zaterdag 1 februari 2020
Most of us still need to learn how to take care of our physical body.
We need to learn how to relax and how to sleep. We need to learn how to
eat and consume in such a way that our body can be healthy, light, and
at ease. If we listen carefully, we can hear our body telling us all the
time what it does and does not need. Although its voice is very clear,
we seem to have lost our capacity to listen to it. We’ve pushed our body
too hard, and so tension and pain have accumulated.
We’ve been neglecting our body so long, it may be lonely. Our body has
wisdom, and we need to give ourselves a chance to hear it.
In this very moment you may like to pause and reconnect with your body. Simply bring your awareness to your breathing, and recognize and acknowledge the presence of your whole body. You may like to say to yourself, “My dear body, I know you are there.” Coming home to your body like this allows some of the tension to be gently released. This is an act of reconciliation. It is an act of love.
- Thich Nhat Hanh, in “The Art of Living” -
In this very moment you may like to pause and reconnect with your body. Simply bring your awareness to your breathing, and recognize and acknowledge the presence of your whole body. You may like to say to yourself, “My dear body, I know you are there.” Coming home to your body like this allows some of the tension to be gently released. This is an act of reconciliation. It is an act of love.
- Thich Nhat Hanh, in “The Art of Living” -
S I
&
L A
Volgens
‘Wie was Tine Nys echt?’ Zo begon een artikel over het proces rond de euthanasie van Tine Nys.
Ik las twee vragen. De eerste: Wie was Tine Nys? De tweede: Wie was Tine Nys écht?
De tweede vraag is een overtreffende trap van de eerste. En de eerste is al zo moeilijk, om niet te zeggen onmogelijk.
Wie kan die vragen beantwoorden?
Het vaakst terugkerende woord in de rest van het artikel was een even simpel als verraderlijk woord: volgens.
‘Volgens de enen,’ las ik, ‘speelde Tine veel met haar jongste broer en zusje.’ Volgens anderen ‘vertelde Tine dat ze vaak voor haar jongste broer en zus moest zorgen’.
Daar begint het verschil dus al, terwijl we nog gewoon spelen, en uiteraard was het al vroeger begonnen. We komen ter wereld en hebben volgers. In wier ogen we vervolgens bestaan. Althans volgens hen.
Volgens het evangelie van.
Dagenlang kwamen tientallen mensen aan het woord. Over Tine Nys. Wie zij was. En ook nog eens écht was.
Altijd waren er de enen en de anderen. Soms, natuurlijk, kwamen ze overeen. Tine was ‘warm, levenslustig, sociaal en creatief’. Daar was zowat iedereen het over eens.
Even vaak echter liepen ze danig uiteen, de enen en de anderen.
Er waren objectieve en subjectieve volgers. Psychiaters versus zussen. Therapeuten en ouders. Ziekenhuizen en vrienden.
Ook onder de objectieven waren de meningen verdeeld, net als – begrijpelijker – onder de subjectieven. De ene kenner zag autisme, de andere niet. De ene vriend zag verslaving, de andere had nooit iets gemerkt.
En ‘volgens haar beste vriendin en volgens de beklaagde artsen,’ las ik ten slotte, ‘was er bij Tine geen twijfel meer over haar euthanasie’. Anderen dan weer ‘lazen toch tegenspraak in wat ze die laatste weken zei of deed’. Voor Tine Nys uit haar leven vertrok.
Het had me kunnen duizelen bij zoveel tegenspraak over één mens. Maar dat deed het niet. Het ontroerde me. Zó, inderdaad, kennen wij iemand. Niet. Nooit.
Stel, dacht ik, dat dit proces over mij ging, om welke reden dan ook. Het liefst een passiemoord. En mijn volgers zouden moeten getuigen. Onder ede. En allemaal zouden ze elkaar opvolgen. En allemaal zouden ze hun licht laten schijnen over mij.
Of over Tine Nys. Of over u.
