zaterdag 5 februari 2011

Verlichting, dat is voor mij een stap achteruit doen en kijken. Kijken zonder te oordelen, ook naar jezelf. Het verkeer kan me bijvoorbeeld echt agressief maken, maar eigenlijk is dat verspilde energie. Sinds kort heb ik vrede met het feit dat ik kwaad zal blijven worden. Alleen probeer ik er vanop een afstand naar te kijken en me er niet meer helemaal te laten meeslepen.
We zijn sowieso de speelbal van duizend toevalligheden tegelijk. Dat klinkt heel gedetermineerd, maar - en dat is de knoop! - je kunt je daarvan bewust zijn. De manier waarop je naar je eigen leven kijkt, is maakbaar. Het is misschien wel het enige maakbare wat er bestaat.
- Raf Walschaerts - 't Groot lot - De standaard -
vrijdag 4 februari 2011
Des frigos, des multi-robots
Des huiles de vidange, des gaz à gogo
Des liquides toxiques pour bien qu'elle astique
Et du silicone pour être esthétique
Ca fait moins peur
De mourir à plusieurs
Avec ardeur, nous sommes nos fossoyeurs
Des anti-moustiques, des bonbons chimiques
Des plaques tectoniques ou la bombe atomique
Des sacs en plastique, des boissons qui piquent
Des armes automatiques dans les villes touristiques
Ca fait moins peur
De mourir à plusieurs
Ô quel bonheur ! Nous sommes nos fossoyeurs
Des hommes politiques super-fantastiques
Sans aucune éthique aux desseins tragiques
Des nostalgiques de la chaise électrique
Des frustrés cyniques qui règlent le cirque
Ca fait moins peur
De mourir à plusieurs
Avec ardeur, nous sommes nos fossoyeurs
Ca fait moins peur
De mourir à plusieurs
Ô quel bonheur ! Nous sommes nos fossoyeurs
- Arno, 'Mourir à plusieurs' -

Ik heb altijd geloofd dat
het tegengesteld van liefde
niet haat is, maar onverschilligheid
En dat betekent dat
het tegengestelde van kennis
niet onwetendheid is
maar onverschilligheid
Het tegengesteld van hoop
is niet zonder hoop
maar onverschilligheid
Het tegengestelde van leven is
niet dood, maar onverschilligheid
En daarom geloof ik,
dat literatuur en onderwijs
en werken voor de mensheid
maar één doel hebben:
vechten tegen de onverschilligheid
- Elie Wiesel -

