zaterdag 9 februari 2019
Het is zinloos om op zoek te gaan naar schuldige partijen waar die er
niet zijn, om niet te accepteren wat er op onze weg komt.
We stellen
zinloze vragen als: ‘Waarom ik? Wat heb ik verkeerd gedaan?’
Het is zinloos om te klagen, te schreeuwen hoe oneerlijk alles is, slachtoffer te zijn en om maar te blijven zitten zonder iets te doen.
- www.verkenjegeest.com -
Moment
Soms hoor ik onverwacht weer achtergewone woorden die je uit
een zoveel zuiverder en zachter,
adembenemender geluid,
dat ik opnieuw naar je moet kijken
of ik je nooit tevoren zag.
Laat al die jaren maar verstrijken;
zolang ik dit bewaren mag
kan jou en mij de tijd niet deren:
weer voor het eerst met je alleen
hoor ik de harmonie der sferen
door alle alledaagsheid heen.
- Jean Pierre Rawie -
vrijdag 8 februari 2019
R.I.P. Albert Finney
There’s
a time when a man needs to fight,
and a time when he needs to accept
that his destiny is lost,
that the ship has sailed,
and that only a fool
would continue.
The truth is, I’ve always been a fool.
- Albert Finney -
- Albert Finney -
What is beauty?
Beauty is a soul on a journey.
Beauty is in what we
perceive to be our flaws.
For it is in our imperfections that our
humanity shines through.
Perfection is not our goal, freedom from
everything we have been taught to be…is.
Beauty is you, your unique
vision, your soul, your humanity.
It is who you are.
En plotseling werd hem duidelijk dat al wat hem benauwd had en hem niet duidelijk was geweest, nu plotseling helder vóór hem stond, ja, van twee kanten, van tien kanten, van alle kanten.
Hij had medelijden met hen en hij moest hun geen verdriet meer doen.
Hij moest hen en zichzelf van deze kwelling bevrijden.
”Hoe goed en hoe eenvoudig”, dacht hij.
“En de pijn? vroeg hij zichzelf.
Waar moet ik die laten? Ja, waar ben je, pijn?”
Hij voelde aandachtig.
“Ja, daar is zij. Nu, goed, laat het pijn doen.”
“En de dood? Waar is de dood?”
Hij zocht naar zijn gewone, oude doodangst en vond hem niet:
“Waar is de dood?”
Er was geen angst meer, omdat de dood er niet meer
was.
In plaats van de dood was er licht.
“Dat is het dus!” zei hij plotseling hardop. “Hoe heerlijk!”
- WINTERUUR -
donderdag 7 februari 2019
In elk verhaal, hoe klein en onnozel ook, zit een levensles.
Beste Luisteraar,
Soms snap je de betekenis van een verhaal pas jaren na datum. Zo ging dat ook met mijn verhaal van het blutske.
Toen
ik als student in Gent op kot zat, reed ik af en toe midweeks terug
naar Antwerpen om een improvisatietraining mee te maken. Ja, dat klinkt
raar, maar improviseren is nu eenmaal een sport waarvoor je vaak je ad
rem spieren moet trainen. Ik reed niet zelf, een wagen had ik niet, maar
Peter wel. Een bondgenoot uit ’t stad die dan weer geen kot had.
Op
een dag zie ik zijn auto geparkeerd staan en krijg ik een inval, die ik
wellicht niet had gekregen als ik mijn ad rem spieren niet zo hard aan
het trainen was. Ik schreef een briefje dat ik achter zijn ruitenwisser
stak en waarop stond: “sorry voor het blutske”. Getekend Luc en met een
telefoonnummer zonder zonenummer erbij. Ja, beste luisteraar, dit
verhaal speelt zich af in het tijdperk van voor de gsm.
