zaterdag 2 mei 2020
Het enige wat nodig is,
is dat je je gedachten met rust laat.
Dat is de ware meditatie.
Ga eenvoudigweg geen relatie met ze aan.
wees er niet zo door gefascineerd
en trek niet tegen ze ten strijde,
daarmee geef je ze te veel macht.
Gedachten kunnen je alleen maar domineren
omdat je zo geïnteresseerd in ze bent.
Als jij je gedachten met rust laat,
dan zullen ze jou met rust laten.
- Erik van Zuydam -
vrijdag 1 mei 2020
Het leven heeft me drie dingen geleerd: ten eerste dat ik mijn eigen dood en die van mijn dierbaren niet kan ontlopen.
Ten tweede dat de mens niet alleen maar is wat we zien of wat we menen te zien. Hij is altijd veel grootser en diepzinniger dan ons beperkte oordeelsvermogen ons laat geloven.
Hij heeft, en dat is het derde inzicht, nooit zijn laatste woord gesproken, maar bevindt zich altijd in een wordingsproces, met de mogelijkheid voor de mens om via de crisissen en beproevingen in zijn leven innerlijk getransformeerd te worden.(blz. 33)
uit : De intieme dood / Marie
de Hennezel
Bedankt Lut !
donderdag 30 april 2020
You may write me down in history
With your bitter, twisted lies,
You may tread me in the very dirt
But still, like dust, I’ll rise.
With your bitter, twisted lies,
You may tread me in the very dirt
But still, like dust, I’ll rise.
Does my sassiness upset you?
Why are you beset with gloom?
Why are you beset with gloom?
‘Cause I walk like I’ve got oil wells
Pumping in my living room.
Just like moons and like suns,
With the certainty of tides,
Just like hopes springing high,
Still I’ll rise.
With the certainty of tides,
Just like hopes springing high,
Still I’ll rise.
Did you want to see me broken?
Bowed head and lowered eyes?
Shoulders falling down like teardrops.
Weakened by my soulful cries.
Bowed head and lowered eyes?
Shoulders falling down like teardrops.
Weakened by my soulful cries.
Does my haughtiness offend you?
Don’t you take it awful hard
‘Cause I laugh like I’ve got gold mines
Diggin’ in my own back yard.
You may shoot me with your words,
You may cut me with your eyes,
You may kill me with your hatefulness,
But still, like air, I’ll rise.
You may cut me with your eyes,
You may kill me with your hatefulness,
But still, like air, I’ll rise.
Does my sexiness upset you?
Does it come as a surprise
That I dance like I’ve got diamonds
At the meeting of my thighs?
Does it come as a surprise
That I dance like I’ve got diamonds
At the meeting of my thighs?
Out of the huts of history’s shame
I rise
I rise
Up from a past that’s rooted in pain
I rise
I’m a black ocean, leaping and wide,
Welling and swelling I bear in the tide.
Leaving behind nights of terror and fear
I rise
I rise
Into a daybreak that’s wondrously clear
I rise
Bringing the gifts that my ancestors gave,
I am the dream and the hope of the slave.
I rise
I rise
I rise.
And so, I rise, you rise, and we rise together.
- Maya Angelou -
When you walk through a forest that has not been tamed and interfered with by man, you will see not only abundant life all around you, but you will also encounter fallen trees and decaying trunks, rotting leaves and decomposing matter at every step.
Wherever you look, you will find death as well as life.
Upon closer scrutiny, however, you will discover that the decomposing tree trunk and rotting leaves not only give birth to new life, but are full of life themselves.
Microorganisms are at work.
Molecules are rearranging themselves.
So death isn’t to be found anywhere.
There is only the metamorphosis of life forms.
What can you learn from this?
Death is not the opposite of life.
Life has no opposite.
The opposite of death is birth.
Life is eternal.
- Eckhart Tolle -
We often talk about empathy as an emotional virtue, but it’s also an
imaginative art.
Before I can empathize with you, you have to become
real to me.
I have to listen to you, I have to tell myself your story.
I
have to imagine what it is like to be you with your illness or your
situation or your aspirations or whatever it is.