‘Weet jij eigenlijk wel zeker dat jij de schildpad bent, schildpad?’ vroeg de krekel op een ochtend aan de schildpad.
De schildpad keek hem beduusd aan en begon na te denken. Na een tijd zei hij: ‘Nee. Dat weet ik niet zeker.’
Somber gluurde hij onder zijn schild vandaan naar de krekel.
‘Ik weet wel dat ik de krekel ben,’ zei de krekel. ‘Ik tsjirp, dus ik ben de krekel.’ Hij maakte een sprongetje van plezier.
Ik doe niets, dacht de schildpad. Maar dat is volgens mij niet genoeg om de schildpad te zijn.
De kikker had het gesprek gehoord en zei: ‘Ik kwaak, dus ik ben de kikker.’
‘Inderdaad, kikker, inderdaad,’ zei de krekel. ‘Jij kwaakt, dus jij bent de kikker. ‘
Zij sloegen elkaar op de schouders en keken de schildpad tamelijk meewarig aan.
Zou ik dan misschien niet de schildpad zijn? dacht de schildpad. Maar wie zou ik dan zijn ...? Als ik nou eens denk: ik schuifel, dus ik ben de schildpad... Hij schuifelde wat heen en weer. Nee, dacht hij. Dat is niets. Er schuifelen er trouwens zoveel.
De schildpad voelde zich eenzaam en onzeker, terwijl de krekel en de kikker vrolijk wegliepen, elkaar op de schouders sloegen en zongen: ‘wij weten wie we zijn!’
Toen klonk er opeens een geraas uit de top van de eik waaronder de schildpad stond. Het was de olifant die daar bij zonsopgang naartoe was geklommen. Nu viel hij.
‘Ik val...’ kon hij nog roepen. Toen viel hij met een zware slag op de grond vlak naast de schildpad.
Dat is de olifant, dacht de schildpad somber. Dat staat vast.
Even later sloeg de olifant zijn ogen op. ‘Hallo schildpad’, zei hij zachtjes.
‘Weet je zeker dat ik dat ben?’ vroeg de schildpad verbaasd. ‘Weet je dat echt zeker?’
‘Ja,’ kreunde de olifant. ‘Wie zou je anders zijn?’
‘Dat weet ik niet,’ zei de schildpad.
‘Nou dan,’ zei de olifant, en met een pijnlijk gezicht voelde hij aan de enorme bult op zijn achterhoofd.
De schildpad had de krekel en de kikker wel achterna willen hollen.
Maar ja, dacht hij, als ik dat doe geloven ze helemaal niet dat ik de schildpad ben. En dus bleef hij stilstaan, in het gras, onder de eik, en zei zachtjes tegen zichzelf: ‘Hallo, schildpad. Hallo.’
- Toon Tellegen - Misschien wisten zij alles -
Wanneer wordt een kind mondig?
Als het door zijn vader en moeder veel beluisterd wordt.
Wij hebben nood aan mensen die echt kunnen luisteren. Dat kan pas als je zelf voldoende leeg wordt om open te staan voor de ander.
Als je vol zit van jezelf is er geen ruimte om het verhaal van de ander in je op te nemen.
- Carlos De Soete - pastor -
Als het door zijn vader en moeder veel beluisterd wordt.
Wij hebben nood aan mensen die echt kunnen luisteren. Dat kan pas als je zelf voldoende leeg wordt om open te staan voor de ander.
Als je vol zit van jezelf is er geen ruimte om het verhaal van de ander in je op te nemen.
- Carlos De Soete - pastor -
donderdag 3 februari 2011
Eddie Vedder - Trouble
Trouble
Oh trouble set me free
I have seen your face
And it's too much too much for me
Trouble
Oh trouble can't you see
You're eating my heart away
And there's nothing much left of me
I've drunk your wine
You have made your world mine
So won't you be fair
I don't want no more of you
So won't you be kind to me
Just let me go where
I'll have to go there
Trouble
Oh trouble move away
I have seen your face
and it's too much for me today
Trouble
Oh trouble can't you see
You have made me a wreck
Now won't you leave me in my misery
I've seen your eyes
and I can see death's disguise
Hangin' on me
I'm beat, I'm torn
Shattered and tossed and worn
Too shocking to see
Trouble
Oh trouble move from me
I have paid my debt
Now won't you leave me in my misery
Trouble
Oh trouble please be kind
I don't want no fight
And I haven't got a lot of time
- Trouble van Cat Stevens - door Eddy Vedder
Plant trees