Ik
was de poets die ik Peter gebakken had de volgende dag al helemaal
vergeten, toen ik hem aan de aula terugzag. Lijkbleek. Ik vroeg hem wat
er was en hij vertelde mij over het briefje onder zijn ruitenwisser en
dat hij de hele avond naar een zekere Luc had gezocht door elk Belgisch
zonenummer voor het telefoonnummer te plaatsen en op te bellen. Van
Oostende over Brugge, over Gent en Aalst, Mechelen, Leuven en Hasselt.
Tot zelfs Mons, Namur en Arlon aan toe. Peter had heel België opgebeld
op zoek naar de schrijver van het briefje onder zijn ruitenwisser. Ik
vroeg hem of het een groot blutske was en toen trok Peter nog bleker
weg. Hij realiseerde zich dat hij niet eens rond zijn wagen gelopen was
om het blutske in kwestie te zoeken.
Hij had zich druk gemaakt over iets wat er niet eens was.
Deze schelmenstreek, deze praktische grap had proporties aangenomen die niet hadden gehoeven.
En wat is dan nu de betekenis die ik hier na al die jaren in vind?
Hoe
vaak vinden wij geen briefjes onder onze spreekwoordelijke
ruitenwisser. Boodschappen die ons vertellen dat we ergens bang voor
moeten zijn, of onzeker, die ons stress bezorgen of vertellen dat er
geraakt wordt aan iets dat we waardevol vinden. Angst, onzekerheid of
stress die we onszelf aanpraten, of die ons wordt aangepraat.
Zou
het dan niet beter zijn, telkens we zo’n boodschap binnen krijgen de
reflex te hebben eerst eens twee maal rond onze spreekwoordelijke wagen
te lopen om te kijken of er écht geraakt wordt aan iets dat we waardevol
vinden. Een kleine fact check of er wel echt een blutske zit in datgene
wat we ons toeëigenen.
In elk verhaal, hoe klein en onnozel ook, zit een levensles. En bij deze, nogmaals sorry Peter, voor de stress.
- Johan Terryn -
In de gewonigheid kan ook geluk gevonden worden, zegt De Wachter. Het
goede leven bevindt zich vaak dichterbij dan je denkt. Je moet er
alleen alert voor zijn.
De Wachter: "Onze maatschappij zet in op fantastische ervaringen maar men komt vaak terug met het gevoel van “is het dat maar”? "Je kan de Mount Everest beklimmen, maar je moet sowieso terug naar beneden. Het moet vandaag altijd nóg straffer, maar daar is een grens aan. Je kan ook de Koppenberg beklimmen, daar is het ook schoon vertoeven"
In zijn praktijk ziet De Wachter problemen in het borderline-centrum en dat is vaak gelinkt aan mensen die op zoek zijn naar kicks. Zij rijgen depressies en euforie aan mekaar. En dan is het zoeken naar evenwicht.
RADIO 1
Het geluk zit eerder in een boek in de tuin in de zon lezen dan in een vliegtuig naar de zon
"Leren om kleine dromen te koesteren"
Het één sluit het andere niet uit, maar wees aandachtig en zie dat de gewone dingen soms veel dichterbij zijn dan we denken, zegt De Wachter. Think big? We moeten leren om kleine dromen te koesteren, het koesteren van gewone dingen, ook al zet onze consumptiemaatschappij daar niet op in.De Wachter: "Onze maatschappij zet in op fantastische ervaringen maar men komt vaak terug met het gevoel van “is het dat maar”? "Je kan de Mount Everest beklimmen, maar je moet sowieso terug naar beneden. Het moet vandaag altijd nóg straffer, maar daar is een grens aan. Je kan ook de Koppenberg beklimmen, daar is het ook schoon vertoeven"
In zijn praktijk ziet De Wachter problemen in het borderline-centrum en dat is vaak gelinkt aan mensen die op zoek zijn naar kicks. Zij rijgen depressies en euforie aan mekaar. En dan is het zoeken naar evenwicht.
Onze consumptiemaatschappij houdt ons allemaal pseudo-noodzakelijke dingen voor. Het gewone kost eigenlijk niks.
