zaterdag 6 oktober 2018
Als we een probleem ervaren, schieten we vaak
het hoofd in, in de hoop om daar de oplossing te vinden.
Maar in gepieker is het antwoord niet te vinden,
het maakt de zaken alleen maar complexer.
Vaak is het beter om je aandacht af te wenden
van het denken en je te richten op je thuisbasis van stilte.
Ware intelligentie, helderheid en creativiteit
komen niet voort uit mentaal geworstel, maar uit verstilling.
Daar liggen de antwoorden voor je problemen.
- Erik van Zuydam -
www.inzicht-nu.nl
Let them judge you.
Let them misunderstand you.
Let them gossip about you.
Their opinions aren’t your problems.
You stay kind, committed to love and free in your authenticity.
No matter what they do or say, don’t you doubt your worth or the beauty of your truth.
Just keep shining like you always do.
- Scott Stabile -
vrijdag 5 oktober 2018
donderdag 4 oktober 2018
Any real change implies the breakup of the world as
one has always known it, the loss of all that gave one an identity, the
end of safety.
And at such a moment, unable to see and not daring to
imagine what the future will now bring forth, one clings to what one
knew, or dreamed that one possessed.
Yet, it is only when a man is able,
without bitterness or self-pity, to surrender a dream he has long
cherished or a privilege he has long possessed that he is set free...he
has set himself free...for higher dreams, for greater privileges.
- James Baldwin -
NITCH
Je hebt altijd een keuze,
je moet ze alleen durven maken
- Britt Van Marsenille -
http://www.psychologies.be/nl/britt-marsenille-hebt-altijd-keuze-moet-alleen-durven-maken/
Lieve gestruikelde,
Er is iets in je leven gebeurd waardoor je alles ineen zag storten of misschien gebeurde er niet eens iets heel ergs, maar wist je ineens niets meer zeker. Misschien verloor je je baan, liet je geliefde je in de steek, overleed er een dierbare, was de zin in dingen ineens verdwenen of speelde oude pijn zo op dat je het niet langer kon wegduwen en eronder bedolven werd. Je bent gestruikeld. Je ligt op de grond. En het voelt alsof je nooit meer helemaal overeind zult komen.
Veel mensen worden ongemakkelijk van iemand die zich in een crisis
bevindt, dat heb je misschien al gemerkt. Ze wenden in een reflex hun
hoofd af omdat ze niet geconfronteerd willen worden met pijn. Of ze
willen je eigenhandig overeind trekken met montere adviezen omdat ze
vinden dat het nu wel lang genoeg heeft geduurd. Terwijl je misschien
niets anders zou willen dan dat ze even naast je gaan zitten, bij jou op
de grond. Dat ze hun arm om je heen slaan en dan weer weggaan.
Toen ik in mijn eigen crisis zat (een jaar of twee geleden nadat de vader van mijn kinderen bij me weg ging), werd ik geprezen op dagen dat ik hoopvolle dingen zei. Dan was ik ‘een sterke vrouw’. Op dagen dat ik het niet zag zitten, was het ‘kop op’ en ‘het is tijd om door te gaan’. Terwijl: ik voelde me tijdens de slechte dagen helemaal niet zwakker, maar juist alsof ik de kracht had gevonden om de ergste pijn aan te gaan. Verdriet toelaten is misschien wel de belangrijkste vorm van sterk zijn. ‘If you desire healing, let youself fall ill, let yourself fall ill,’ zei de dichter Rumi al.
Dit wil ik je zo graag zeggen: het is niet schaamtevol, zwak of sneu om even te blijven liggen nadat je bent gevallen. Je staat heus wel weer een keer op. Alleen nu nog even niet.
Je hoeft niet zo snel mogelijk op te krabbelen en je positieve verhaal klaar te hebben, lieve gestruikelde. Je hoeft je niet krachtiger en optimistischer voor te doen dan je je voelt. Dat houdt je af van werkelijke verwerking. Bovendien houd je daarmee de ‘hashtag happy’-illusie in stand en blijft iedereen denken dat hij zwakker is dan een ander.
Weet dat wat je nu ook ervaart tijdelijk is, zoals alles tijdelijk is. Weet dat je geen slachtoffer bent van het leven, maar een deelnemer aan het leven omdat het bitter er net zo goed bij hoort als het zoet. Je bent niet alleen. Er is niets mis met jou. Voel geen schaamte, zelfverwijt of haast bij het doorwerken van je proces.
Wees niet verder, niet beter, niet gelukkiger, niet optimistischer, niet meer in control dan je bent. De ontspanning die daarmee gepaard gaat is groot. Alle krampachtigheid en onechtheid ten opzichte van jezelf en anderen verdwijnt. Je schouders zakken. Je bent dan wel een hoopje ellende, maar je veroordeelt jezelf er niet meer om. En ondertussen stap je ongemerkt en rustig door zonder dat je betreurt dat je nog niet helemaal overeind bent gekomen. Totdat je dat op een dag, tot je eigen verrassing, wel bent.