The true meaning of life is to plant trees,
under whose shade you do not expect to sit.
- Nelson Henderson -
Plant trees for your great-grandchildren - for future generations. Create the legacy of a better world. Leave this world a better place than you found it. Literally planting trees for your great-grandchildren is a wonderful idea, but far more important... use this symbolism - this imagery - to represent the kind of legacy you want to leave to future generations.
- Jonathan Lockwood Huie -
woensdag 2 februari 2011
Basisvertrouwen
Ernstig stresserende levensgebeurtenissen kunnen je basisvertrouwen in het leven verminderen.
Overweeg nu en dan eens grondig of het dit is wat jij wenst en kies.
- Aurelis -
Overweeg nu en dan eens grondig of het dit is wat jij wenst en kies.
- Aurelis -
R.E.S.P.E.C.T.
Grasping is the source of all our problems. Since impermanence to us spells anguish, we grasp on to things desperately, even though all things change. We are terrified of letting go, terrified, in fact, of living at all, since learning to live is learning to let go. And this is the tragedy and the irony of our struggle to hold on: Not only is it impossible, but it brings us the very pain we are seeking to avoid.
The intention behind grasping may not in itself be bad; there’s nothing wrong with the desire to be happy, but what we try to grasp on to is by nature ungraspable.
The Tibetans say that you cannot wash the same dirty hand twice in the same running river, and “no matter how much you squeeze a handful of sand, you will never get oil out of it.”
- Rigpa Glimpse of the day -
The intention behind grasping may not in itself be bad; there’s nothing wrong with the desire to be happy, but what we try to grasp on to is by nature ungraspable.
The Tibetans say that you cannot wash the same dirty hand twice in the same running river, and “no matter how much you squeeze a handful of sand, you will never get oil out of it.”
- Rigpa Glimpse of the day -
Het lied van de stilte
“Tao is stil”, onderwees Lao Tse zijn leerlingen. Er kan niets gezegd worden over Tao. Op een dag nodigde de keizer van Lu hem uit om een toespraak in het paleis te komen houden. En de keizerin, de keizer, de premier, de ministers, de hoge ambtenaren en de generaals, allemaal waren ze bij elkaar gekomen om met veel respect te luisteren.
Lao Tse kwam, stond daar een ogenblik, keek om zich heen en verliet de zaal. De keizer wist niet hoe hij het had. Hij vroeg aan zijn premier: “Wat is er met die man? We waren gekomen om te luisteren.”
De oude premier zei: “Dit is de geweldigste preek die ik ooit gehoord heb! Hij heeft het gezegd! U had hem gevraagd om te komen onderrichten over stilte. Hij heeft het gebracht! Hij stond daar in stilte, hij was stilte. Waar vraagt u nog meer naar? Wat wilt u nog meer? Hij was pure stilte, zoals hij daar die paar seconden stond. Hij was door en door stilte. Hij was pulserende stilte. En u zat op een paar woorden te wachten.”
- Zinnige Verhalen -
Lao Tse kwam, stond daar een ogenblik, keek om zich heen en verliet de zaal. De keizer wist niet hoe hij het had. Hij vroeg aan zijn premier: “Wat is er met die man? We waren gekomen om te luisteren.”
De oude premier zei: “Dit is de geweldigste preek die ik ooit gehoord heb! Hij heeft het gezegd! U had hem gevraagd om te komen onderrichten over stilte. Hij heeft het gebracht! Hij stond daar in stilte, hij was stilte. Waar vraagt u nog meer naar? Wat wilt u nog meer? Hij was pure stilte, zoals hij daar die paar seconden stond. Hij was door en door stilte. Hij was pulserende stilte. En u zat op een paar woorden te wachten.”
- Zinnige Verhalen -
Action!
dinsdag 1 februari 2011
Stormbestendig…
Praise & Blame
Pleasure & Pain
Loss & Gain
Fame & Shame
Wanneer je gecentreerd bent, met beide benen op de grond staat, in balans bent, stevig in je schoenen staat, laat je je niet omver blazen door de acht winden die je afscheiden van wie je werkelijk bent. Laat ze maar waaien en wees jezelf... de rots in de branding... de zon die overal schijnt... de onuitputtelijke bron van liefde en mededogen...
- Hilda -
Pleasure & Pain
Loss & Gain
Fame & Shame
Wanneer je gecentreerd bent, met beide benen op de grond staat, in balans bent, stevig in je schoenen staat, laat je je niet omver blazen door de acht winden die je afscheiden van wie je werkelijk bent. Laat ze maar waaien en wees jezelf... de rots in de branding... de zon die overal schijnt... de onuitputtelijke bron van liefde en mededogen...
- Hilda -
Sometimes, I feel the past and the future pressing so hard on either side that there’s no room for the present at all.
I should like to bury something precious, in every place I've been happy. And then when I was old, and ugly and miserable, I could come back, and dig it up, and remember.
If you asked me now who I am, the only answer I could give with any certainty would be my name: Charles Ryder. For the rest: my loves, my hates, down even to my deepest desires, I can no longer say whether these emotions are my own, or stolen from those I once so desperately wished to be. On second thought, one emotion remains my own. Alone among the borrowed and the second-hand, as pure as that faith from which I am still in flight: Guilt.
It's rather a pleasant change... when all your life you've had people looking after you, to have someone to look after, yourself.
~ Evelyn Waugh - Brideshead Revisited -
Society
Oh it's a mystery to me.
We have a greed, with which we have agreed...
and you think you have to want more than you need...
until you have it all, you won't be free.
Society, you're a crazy breed.
I hope you're not lonely, without me.
When you want more than you have, you think you need...
and when you think more then you want, your thoughts begin to bleed.
I think I need to find a bigger place...
cause when you have more than you think, you need more space.
Society, you're a crazy breed.
I hope you're not lonely, without me.
Society, crazy indeed...
I hope you're not lonely, without me.
There's those thinkin' more or less, less is more,
but if less is more, how you keepin' score?
It means for every point you make, your level drops.
Kinda like you're startin' from the top...
and you can't do that.
Society, you're a crazy breed.
I hope you're not lonely, without me.
Society, crazy indeed...
I hope you're not lonely, without me
Society, have mercy on me.
I hope you're not angry, if I disagree.
Society, crazy indeed.
I hope you're not lonely...without me.
- Eddie Vedder & Johnny Depp - Society - Into the Wild -
What is important