Ik weet het zeker: hoe meer lichten er zouden schijnen over mij en over ons, hoe meer we samen in het duister zouden tasten.
Over mij. Maar ook over u.
Want iedereen zou het over mij of over u hebben volgens zichzelf, alsof iedereen zelfs maar weet wie ze zelf zijn. Laat staan dus iemand anders.
En allemaal zouden ze langskomen in de getuigenbank: de overleden ouders, de nu opgevoede kinderen, de jarenlange vrouw en moeder, de trouwe vrienden, de huisdokter, de kinesist, de gedroomde geliefde, de cardioloog, de hartsvriendin, de zeikerds, de nitwits.
De passanten, de heerlijk schampenden.
Enzovoort.
Zelfs de harde schijf zou in de rechtbank geopenbaard worden.
En dan al de herinneringen. En dan al het onherinnerde. En dan ook nog de stille ruis van het bestaan, de slapeloosheid, het ongebeurde, zelfs al het onmogelijke.
Alles, allemaal zou het getuigen. Volgens alles en allemaal.
Zoals de vier evangelisten over Christus. Volgens Marcus, volgens Lucas, volgens Johannes en volgens Matteüs.
En nog zouden ze hooguit ergens in mijn buurt komen. Net zoals niemand na twintig eeuwen eigenlijk weet wie die Jezus precies was.
Of wie Tine Nys écht was.
Of wie dan ook wie eigenlijk is. Volgens iedereen die ons kent.
‘Zelf,’ zei het artikel ook nog, ‘kan ze het niet meer vertellen.’ Tine Nys. Aangezien ze er niet meer is. Wegens euthanasie.
En dan is de gedachte: zou ze het zelf beter hebben kunnen verteld dan al haar getuigende volgers samen, wie zij écht was? Dat is maar de vraag.
Als ik voor mezelf mag spreken: ik zou geen idee hebben. Tenzij dat van mijn getuigen.
En dan nog zouden zij écht geen idee hebben.
- Bernard Dewulf - De Standaard -
Ik las twee vragen. De eerste: Wie was Tine Nys? De tweede: Wie was Tine Nys écht?
De tweede vraag is een overtreffende trap van de eerste. En de eerste is al zo moeilijk, om niet te zeggen onmogelijk.
Wie kan die vragen beantwoorden?
Het vaakst terugkerende woord in de rest van het artikel was een even simpel als verraderlijk woord: volgens.
‘Volgens de enen,’ las ik, ‘speelde Tine veel met haar jongste broer en zusje.’ Volgens anderen ‘vertelde Tine dat ze vaak voor haar jongste broer en zus moest zorgen’.
Daar begint het verschil dus al, terwijl we nog gewoon spelen, en uiteraard was het al vroeger begonnen. We komen ter wereld en hebben volgers. In wier ogen we vervolgens bestaan. Althans volgens hen.
Volgens het evangelie van.
Dagenlang kwamen tientallen mensen aan het woord. Over Tine Nys. Wie zij was. En ook nog eens écht was.
Altijd waren er de enen en de anderen. Soms, natuurlijk, kwamen ze overeen. Tine was ‘warm, levenslustig, sociaal en creatief’. Daar was zowat iedereen het over eens.
Even vaak echter liepen ze danig uiteen, de enen en de anderen.
Er waren objectieve en subjectieve volgers. Psychiaters versus zussen. Therapeuten en ouders. Ziekenhuizen en vrienden.
Ook onder de objectieven waren de meningen verdeeld, net als – begrijpelijker – onder de subjectieven. De ene kenner zag autisme, de andere niet. De ene vriend zag verslaving, de andere had nooit iets gemerkt.
En ‘volgens haar beste vriendin en volgens de beklaagde artsen,’ las ik ten slotte, ‘was er bij Tine geen twijfel meer over haar euthanasie’. Anderen dan weer ‘lazen toch tegenspraak in wat ze die laatste weken zei of deed’. Voor Tine Nys uit haar leven vertrok.