If you don’t have
empathy, other people might not exist for you.
woensdag 29 april 2020
We zijn hier omdat één bijzondere groep vissen
merkwaardig gevormde vinnen had die konden veranderen in benen voor op
het land levende wezens;
omdat kometen op de aarde insloegen en de
dinosaurussen uitroeiden, waardoor zoogdieren een kans kregen die ze
anders niet gehad hadden;
omdat de aarde nooit helemaal bevroren is
tijdens een ijstijd;
omdat een klein taai ras dat een kwart miljoen jaar
geleden in Afrika is ontstaan er tot nu toe met hangen en wurgen in
geslaagd is te overleven.
We mogen dan verlangen naar een “hoger”
antwoord – maar dat is er niet.
Deze verklaring, al lijkt zij op het
eerste gezicht verontrustend, zo niet angstwekkend is uiteindelijk
bevrijdend en verheugend.
De zin van het leven kunnen we niet
eenvoudigweg afleiden uit natuurlijke feiten.
De antwoorden moeten we
zelf construeren – met al onze wijsheid en ons gevoel voor ethiek.
Er is
gaan andere weg.
– Stephen Jay Could -
‘Kwetsbaar durven te zijn is een leerproces’
De coronacrisis heeft veel negatieve kanten, weet ook
dichter Paul Demets. Maar met wat geluk kunnen we er wat moois aan
overhouden.
1.Wees kwetsbaar
‘Er bestaat in onze maatschappij een cultus van het lichaam. Voeg daar het belang van zelfredzaamheid en autonomie aan toe en je komt snel bij het idee van kwetsbaarheid als punt van verlies. Maar kwetsbaarheid kan juist een punt van winst zijn. Als je kwetsbaar durft te zijn, kun je je beter met anderen verbinden. Ik ben vijf jaar geleden gered door de handen van een spoedarts: een symbool voor die verbinding met anderen. Je weet dat je anderen nodig hebt, maar op zo’n moment wordt die gedachte geactiveerd.’
2.Durf iets te ontberen
‘Met één klik kun je iets bestellen en de volgende dag heb je
het in huis. In dat tempo leven we. Bij ons in de buurt, in Deinze,
staat een groot distributiecentrum. Wanneer ik ’s morgens naar Gent rijd
om les te geven, zie ik de bestelwagens af en aan rijden. Net een
bijenkorf. We lijken voortdurend een leemte te willen vullen door ons
allerlei dingen aan te schaffen. Geduld is niet langer nodig. We hoeven
geen heremieten te worden, maar het zou een basishouding mogen zijn om
niet altijd aan die materiële behoeften te willen voldoen. We beseffen
toch dat we er niet gelukkiger van worden? Je zag het ook in de
pathetiek van het hamsteren in het begin van de coronacrisis. Mensen
grepen haast met klauwen om zich heen. Intussen is dat wat gekalmeerd.
Misschien komen we nu wel met z’n allen tot het besef dat het niet nodig
is om altijd dertig soorten kaas ter beschikking te hebben. Bezit en
keuzemogelijkheden verscheuren ons vaak. Het zijn impulsen in onze
hersenen, die ons altijd weer naar een beloning laten zoeken, als bij
een verslaving. Hopelijk kunnen we daar nu wat van afkicken.’
3.Wees een rups
‘We zouden het leven meer moeten zien als een leerschool: we
zijn niet zomaar mens, we worden mens. Het leven is één grote
transformatie. Er circuleerden onlangs veel jeugdfoto’s op Facebook.
Mensen reageren dan dat je geen haar veranderd bent. Dat is vriendelijk
bedoeld, maar we weten best dat we voortdurend veranderen, fysiek en
mentaal. Levenservaring speelt daarin mee, de dingen die we meemaken –
ook de negatieve. We moeten ons voortdurend aanpassen en zijn daar ook
toe in staat, maar het is een langzaam voortschrijdend inzicht. Vladimir
Nabokov omschreef het leven als “een spleetje licht tussen twee eeuwige
perioden van duisternis”. Daarom vind ik dat je een rups moet durven te
zijn. Je kunt verlangen om een vlinder te worden, maar de transformatie
fascineert me het meest. Vlinder worden we pas op de dag dat we sterven
en wegfladderen.’