A young boy watched as his father walked into the living room...
The boy noticed that his younger brother, John, began to cower slightly as his father entered. The older boy sensed that John had done something wrong. Then he saw from a distance what his brother had done. The younger boy had opened his father’s brand new hymnal and scribbled all over the first page with a pen.
Staring at their father fearfully, both brothers waited for John’s punishment. Their father picked up his prized hymnal, looked at it carefully and then sat down, without saying a word. Books were precious to him; he was a minister with several academic degrees. For him, books were knowledge.
What he did next was remarkable. Instead of punishing his brother, instead of scolding, or yelling, his father took the pen from the little boy’s hand, and then wrote in the book himself, alongside the scribbles that John had made.
Here is what that father wrote: “John’s work, 1959, age 2. How many times have I looked into your beautiful face and into your warm, alert eyes looking up at me and thanked God for the one who has now scribbled in my new hymnal. You have made the book sacred, as have your brother and sister to so much of my life.”
“Wow,” thought the older brother, “This is punishment?”
Since that time, the hymnal has become a treasured family possession. It is tangible proof that their parents love them. It taught the lesson that what really matters is people, not objects; patience, not judgment; love, not anger.
- Writer Unknown -
Tevredenheid uitstralen
Wijze ouders zijn als water
Tevreden voedt vwater alles wat op haar pad komt
zonder onderscheid te maken.
Terwijl mensen vechten om hogerop te komen,
stroomt water vol vreugde naar beneden
om de laag gelegen plekken het eerst te vullen.
Als je om je kinderen geeft,
houd je hun omgeving schoon
en vrij van overbodige en storende dingen.
Praat eerlijk en openhartig met hen
zonder de baas te spelen of te manipuleren.
Wees oprecht en mild in je beslissingen,
laat straf en schaamte daarin geen rol spelen.
Wees kalm
tevreden en blij.
Dat is de beste erfenis
die je je kinderen kunt geven.
- De Tao Te King voor Ouders -
Tevreden voedt vwater alles wat op haar pad komt
zonder onderscheid te maken.
Terwijl mensen vechten om hogerop te komen,
stroomt water vol vreugde naar beneden
om de laag gelegen plekken het eerst te vullen.
Als je om je kinderen geeft,
houd je hun omgeving schoon
en vrij van overbodige en storende dingen.
Praat eerlijk en openhartig met hen
zonder de baas te spelen of te manipuleren.
Wees oprecht en mild in je beslissingen,
laat straf en schaamte daarin geen rol spelen.
Wees kalm
tevreden en blij.
Dat is de beste erfenis
die je je kinderen kunt geven.
- De Tao Te King voor Ouders -
maandag 31 januari 2011

How many lives do we live?
How many times do we die?
They say we all lose 21 grams... at the exact moment of our death. Everyone.
And how much fits into 21 grams? How much is lost? When do we lose 21 grams? How much goes with them? How much is gained? How much is gained? Twenty-one grams. The weight of a stack of five nickels. The weight of a hummingbird. A chocolate bar. How much did 21 grams weigh?
- 21 Grams -

Al dat boeken verslinden, van jongsafaan, is maar luiheid van mij. Ik laat anderen formuleren, wat ik zelf zou moeten doen. Ik zoek overal de bevestiging van alles wat er in mij wroet en werkt, maar ik zal tot klaarheid moeten komen met m'n eigen woorden. Ik moet heel wat luiheid, en voor alles geremdheid en onzekerheid overboord gooien om op den duur tot mezelf te komen. En via mezelf tot anderen.
- Etty Hillesum -
"Ik denk dat je tot op zekere hoogte zelf verantwoordelijk bent voor je geluk. Het komt volgens mij op je weg omdat je de voorwaarden in de hand hebt gewerkt, door trouw te blijven aan je oprechte gevoelens."