Met liefde en eerbied voor jouw proces,
Susan
https://www.happinez.nl/groei/brief-aan-gestruikelde/
Er is iets in je leven gebeurd waardoor je alles ineen zag storten of misschien gebeurde er niet eens iets heel ergs, maar wist je ineens niets meer zeker. Misschien verloor je je baan, liet je geliefde je in de steek, overleed er een dierbare, was de zin in dingen ineens verdwenen of speelde oude pijn zo op dat je het niet langer kon wegduwen en eronder bedolven werd. Je bent gestruikeld. Je ligt op de grond. En het voelt alsof je nooit meer helemaal overeind zult komen.
Toen ik in mijn eigen crisis zat (een jaar of twee geleden nadat de vader van mijn kinderen bij me weg ging), werd ik geprezen op dagen dat ik hoopvolle dingen zei. Dan was ik ‘een sterke vrouw’. Op dagen dat ik het niet zag zitten, was het ‘kop op’ en ‘het is tijd om door te gaan’. Terwijl: ik voelde me tijdens de slechte dagen helemaal niet zwakker, maar juist alsof ik de kracht had gevonden om de ergste pijn aan te gaan. Verdriet toelaten is misschien wel de belangrijkste vorm van sterk zijn. ‘If you desire healing, let youself fall ill, let yourself fall ill,’ zei de dichter Rumi al.
Dit wil ik je zo graag zeggen: het is niet schaamtevol, zwak of sneu om even te blijven liggen nadat je bent gevallen. Je staat heus wel weer een keer op. Alleen nu nog even niet.
Je hoeft niet zo snel mogelijk op te krabbelen en je positieve verhaal klaar te hebben, lieve gestruikelde. Je hoeft je niet krachtiger en optimistischer voor te doen dan je je voelt. Dat houdt je af van werkelijke verwerking. Bovendien houd je daarmee de ‘hashtag happy’-illusie in stand en blijft iedereen denken dat hij zwakker is dan een ander.
Weet dat wat je nu ook ervaart tijdelijk is, zoals alles tijdelijk is. Weet dat je geen slachtoffer bent van het leven, maar een deelnemer aan het leven omdat het bitter er net zo goed bij hoort als het zoet. Je bent niet alleen. Er is niets mis met jou. Voel geen schaamte, zelfverwijt of haast bij het doorwerken van je proces.
Wees niet verder, niet beter, niet gelukkiger, niet optimistischer, niet meer in control dan je bent. De ontspanning die daarmee gepaard gaat is groot. Alle krampachtigheid en onechtheid ten opzichte van jezelf en anderen verdwijnt. Je schouders zakken. Je bent dan wel een hoopje ellende, maar je veroordeelt jezelf er niet meer om. En ondertussen stap je ongemerkt en rustig door zonder dat je betreurt dat je nog niet helemaal overeind bent gekomen. Totdat je dat op een dag, tot je eigen verrassing, wel bent.
Met liefde en eerbied voor jouw proces,
Susan
https://www.happinez.nl/groei/brief-aan-gestruikelde/
woensdag 3 oktober 2018
My girlfriend's been really depressed lately. I've been trying to give her advice and perspective and suggest ways for her to get help, but she just contradicts everything I say. I feel terrible that I'm not able to do more, and it's wearing me down. I'm trying to tell myself that I've already done my share, but I always feel like I can, and should, do more in every case, that I'm just not pushing myself hard enough. Especially after she's been so patient and generous towards me.
You have discovered that you cannot change her even when she would benefit from your counsel.
People never change for us. They only change for themselves.
You must cease to give advice. You must cease to expect her to listen to you. Offer advice only if she asks for it and even then give up expectations that she will heed it.
You are not her savior. You are not her doctor. You are not responsible for her happiness. You should only focus on being her friend. Nurture your own energy. Back away if you become too drained.
☸ Sam ☸
The capacity to be alone is the capacity to love.
It may look
paradoxical to you, but it is not.
It is an existential truth: only
those people who are capable of being alone are capable of love, of
sharing, of going into the deepest core of the other person—without
possessing the other, without becoming dependent on the other, without
reducing the other to a thing, and without becoming addicted to the
other.
All blame is a waste of time.
No matter how much fault you find with another, and regardless of how much you blame him, it will not change you.
The only thing blame does is to keep the focus off you when you are looking for external reasons to explain your unhappiness or frustration.
You won't succeed in changing whatever it is about you that is making you unhappy.
-
Abonneren op:
Posts (Atom)
