , konkelfoezen ... het kan zo leuk zijn om dat samen met iemand te doen. Het smeedt een band. Cees Buddingh wist ook al dat mensen zich zelden zo nauw verbonden voelen als wanneer ze kwaad van iemand spreken.

Je kijkt in feite samen op de andere neer. Het is een oneerlijke manier om jezelf hoger te stellen en de ander te kleineren. Bomans zegt dat 'kwaadspreken een vorm is van zelfwantrouwen en een gevolg is van innerlijke onzekerheid. Door fouten van anderen bloot te leggen, probeert men de afwezigheid ervan bij zichzelf te bevestigen.'

"Wie in je afwezigheid kwaad spreekt, vreest je aanwezigheid" zegt men in Catalonië. Het is dus ook een manier om de rechtstreekse confrontatie met de besprokene uit de weg te gaan. Je vertelt het aan een derde en ontdoet je zo van de spanning en de angst om het rechtstreeks aan de ander te moeten zeggen.

Maar het bevredigende gevoel is slechts van korte duur en verandert al vlug in een bitter gevoel met een wrange, giftige nasmaak. Het wordt algauw een slechte gewoonte waar je moeilijk weer vanaf geraakt. Het vraagt veel discipline om het af te leren.

Ik probeer er vanaf NU op te letten om niets over iemand anders te zeggen wat ik ook niet rechtstreeks in het gezicht zou durven zeggen. Als ik het alleen tegen een derde durf te zeggen, dan weet ik dat ik aan het roddelen ben. Ik probeer ook niet meer te luisteren wanneer anderen aan het roddelen gaan en er niet meer in mee te gaan.

Eenmaal de woorden uitgesproken zijn, beginnen ze ook een eigen leven te leiden. Ze hangen in de lucht en verspreiden zich. Roddel kruipt door de kleinste spleten en wie met u roddelt, zal ook over u roddelen. Ook in China weten ze dat het makkelijker is een kuiken terug in het ei te krijgen, dan laster ongedaan te maken.

Madagascar zei : Ofwel hou je van iemand ofwel spreek je er kwaad van.

- Ann -

Onderweg is ook ergens

Alles verandert van moment tot moment,

zoals het eigenlijk hoort.

Zo kabbelt het leven stilletjes voort.

- Ann -

Sam Dillemans

"Het een houdt het ander in stand. 

Het tegenovergestelde van de zwaartekracht hoeft niet negatief te zijn: 

licht en duister kunnen elkaar als vrienden de hand schudden. 

Leven met alleen licht zou een grote leugen zijn. 

Je moet aanvaarden dat de wereld er niet altijd fantastisch uitziet, verre van.

 Het bestaan is een accident, soms prachtig en blessurevrij,

 maar meestal bloederig en met littekens."

- Sam Dillemans -

Ruimte om te leven

Zorgen voor anderen is zwaar.

Je moet niets zeggen. Je moet er gewoon zijn.

Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

Het betekent dat je eerst zelf stil moet worden. 

Dat er ruimte ontstaat in je innerlijk, 

waardoor je bij de ander kunt zijn.

Je moet goed kunnen luisteren naar jezelf om het vol te houden.

 Daarvoor moet je op zijn tijd rust nemen en je naar binnen keren. 

Al sta je maar 10 minuten per dag bewust stil 

bij wat je allemaal meegemaakt hebt.

Een goed leven begint bij de zorg voor het eigen innerlijk.

Vrij naar Carlo Leget in ‘Ruimte om te sterven’

Zorg

Je lichaam is kostbaar.

Behandel het met zorg...

Je lichaam in goede gezondheid

houden is een plicht

- Boeddha-

Er was eens een jongetje met een spiegel. Hij poetste zijn spiegel elke dag, maar… een paar vlekken bleven, en hij kon zichzelf nooit duidelijk zien. Maar hij was jong en gedreven, en dus bleef hij dag in dag uit de spiegel poetsen. Toen hij wat ouder werd, poetste hij alleen nog de delen van de spiegel die makkelijk schoon werden, de vuilste liet hij zitten. Maar al vlug werd zijn doek zo smerig dat hij de spiegel nog vuiler maakte en zichzelf bijna niet meer kon zien.

Op een dag ( intussen al een jongeman) vond hij tijdens een wandeling een schone witte doek die hem aan de spiegel uit zijn jeugd deed denken. Hij zocht de totaal met vuil bedekte spiegel op en begon enthousiast te poetsen. Er gebeurde iets vreemds. Hoe meer hij poetste, hoe helderder zijn leven leek te schijnen… terwijl zijn spiegel steeds vuiler werd. Daarom begon hij nog harder te poetsen, en langzaamaan werd hij sterker. Zijn spiegel werd met de dag helderder, omdat hij voortdurend delen van de spiegel ontdekte die nog gepoetst moesten worden… en voor zijn leven gold hetzelfde…

En daarom zwoer hij elke dag zijn leven op te poetsen … en nooit meer zichzelf te verwaarlozen… - 

Uit De spiralen Kooi van Al Davison.

Prachtige Graphic Novel ! Een autobiografie van Al Davison, over zijn leven als kind met zware spina bifida, levenslang gevangen in de 'spiralen kooi' van zijn eigen DNA. In woord en beeld vertelt hij het verhaal van zijn strijd tegen deze 'handicap' en tegen de vooroordelen van zijn omgeving. Heel aangrijpend en inspirerend !

Enkele quotes :

"Waar gaat mijn spiegelbeeld naartoe als ik niet in de spiegel kijk?"

"Je moet je beperkingen aanvaarden, totdat je een manier vindt om ze te overwinnen"

"Een autobiografie is een gek ding ... Je begint gebeurtenissen vast te leggen... en het vastleggen zélf wordt weer een gebeurtenis, waardoor de blik op die vroegere gebeurtenissen, en je leven zelf, verandert..."

"Sommige gebeurtenissen vragen erom geaccepteerd te worden en ze wachten wanhopig tot ze worden bevrijd... opgeroepen, herinnerd..."

- De spiralen kooi - Al Davison -

Het fluwelen konijn

"Wat is Echt ?" vroeg het Fluwelen Konijn op een dag... "Heb je dan dingen die binnen in je zoemen en een knop aan de buitenkant? "

"Echt heeft niets te maken met hoe je gemaakt bent", zei het Leren Paard. "Het gebeurt met je als een kind heel, heel lang van je houdt, niet alleen met je speelt, maar echt van je houdt, dan word je Echt?"

"Doet het pijn?" vroeg Konijn. "Soms", zei het Leren Paard, want hij was altijd eerlijk. "Als je Echt bent geef je niet om pijn". 

"Gebeurt het ineens, zoals bij een mechaniek dat opgewonden wordt? vroeg hij, "of beetje bij beetje?"

"Het gebeurt niet ineens", zei het Leren Paard. "Je wordt het. Het duurt lang. Daarom gebeurt het niet vaak met mensen die gemakkelijk kapot gaan, of scherpe randen hebben, of die voorzichtig bewaard moeten worden. Wanneer je eindelijk Echt bent, is meestal al je haar eraf geknuffeld, hangen je ogen aan een draadje, zit je los in je gewrichten en zie je er haveloos uit. Maar dat is helemaal niet erg, want als je eenmaal Echt bent kun je niet lelijk zijn, behalve voor mensen die het niet begrijpen."

Uit : 'Het fluwelen Konijn' (1922) door Margery Williams