RADIO 1
Goed luisteren naar je kind,
zo doe je dat
Allemaal houden we van onze kinderen. En willen we het beste voor ze. We willen ze zo graag leren, wat wij allemaal al weten. We willen ze zo graag helpen om de dingen goed te doen. En daarom vertellen we ze zoveel. Maar is dat wel wat een kind echt nodig heeft?Wat een kind werkelijk nodig heeft om te groeien en zelfvertrouwen te ontwikkelen is onvoorwaardelijke liefde, vertrouwen en respect. Dat houdt in, dat we ze accepteren zoals ze zijn. Maar hoe doe je dat?
Werkelijke acceptatie betekent vooral: je kind laten zijn zoals hij is. Laten. Het klinkt misschien raar, maar een kind, wat lekker bezig is, met rust laten is een teken van acceptatie.
Let maar eens op, hoe snel je geneigd bent om wel in te grijpen: ongevraagd advies geven. “Zou je niet …” of “Je kunt ook ….”. Maar wat je eigenlijk overbrengt is: zoals jij het doet is het niet goed (genoeg). Ooit bij stil gestaan dat het zo werkt? Als je dit herkent van jezelf: je bent bepaald niet de enige. Alle ouders doen dit in meerdere of mindere mate. Het is zo gewoon, dat het niet eenvoudig is om af te leren. Maar wel de moeite waard!
Luisteren zonder iets te zeggen is ook een teken van acceptatie. Je kind komt met een verhaal en jij luistert zwijgend. Zegt hooguit dingen als: hm, oh. Je betrokkenheid komt tot uiting in je houding, je kijkt het kind aan en straalt uit dat je nieuwsgierig bent. Je parkeert je eigen gedachten even in je achterhoofd en concentreert je volledig wat je kind je vertelt. Op deze manier geeft acceptatie je kind de ruimte om zijn eigen gedachtengang af te maken en tot een eigen oordeel of inzicht te komen.
Je kunt ook een stapje verder gaan en het kind aanmoedigen om verder te praten. Je kunt dan dingen zeggen als : “Vertel verder. Ik luister”, “wat vind je daarvan?” “Hoe was dat voor jou?”, enz. Je drukt daarmee uit dat je werkelijk wilt weten wat het kind te vertellen heeft, dat je geïnteresseerd bent in hoe het voor hem is, dat het de moeite waard is wat hij te vertellen heeft.
De meest effectieve techniek is die van het actief luisteren, een begrip dat Thomas Gordon heeft uitgewerkt. Actief luisteren betekent dat je actief probeert te begrijpen wat de betekenis is van wat je kind vertelt. Je geeft in je eigen woorden weer hoe je het begrepen hebt, zodat je kind dat al dan niet kan bevestigen. Het zijn zinnen met “jij” erin. Bijvoorbeeld: “dus jij zou willen dat …”, “als ik het goed begrijp dan weet je niet hoe je …”, “je bent daar best boos over, of niet”, enz. Je stemt je af op je kind en laat je eigen ideeën en gevoelens er buiten. Het geeft je kind onnoemelijk veel ruimte om zich te uiten. Hij voelt zich geaccepteerd en krijgt de gelegenheid om zelf tot inzichten en oplossingen te komen. Heel belangrijk om zelfvertrouwen te ontwikkelen.
Nu zijn dit geen technieken die je zo maar even kunt toepassen. Ze vragen wel degelijk iets van jou als ouder. En daar moet je ook eerlijk in durven zijn. Zo is het nodig dat je werkelijk de tijd en aandacht kunt opbrengen om te luisteren. Zo niet, dan kun je dat beter eerlijk zeggen. “Ik snap dat je me hier graag over wilt vertellen. Maar ik kan nu eigenlijk niet naar je luisteren, want ik ben bezig met … Zou je het me straks (specificeren) willen vertellen, want ik wil wel graag je verhaal horen”.
