We need to ask ourselves :
"What are we going to do for today's self?
When are we going to stop doing so much work
for our future selves,
who never end up appreciating much of it anyway?"
Maar niet ALLES komt goed - en dat is ook GOED ... Dan is het maar zoals het is... We hoeven niet persé ergens aan te komen... ONDERWEG IS OOK ERGENS...
The important thing is allowing the whole world to wake up.
Part of allowing the whole world to wake up is recognizing that the whole world is free—everybody is free to be as they are.
Until the whole world is free to agree with you or disagree with you, until you have given the freedom to everyone to like you or not like you, to love you or hate you, to see things as you see them or to see things differently—until you have given the whole world its freedom—you’ll never have your freedom.
- Adyashanti -
The body does not live in the past and not in the future,
it is feeling, experiencing, and breathing right now.
This is the body of the radical present.
To come into relationship with the radical now,
or absolute now, or the timeless time
can be as simple
as just coming into contact with a sensation
that is happening in the body.
And that moment
we go from being caught up in the past and the future
into just now,
just being.
- Lama Willa Blythe Baker -
Vermeld altijd
1) Waar het is
2) Wat er is
3) Wie u bentIn principe weten wij dit (altijd) al, maar we horen het graag van uzelf. Het
liefst in een overslaande stem. Deze drie, maar van deze drie het meest: wie
u bent. Dit is geen oefening. Dat is het nooit.Trouwens, paniek staat u niet. U hebt er het postuur niet voor. Wees gerust:
uw lichaam kent de routines. U kent dat verhaal van het leven in een flits
enzovoorts, maar de waarheid is veel kleiner. Alles wat u meemaakt zijn
zware voeten op steeds de volgende traptree, uw klamme handen om de
leuning en uw snelle hartslag. U bent nu heel dicht bij uzelf.Maar u moet naar de uitgang.
Daar is een plek waar we met zijn allen hebben afgesproken.
- Dennis Gaens – Ik en mijn mensen -
No relationship can truly grow
if you go on holding back.
If you remain clever and go on safeguarding and protecting yourself,
only personalities meet, and the essential centers remain alone.
Then only your mask is related, not you.
Whenever such a thing happens,
there are four persons in the relationship, not two.
Two false persons go on meeting,
and the two real persons remain worlds apart.
Als je groot bent
wil je dan niet meer spelen
of mag het dan niet meer?
Is er een leeftijd waarop iemand je komt vertellen:
'Vanaf heden is spelen verboden,' en wie
zou degene zijn die mij dat kwam vertellen?
Toen ik weer de zon in liep, zag ik de buurvrouw
met een gieter achter mijn vader aanrennen.
Het mocht dus nog! Opgelucht
ging ik vissen in de beek. Ik nam mee:
een emmer en een tak met daaraan een touw.
Een haakje had ik niet nodig.
- Tjitske Jansen -
In a deep relationship, there’s no longer a boundary between you and the other person.
You are her and she is you.
Your suffering is her suffering.
Your understanding of your own suffering helps your loved one to suffer less.
Suffering and happiness are no longer individual matters.
What happens to your loved one happens to you.
What happens to you happens to your loved one.
I'm interested in that thing that happens where there's a breaking point for some people and not for others.
You go through such hardship, things that are almost impossibly difficult, and there's no sign that it's going to get any better, and that's the point when people quit.
But some don't.
- Robert Redford -
NITCH
Overwinnen
‘Lance Armstrong overwon kanker.’ Je ziet dergelijke opmerkingen vaak, met steeds andere helden in de hoofdrol, en ze staan me intussen mateloos tegen. Het is niet eens het heroïsche dat me stoort, de suggestie van een geleverd gevecht, van iemand die met zijn ziekte op de vuist gaat in een eerzame strijd, hoewel dat een vals romantisch beeld is. Kanker hebben is immers helemaal niet heroïsch.
Kanker hebben is angstig, gaat gepaard met veel geduld moeten betrachten, met steeds weer moeten wachten op steeds weer nieuwe onderzoeken en uitslagen, met bekaf worden van de wekenlange bestralingen of de maandenlange chemo’s; ‘vechten’ met kanker is geopereerd worden, je lens slikken aan pillen, dagenlang kotsen, je huid zien verbranden, weken achtereen niets meer lekker vinden, maagzuur hebben en schimmels, brandende ogen en een snotneus. Het is vooral: niet weten of je het zult overleven en ondertussen proberen je leven overeind te houden. Dat laatste vergt moed, doorzettingsvermogen en steun van naasten, maar dat is nog iets anders dan ‘overwinnen’.