Het had me kunnen duizelen bij zoveel tegenspraak over één mens. Maar dat deed het niet. Het ontroerde me. Zó, inderdaad, kennen wij iemand. Niet. Nooit.
Stel, dacht ik, dat dit proces over mij ging, om welke reden dan ook. Het liefst een passiemoord. En mijn volgers zouden moeten getuigen. Onder ede. En allemaal zouden ze elkaar opvolgen. En allemaal zouden ze hun licht laten schijnen over mij.
Of over Tine Nys. Of over u.
Ik weet het zeker: hoe meer lichten er zouden schijnen over mij en over ons, hoe meer we samen in het duister zouden tasten.
Over mij. Maar ook over u.
Want iedereen zou het over mij of over u hebben volgens zichzelf, alsof iedereen zelfs maar weet wie ze zelf zijn. Laat staan dus iemand anders.
En allemaal zouden ze langskomen in de getuigenbank: de overleden ouders, de nu opgevoede kinderen, de jarenlange vrouw en moeder, de trouwe vrienden, de huisdokter, de kinesist, de gedroomde geliefde, de cardioloog, de hartsvriendin, de zeikerds, de nitwits.
De passanten, de heerlijk schampenden.
Enzovoort.
Zelfs de harde schijf zou in de rechtbank geopenbaard worden.
En dan al de herinneringen. En dan al het onherinnerde. En dan ook nog de stille ruis van het bestaan, de slapeloosheid, het ongebeurde, zelfs al het onmogelijke.
Alles, allemaal zou het getuigen. Volgens alles en allemaal.
Zoals de vier evangelisten over Christus. Volgens Marcus, volgens Lucas, volgens Johannes en volgens Matteüs.
En nog zouden ze hooguit ergens in mijn buurt komen. Net zoals niemand na twintig eeuwen eigenlijk weet wie die Jezus precies was.
Of wie Tine Nys écht was.
Of wie dan ook wie eigenlijk is. Volgens iedereen die ons kent.
‘Zelf,’ zei het artikel ook nog, ‘kan ze het niet meer vertellen.’ Tine Nys. Aangezien ze er niet meer is. Wegens euthanasie.
En dan is de gedachte: zou ze het zelf beter hebben kunnen verteld dan al haar getuigende volgers samen, wie zij écht was? Dat is maar de vraag.
Als ik voor mezelf mag spreken: ik zou geen idee hebben. Tenzij dat van mijn getuigen.
En dan nog zouden zij écht geen idee hebben.
- Bernard Dewulf - De Standaard -
Supertramp / Roger Hodgson - The Logical Song | The Story Behind The So...
...................................................................................
‘When I was young, it seemed that life was so wonderful
A miracle, oh it was beautiful, magical
And all the birds in the trees, well they’d be singing so happily
Oh joyfully, playfully watching me
But then they send me away to teach me how to be sensible
Logical, oh responsible, practical
And they showed me a world where I could be so dependable
Oh clinical, oh intellectual, cynical’
~ Supertramp -
vrijdag 31 januari 2020
When one creates labels for oneself:
Husband, father, farmer, student,
When one assumes roles or
Judges and discriminates,
The whole is broken into pieces and
Authenticity is destroyed.
A fragment can never
Understand the
Totality.
It is at best a partial, incomplete view.
Only from wholeness
Can Wholeness be seen.
- Hsin, Wu -
Dokter Dirk Van Duppen: dat is dus het gelaat van een communist.
Een
échte communist, een woord – gebruikt met de bedoeling te beledigen –
dat de meeste van onze politici tegenwoordig met het grootste dedain en
de diepste verachting uitspuwen.
Een communist, iemand die zijn ganse
leven al gelooft dat de mens een geboren samenwerker is.
Intrinsiek
solidair, vergevend en behulpzaam.
- Alain Platel over het boek ‘Zo verliep de tijd die me toegemeten was'
van Dirk Van Duppen -
What would happen if you decided to stop internally talking to yourself?
If you stopped commenting on all that you experience?