Je moet in staat zijn om de gevoelens van je kind te accepteren, ook als ze heel anders zijn dan je eigen. Soms is dat lastig. Meestal heeft dat te maken met gevoelens die voor jouzelf lastig zijn. Tijd voor zelfonderzoek. Wat maakt dat ik dit lastig vind, dat dit mij zo raakt? Waar ken ik dit van? Wat zegt dit over mij?
En je moet erop vertrouwen dat het kind zijn eigen oplossingen vindt, dat jij dat niet voor hem hoeft te doen. Ook dit is in het begin niet altijd makkelijk. Maar hoe meer je hiermee gaat oefenen, hoe makkelijker dat wordt. Het is ook een wisselwerking tussen de technieken en je attitude. Hoe meer je merkt dat de technieken werken, hoe makkelijker het is om je de nieuwe attitude van acceptatie eigen te maken. En andersom.
Dus ga het gewoon oefenen. Elke keer dat het je lukt is al meegenomen. Daarmee geef je je kind een belangrijk stukje erkenning en draag je bij aan zijn zelfvertrouwen. Ik weet uit eigen ervaring hoe mooi het is als je je kind werkelijk de ruimte kunt laten om zijn eigen beslissing te nemen. Door volledig te accepteren wat hij besluit of gaat doen, los van jouw eigen ideeën. Het is echt de moeite waard.
https://ontspannenopvoeden.nl/opvoedtips/luister-je-wel-echt/
SORRY zeggen tegen je kind.
Je verontschuldigen tegen je kind als dat nodig is, beschouw ik als een
uiting van liefde en respect. Ook jij, ook al ben je al honderd jaar,
bent aan te spreken op je gedrag. Ook jij doet domme en stomme dingen
die niets met hen te maken hebben en die op jouw conto komen. Dat is
geen aantasting van je gezag of bewijs van slecht ouderschap. Het is ook
geen minpuntje in de opvoeding. Het is volgens mij juist goed om hen te
laten zien dat een mens, zelfs een volwassen versie, niet perfect hoeft
te zijn. Dat je na een uitglijer ook nog gewoon geliefd kunt blijven.
En dat een fout erkennen geen afgang is.
Leegte willen opvullen
In de levensles Zijn worden we uitgenodigd om te leren dat we heel zijn: we hebben niets nodig buiten onszelf, geen liefde, geen vervulling of troost. Mensen die in dit leven werken met deze levensles ervaren vaak een leegte, waardoor ze voortdurend op zoek zijn om die te vullen. Sommigen doen dit door (teveel) te eten, drinken, drugs, werken of door voortdurend druk te zijn met allerlei activiteiten. Anderen trachten deze leegte te vullen door zichzelf te verbeteren. Zij zijn voortdurend aan het lezen, studeren of gaan van de ene workshop naar de andere. Ze voelen zich ‘niet goed genoeg’ en zijn wanhopig op zoek naar die training, cursus of studie die hen wel verzekert dat ze ‘goed genoeg’ zijn.Verslavingen
Welke vorm ook gekozen wordt om het gevoel van niet-heel zijn en leegte te bedekken, kan deze gemakkelijk uitmonden in een verslaving of een obsessie. Omdat er gezocht wordt in de buitenwereld naar opvulling en er niet naar binnen gegaan wordt, zal er een steeds grotere behoeftigheid ontstaan wat al gauw leidt tot obsessief gedrag. We denken immers steeds meer nodig te hebben als we merken dat we ons – ondanks al onze inspanningen – nog niet heel voelen. Niet iedere verslaafde werkt overigens met de primaire levensles Zijn, maar verslavend gedrag wordt door deze levensles wel vaak bevorderd.Pijnlijke gebeurtenissen loslaten
Wanneer je jezelf herkent in de Levensles Zijn is het allereerst dus belangrijk om bepaalde negatieve ervaringen uit het verleden te helen. Voel wat er te voelen valt in de gebeurtenis: hiermee voed je je ziel. Bovendien heb je dan de pijnlijke gebeurtenis niet voor niets meegemaakt: je kunt er wat mee. Dat besef alleen al zorgt ervoor dat je het kunt loslaten.Daarnaast is het dus belangrijk om gevoelens van leegte en niet-heel zijn helemaal toe te laten. Voel waar je dit in je lichaam ervaart. Ga ernaartoe en vul deze leegte op met jouw aandacht. Je zult versteld staan hoe eenvoudig dit is en je afvragen waarom je daar zo hard voor bent weggerend. Vind die heilige plek in jezelf en ga daar regelmatig naar toe met je aandacht.