«Weet je wat ik me heel goed kan inbeelden? Dat ik ooit grondig genoeg zal krijgen van mensen. Ik vind ze heel vaak vermoeiend en vervelend, mezelf incluis. Ik kan me voorstellen dat ik op een dag zeg: 'En nu ben ik klaar met Jan en alleman.' En dat ik wegga. Wellicht om later op mijn stappen terug te komen, en in te zien hoeveel ik nog van sommige mensen hou. Ik kan goed alleen zijn; ik ben ook niet het type dat bij vrienden gaat uithuilen. Ik probeer mijn eigen boontjes te doppen. Dat zouden meer mensen moeten doen.»
- Matthias Schoenaerts - Humo - Foto ©Thomas Vanhaute

«Weet je wat ik me heel goed kan inbeelden? Dat ik ooit grondig genoeg zal krijgen van mensen. Ik vind ze heel vaak vermoeiend en vervelend, mezelf incluis. Ik kan me voorstellen dat ik op een dag zeg: 'En nu ben ik klaar met Jan en alleman.' En dat ik wegga. Wellicht om later op mijn stappen terug te komen, en in te zien hoeveel ik nog van sommige mensen hou. Ik kan goed alleen zijn; ik ben ook niet het type dat bij vrienden gaat uithuilen. Ik probeer mijn eigen boontjes te doppen. Dat zouden meer mensen moeten doen.»
- Matthias Schoenaerts - Humo - Foto ©Thomas Vanhaute
zondag 30 januari 2011
Mijn moeder en mijn oudste zus zijn samen de was aan het opvouwen in de veranda. Hun armen wijd open staan ze tegenover elkaar, een groot wit laken aan de vier hoeken tussen duim en wijsvinger vasthoudend. Ik ben een jongetje van een jaar of vijf. Vlak boven mijn hoofd hangt het opengespreide laken, dat tijdens het vouwen een paar keren als een vallende parachute op mij neerkomt. Dan waait het een beetje om mijn hoofd en ik ben verrukt van de schoonheid van het linnen en van de lichtheid waarin ik helemaal opgenomen word. In de veranda ruikt het naar waspoeder, naar bladgrond, naar cement, naar half verwelkte gladiolen in een vaas. Ik hoor hoe mijn moeder en mijn grote zus tegen elkaar praten terwijl er boven mijn hoofd witte banen stof deinen die voortdurend van grootte veranderen en gehalveerd worden. Het prettigst van al is wanneer mijn hoofd helemaal mee tussen het halfgeplooide laken verdwijnt. Ik moet nu wel eruitzien als een jongetje dat onthoofd is. Maar ook als een jongetje dat daarom nog niet minder kraait van opwinding en plezier. Het kan niet anders dan dat ik het werk hinder maar blijkbaar vinden zowel mijn moeder als mijn zus dat niet erg. Ik pas bij hun bezigheden. Ze vouwen maar voort en ze praten maar voort. Ze doen en ze laten doen. Ook al is het mijn schuld wanneer het laken uit hun handen schiet en op de grond valt zodat alles weer van voren af aan moet. Maar zelfs ook dat vinden ze niet erg. Ik ben toegelaten in deze scène.
Op het einde wordt het laken ook nog een keer over de breedte dubbel geplooid. Daarvoor doet mijn zus een paar stappen in de richting van mijn moeder om haar de ene helft te overhandigen. Dat is ook het moment waarop ik mij snel uit de voeten moet maken, of zowel mijn moeder als mijn zus botsen lachend met hun onderlichamen tegen mij aan.
Die mand met witte was in de veranda had nooit leeg mogen raken.
- Leo Pleysier - De dieven zijn al gaan slapen -
Dit is een soort kladschrift, ik zal af en toe maar eens iets proberen, er iets uitgooien, misschien worden alle stukjes nog eens een geheel, maar ik moet niet weglopen voor mezelf, voor de moeilijkheid van de problemen; daar loop ik ook niet voor weg, ik loop weg voor de moei-
lijkheid van het opschrijven. Het komt er allemaal zo ongelukkig uit.
Maar je zit op dit papier toch alleen maar wat klaarheid te zoeken voor jezelf, je zit toch geen meesterwerken te produceren? Je geneert je nog voor jezelf. Je durf nog niet te geven, je durf nog niet de dingen uit je te gooien, je bent nog verschrikkelijk geremd en dat komt, omdat je jezelf nog niet accepteert zoals je bent.
- Etty - De nagelaten geschriften van Etty Hillesum 1941-1943 -
lijkheid van het opschrijven. Het komt er allemaal zo ongelukkig uit.
Maar je zit op dit papier toch alleen maar wat klaarheid te zoeken voor jezelf, je zit toch geen meesterwerken te produceren? Je geneert je nog voor jezelf. Je durf nog niet te geven, je durf nog niet de dingen uit je te gooien, je bent nog verschrikkelijk geremd en dat komt, omdat je jezelf nog niet accepteert zoals je bent.
- Etty - De nagelaten geschriften van Etty Hillesum 1941-1943 -
Anger
Abonneren op:
Posts (Atom)