Het is ook niet het voorbarige dat me ergert. ‘Ellen ten Damme, Kylie Minoque en Joke Bruijs hebben borstkanker ook overwonnen,’ zegt iemand dan en dat is bemoedigend of troostend bedoeld en dus lief, maar het slaat de plank mis. Voornoemde dames hebben de behandelingen afgerond; of die kanker die in hen woedde echt weg is weet niemand, want die kan tot nog een jaar of acht later opnieuw de kop opsteken. Pas wie tien jaar later nog steeds kankervrij is, kan werkelijk opgelucht ademhalen. Eindelijk verlost!
Wat me ergert is de suggestie dat Armstrong – of in Nederland: Ten Damme, of ik, of wie ook van die vijfenzeventigduizenden mensen bij wie elk jaar kanker wordt ontdekt – hoogstpersoonlijk ‘zijn’ kanker zou kunnen verslaan. De uitdrukking veronderstelt persoonlijke inzet onzerzijds, een of andere geleverde prestatie. Anders gezegd: dat we er iets voor hebben gedaan, anders dan ons laten behandelen. ‘Kanker overwinnen’ suggereert dat je overleving wordt beïnvloed – of zelfs: bepaald – door je wilskracht en vastberadenheid.
Iedereen die kanker heeft, wil liever overleven. Maar die kanker zelf wil dat ook: die wil zich blind reproduceren, die kan niet anders, dat is zijn aard. Net als een virus kent een kankercel geen moraal. Hij heeft alleen zwakheden die artsen kunnen uitbuiten. Het heeft weinig zin de strijd tussen cel en therapie die zich in het lichaam van de patiënt afspeelt, te beschrijven in termen van een persoonlijke ‘overwinning’.
Bij verstek impliceert die uitspraak bovendien dat iemand die gevloerd wordt door kanker, minder hard heeft gevochten of mentaal minder sterk was. Dat is waarom ik de uitdrukking niet goed kan velen. Doodgaan aan kanker verwordt ermee tot een persoonlijk falen, terwijl het echte probleem dan is dat die kanker te sterk was, of al te ver heen. Tegen sommige soorten kanker hebben we immers op lange termijn amper een antwoord, en wie uitgezaaide kanker heeft, kan nog een tijd doorleven maar weet zijn vonnis helaas geveld.
Ongeveer de helft van de mensen die kanker krijgt sterft daar uiteindelijk aan, en dat is heus niet de schuld van die mensen,een bewijs van hun tekortschietende vechtlust of wilskracht. Ze waren helaas kansloos, en dat is al erg genoeg. Laten we hen en hun nabestaanden dat verlies alsjeblieft niet nog ‘s inpeperen door kanker hebben voor te stellen als gevecht dat iemand ‘persoonlijk’ kan overwinnen.
- Karin Spaink -
Waarom niet?
Door middel van het onderstaande voorbeeld zul je heel goed begrijpen waarom niet:
-Als iemand naar je toe komt met een cadeautje en jij dit cadeautje niet aanneemt, van wie is het cadeautje dan?
-Van de persoon die het cadeautje wilde geven – zei een van de studenten.
-Hetzelfde geldt voor nijd, woede en beledigingen, zei de leraar. Wanneer deze emoties niet aan worden genomen, zullen ze de persoon die ze in zich draagt blijven toebehoren.
Iedereen geeft wat hij zelf in zich draagt over aan anderen, of dit nu aangename emoties zijn of niet. Dit betekent echter niet dat zij degenen zijn die ons pijn doen, maar juist dat wij degenen zijn die hun meningen en handelingen geldig maken. Met andere woorden, er bestaan geen beledigingen of aanvallen, alleen mensen die beledigd zijn of zich aangevallen voelen.
Onze innerlijke bouwstructuur is berust met wapens waarmee het zichzelf kan verdedigen tegen aanvallen van buitenaf, de drie krachtigste van deze wapens zijn: afstand nemen, begrip opbrengen en weten hoe je irrelevante dingen kunt negeren.
We kunnen de woorden van anderen met de wind mee weg laten waaien of ze, daarentegen, juist in ons blijven dragen. Ik denk niet dat het lastig is om erachter te komen welke van deze twee opties het meest bevredigend zal zijn.

{Please note: This is a non-commercial blog, if there are any images here that you wish to be removed, please email me and I will do so immediately}