Just as you can
decide to not open your mouth to speak, what if you realized that you
can also choose not to speak thoughts?
What would happen if you no
longer had this stream of constant chatter going on all day long?
You’d
then see things as they are, rather than through the story you were
making up about it.
You’d soon realize that absolutely everything you
had been telling yourself had nothing to do with reality, but was
heavily engaged in delusion.
Hoeveel goedkeuring en bevestiging je ook krijgt;
het zal nooit genoeg zijn, en je zult altijd op zoek
blijven naar ‘meer’, want werkelijke compleetheid,
vervulling en geluk hebben niets te maken
met de goedkeuring van andere mensen.
Alles wat je zoekt is al aanwezig in jeZelf.
Je dient alleen je vizier naar binnen te richten
in plaats van uit te reiken naar buiten.
- Erik van Zuydam -
de 5 levenslessen -Koen Peeters
‘Je leert niets van zomaar je mening ventileren’
1. Elk contact laat sporen na
2. Wees op het onbeleefde af nieuwsgierig (maar blijf beleefd)
3. We bedekken de dingen, maar ze zullen doorweekt zijn door de regen
4. Doe iets onnuttigs, maar doe het consequent
‘Ik heb een abonnement op De Standaard. Sinds afgelopen voorjaar knip ik er foto’s van kunst uit en ik plak ze voor het slapengaan in een boek, met een handgeschreven onderschrift erbij. Kijk hier: Giacometti, Turner, Brancusi, Ricardo Brey, Lucian Freud. Dat knippen en plakken is een vorm van meditatie, denk ik: je verliezen in een systeem dat je zelf opbouwt. Het heeft geen nut, maar het creëert ruimte voor gedachten. Het is een medicijn tegen rusteloosheid. Mocht De Standaard ooit de papieren krant afschaffen, reken dan maar dat ik heftige protestbrieven zal schrijven.’
5. Wantrouw het debat
- Koen Peeters in De Standaard -
Anything
that’s human is mentionable, and anything that is mentionable can be
more manageable.
When we can talk about our feelings, they become less
overwhelming, less upsetting, and less scary.
The people we trust with
that important talk can help us know that we are not alone.
- Fred Rogers -
- Fred Rogers -
Photography- Lovers of London 1957 -Thurston Hopkins -
Or take this girl, for example.
At a meeting just outside Paris, a fifteen-year-old girl came up to me and said that she'd been to see [The Double Life of] Véronique.
She'd gone once, twice, three times and only wanted to say one thing really - that she realized that there is such a thing as a soul.
She hadn't known before, but now she knew that the soul does exist.
There's something very beautiful in that.
It was worth making Véronique for that girl.
It was worth working for a year, sacrificing all that money, energy, time, patience, torturing yourself, killing yourself, taking thousands of decisions, so that one young girl in Paris should realize that there is such a thing as a soul.
It's worth it.
- Krzysztof Kieślowski -
donderdag 30 januari 2020
Een ruimte
in elk nieuw huis een ruimte
enkel voor gemis; geen raam,
geen plant, geen radio -
een plek waar niemand is
waar ik dan op mijn eentje
me hul in jouw ontbreken
en langs de harde muren
kan tasten naar de barsten
in het stugge fundament
in elk nieuw huis een ruimte
die verder niemand kent
zonder deur of gaten
een leegte zo verlaten
dat ik er naast mezelf
ook jou achter kan laten.
enkel voor gemis; geen raam,
geen plant, geen radio -
een plek waar niemand is
waar ik dan op mijn eentje
me hul in jouw ontbreken
en langs de harde muren
kan tasten naar de barsten
in het stugge fundament
in elk nieuw huis een ruimte
die verder niemand kent
zonder deur of gaten
een leegte zo verlaten
dat ik er naast mezelf
ook jou achter kan laten.
- Tom Dinneweth -
Abonneren op:
Posts (Atom)











































