vrijdag 7 oktober 2022
The real glory of meditation lies not in any method but in its continual living experience of presence, in its bliss, clarity, peace, and, most important of all, complete absence of grasping.
The diminishing of your grasping is a sign that you are becoming freer of yourself. And the more you experience this freedom, the clearer the sign that the ego and the hopes and fears that keep it alive are dissolving and the closer you will come to the infinitely generous “wisdom of egolessness.”
When you live in that wisdom home, you’ll no longer find a barrier between “I” and “you,” “this” and “that,” “inside” and “outside”; you’ll have come, finally, to your true home, the state of nonduality.
donderdag 6 oktober 2022
Op een prachtige Afrikaanse savanne, was een leeuw zijn troep kwijt geraakt. Hij liep al twintig dagen van de ene plaats naar de andere en kon zijn troep niet vinden. Hij had honger en dorst, maar was ook erg bang om alleen te zijn.
Eindelijk zag hij een vijver. Hij rende er met al zijn kracht naartoe. Hij stierf van de dorst en moest wat van die vitale vloeistof drinken. Toen hij echter de oever bereikte, zag hij het beeld van een dorstige leeuw boven het water. Dus besloot hij weg te lopen. “De vijver heeft al een eigenaar,” dacht hij.
Die nacht besloot hij in de buurt te blijven, maar hij durfde niet terug te gaan naar de vijver. Als de leeuw die eigenaar was van de plek, zou hij hem waarschijnlijk aanvallen. Hij was niet in de positie om de confrontatie aan, bang en zwak als hij was. Er ging nog een dag voorbij en de zon was intens.
Hij kon niet meer tegen de dorst, dus besloot hij een risico te nemen. Hij kon er niet meer tegen. Dus naderde hij voorzichtig de vijver en toen hij de oever bereikte, zag hij de leeuw weer.
Hij had echter zo’n dorst dat het hem niet kon schelen. Hij stak zijn hoofd in de vijver om van dat heerlijke water te drinken. Precies op dat moment verdween de leeuw: de enge leeuw die hij had gezien was zijn eigen spiegelbeeld. Zo zijn angsten: ze verdwijnen als we ze onder ogen zien.
Er was eens een grote groep kikkers die altijd naar het bos ging om rond te hangen en zich te vermaken. Ze zongen en sprongen allemaal tot de avond viel. Ze lachten altijd heel hard en waren onafscheidelijk.
Op een dag, tijdens hun gebruikelijke uitje, besloten ze naar een nieuw bos te gaan. In het midden van hun gebruikelijke spelletjes vielen drie van de kikkers in een diepe put die niemand van hen eerder had opgemerkt. De rest was geschokt. Ze keken naar de bodem van de put en zagen dat die te diep was. “We zijn ze kwijt,” zeiden ze.
De drie gevallen kikkers probeerden de wanden van de put te beklimmen, maar het was erg moeilijk. Ze kwamen amper een centimeter omhoog en vielen dan weer naar beneden.
De anderen begonnen op te merken dat hun inspanningen nutteloos waren. Hoe zouden ze er ooit in slagen om zo’n hoge wand te beklimmen? Ze dachten dat ze het gewoon moesten opgeven. Er was niets aan te doen.
Twee van de kikkers hoorden die opmerkingen en gaven het op. Ze dachten dat de anderen gelijk hadden. De derde kikker daarentegen bleef klimmen en vallen, maar na een paar uur slaagde hij erin om naar de oppervlakte te komen. De anderen waren verbaasd. Een van hen vroeg: “Hoe heb je het gedaan?” De kikker gaf echter geen antwoord. Hij was doof.
woensdag 5 oktober 2022
At the heart of every addiction
is the attempt
to run away
from ourselves.
To flee our sorrow, self-doubt, anxiety, shame, fear, guilt, loneliness.
To be somewhere other than where we are.
To be out of the Now.
Meditation, true meditation, courageously dismantles the core addiction,
the addiction to 'somewhere else',
to 'another Now',
to 'not here'.
In true meditation, we are...
HERE. NOW.
We allow ourselves to be
exactly as we are,
where we are,
today, in this moment.
We 'bless the mess' of our imperfect humanity
with bare naked attention.
Even if it hurts. Even if it stings.
Even if it burns.
We stay.
We just…stay.
And...
We also honour the part of us
that doesn't want to stay!
The part that wants to run.
The part that wants to be
a million miles from here.
The part that wants the drink,
the drug, the cigarette,
the contact, the excitement, the chocolate,
the shopping trip, the next… high.
We do not shame that part either.
We see it, and bow to it.
We offer it unlimited compassion.
It is also sacred.
And young, and scared.
Friend, even your non-acceptance
is acceptable to life,
and not ugly, sinful, unspiritual or a mistake.
Even the most 'violent' thunderstorms
are welcome here
in the vastness of the Sky
that is your undying, merciful Presence.
- Jeff Foster -
dinsdag 4 oktober 2022
maandag 3 oktober 2022
You don't have to be pretty.
You don't owe prettiness to anyone.
Not to your boyfriend...spouse...partner, not to your co-workers, especially not to random men on the street.
You don't owe it to your mother, you don't owe it to your children, you don't owe it to civilization in general.
Prettiness is not a rent you pay for occupying a space marked
'female.'
- Erin McKean -
We need to shake ourselves sometimes and really ask:
“What if I were to die tonight? What then?”
We do not know whether we will wake up tomorrow, or where.
If you breathe out and you cannot breathe in again, you are dead.
It’s as simple as that.
As a Tibetan saying goes:
“Tomorrow or the next life—which comes first, we never know.”
- Rigpa Glimpse of the Day -
DE ZIN. Dirk De Wachter (62), psychiater-psychotherapeut
‘La petite bonté’
'We hebben er allemaal nood aan om zacht aangeraakt te worden. Zeker wanneer het slecht gaat. In mijn delirium na een zware chirurgische ingreep, werd ik overmand door een verschrikkelijke angst en miserie. Tot een verpleegster binnenkwam en lief mijn arm vastpakte. Zo landde ik terug in de wereld. Die stille aanraking, het is alsof ik ze nog voel. Prachtig. Een soort wonder. Het is het wonder van de kleine goedheid, waarover de Franse filosoof LEVINAS schrijft. Zowel in de gezondheidszorg als in het dagelijkse leven kunnen we focussen op grootse daden en resultaatgerichte behandelingen, maar de wezenlijkste deugd gebeurt tussen twee mensen, in het hele kleine, in het bijna onooglijke. In een lieve glimlach, een warme hand op je schouder, een echte blik, een oprechte vraag. Hoe kleiner het gebaar, hoe essentiëler.'
‘De zin van het leven zit volgens Levinas in de zorg voor de ander. Het gaat niet om neerbuigende barmhartigheid, meer om baatzuchtigheid. Geven maakt ons gelukkig, en zit in de kleinste geste. De troost is dat het zo eenvoudig is. (glimlacht) In het Westen hebben we gelukkig allerlei goede systemen om anderen te steunen, maar die schieten tekort als er geen vriendelijk intermenselijk gebaar is. Je kan van een uitkering leven, maar als er niemand vraagt hoe het met je is … Vaak denken we in onze maatschappij alles wel goed te hebben geregeld en dan trekken we ons terug op ons ikkige zelf. Tussen vier muren, met de vrienden op Facebook die we niet ontmoeten. Ja, we moeten elkaar weer meer echt in de ogen kijken, elkaar weer meer aanraken. Respectvol en volgens de context uiteraard. Maar vel voelen, het is even onontbeerlijk als eten en drinken. Iedereen streeft naar streling.’