4. Wandel, want elk pad is een levenspad
‘We kunnen veel leren van de natuur. Sinds mijn hartstilstand
moet ik meer bewegen. Dus ga ik actief wandelen en hardlopen, tweemaal
per week. Die verbinding maken met je lichaam en de natuur werkt helend
en geeft kracht, ook al omdat je de natuur voortdurend in transformatie
ziet. In die zin is elk pad een levenspad. Je ziet goed dat je niet
alleen verbonden bent met andere mensen, maar ook met een groter geheel.
Ik hoop dat ik niet te zweverig klink, maar die verbondenheid met de
natuur zijn we te veel kwijt. Kijk naar de vleesindustrie, naar de
verknechting van de natuur. We maken alles tot park, we domesticeren de
natuur. Dat is geen goede evolutie. We zouden de natuur niet als
gebruiksobject mogen zien, maar moeten haar meer op gelijke voet
behandelen. Dat kan als je wandelt of loopt, omdat je zintuigen op
scherp staan. Dat zijn momenten van zijn. Volgens Virginia Woolf bestaan
onze dagen vooral uit “niet-zijn”, katoenpluis dat in je hoofd zit.’
5.Prijs de dood
‘We hebben te veel de neiging om de dood weg te moffelen. Als
iemand sterft, wordt er wel aandacht aan besteed, maar het wordt vooral
heel clean afgehandeld in mortuaria en op plechtigheden waar de
betrokkenheid in het slechtste geval zoek is. Ik denk dat het belangrijk
is om ons tijdens ons leven al vertrouwd te maken met de dood. De
Franse filosoof Michel de Montaigne raadde het al aan, omdat het ons
leven in een ander perspectief zet. Door onze vergankelijkheid te
omarmen, kunnen we onze armen beter uitstrekken naar het leven.’
Paul Demets is dichter,
poëzierecensent (onder meer voor deze krant), lector aan de School of
Arts in Gent en onderwijsdidacticus aan de Universiteit Gent. Onlangs
verscheen zijn nieuwe bundel ‘De hazenklager’ (De Bezige Bij).
And once the storm is over you won't remember how you made it through,
how you managed to survive.
You won't even be sure, in fact, whether the
storm is really over.
But one thing is certain.
When you come out of
the storm you won't be the same person who walked in.
That's what this
storm's all about.
- Haruki Murakami -
dinsdag 28 april 2020
Ik heb zoveel gevoel
Dat ik mezelf vaak overtuig
Dat ik sentimenteel ben.
Toch herken ik, als ik mezelf zie,
Dat dit allemaal een kwestie van gedachten is,
En dat ik uiteindelijk niets voelde.
We hebben, wij allen die leven,
Aan de ene kant een leven
En aan de andere een leven gedacht:
Het enige leven dat we hebben
Is degene die gedeeld wordt
Tussen authentieke en nep.
Maar van beide levens, welke echt is,
Welke is nep, er is niemand ter wereld
In staat om het ons uit te leggen;
Dan leven we op een manier
Dat het leven dat we hebben
Degene die zich moet denken.
- Fernando Pessoa -
Dat ik mezelf vaak overtuig
Dat ik sentimenteel ben.
Toch herken ik, als ik mezelf zie,
Dat dit allemaal een kwestie van gedachten is,
En dat ik uiteindelijk niets voelde.
We hebben, wij allen die leven,
Aan de ene kant een leven
En aan de andere een leven gedacht:
Het enige leven dat we hebben
Is degene die gedeeld wordt
Tussen authentieke en nep.
Maar van beide levens, welke echt is,
Welke is nep, er is niemand ter wereld
In staat om het ons uit te leggen;
Dan leven we op een manier
Dat het leven dat we hebben
Degene die zich moet denken.
- Fernando Pessoa -
Seeing the world with all the unspoiled simplicity of a young child, you are free from concepts of beauty and ugliness, good and evil, and no longer fall prey to conflicting tendencies driven by desire
or repulsion.
or repulsion.
Why trouble yourself about all the ups and downs of daily life, like a child who delights in building
a sand castle but cries when it collapses?
a sand castle but cries when it collapses?
To get what they want and be rid of what they dislike, look how people throw themselves into torments, like moths plunging into the flame of a lamp!
Would it not be better to put
down your heavy burden of dreamlike obsessions once and for all?
- Dilgo
Khyentse Rinpoche -
maandag 27 april 2020
Abonneren op:
Posts (Atom)