Ik wens je een vreugdevolle reis toe!
Irene Verweij
www.lightworker-academy.nl
I hate slick and pretty things.
I prefer mistakes and
accidents.
Which is why I like things like cuts and bruises...
they're
like little flowers.
I've always said that if you have a name for
something,
like 'cut' or 'bruise,'
people will automatically be
disturbed by it.
But when you see the same thing in nature,
and you
don't know what it is,
it can be very beautiful.
- David Lynch -
NITCH
woensdag 6 februari 2019
Hij aarzelde even en vervolgde toen: 'Maar belangrijker is dit. U moet
de invloed die het verleden op het heden en op de toekomst heeft niet
onderschatten. Wij bewandelen vanaf onze geboorte geen rechte weg, maar
trekken, hoe ouder we worden, steeds meer cirkelvormige paden. Elke stap
voorwaarts wordt als het ware gevolgd door twee stappen opzij en drie
stappen terug. De ziel kent een ander tijdmechanisme dan de klok op de
schouw. Hoe meer zij aan jaren wint, hoe sneller zij achteruit begint te
lopen. Met de jaren verwerven we daarmee de mogelijkheid om dichter
naar onze oorsprong terug te keren. Dat kan soms een kalme berusting
schenken, maar het kan ook oude wonden openrijten. Meestal komen deze
herinneringen aan pijnlijke gebeurtenissen tijdens periodes van
emotionele verwarring naar boven. Om die een plaats te geven, moeten we
het verleden als bron serieus nemen. Ouder worden betekent feitelijk
niets anders dan vrede sluiten met de jeugd.”
- Joke J. Hermsen, De liefde dus -
Het verhaal van de drie bomen
Er waren eens drie bomen, die alledrie in een hevige storm een tak waren kwijtgeraakt.
De drie bomen waren elk op een andere manier met hun verlies omgegaan.Jaren later ging ik de bomen weer opzoeken.
Gisteren heb ik ze toevallig teruggevonden en met hen gesproken.
De eerste boom rouwde nog steeds om zijn verlies en zei ieder voorjaar als de zon hem uitnodigde om te groeien: ‘nee, dat kan ik niet want ik mis een belangrijke tak.’
Ik zag dat hij klein was gebleven en in de schaduw stond van de andere bomen.
De zon drong niet meer tot hem door. De wonde was duidelijk zichtbaar en hij zag er naakt uit. Het was het hoogste punt van de boom. Hij was niet meer verder gegroeid.
De tweede boom was zo geschrokken van de pijn
dat hij snel had besloten om het verlies te vergeten.
Hij was moeilijk te vinden, want hij lag op de grond.
Een voorjaarsstorm had hem doen omwaaien. Hij had zijn greep op de aarde verloren.
De plek van de wonde was moeilijk terug te vinden.
Deze zat verstopt achter een heleboel vochtige bladeren en lag daar te rotten.
De derde boom was ook erg geschrokken van de pijn en de leegte van zijn lijf,
en hij rouwde om zijn verlies.
Het eerste voorjaar toen de zon hem uitnodigde om te groeien, had hij gezegd: ‘dit jaar nog niet’. Toen de zon het tweede voorjaar weer terugkwam met de uitnodiging, had hij gezegd:
‘ja, zon, verwarm mij zodat ik mijn wonde kan verwarmen.
Mijn wonde heeft warmte nodig, opdat ze weet dat ze erbij hoort.’
Toen de zon het derde jaar weer terugkwam, sprak de boom: ‘ja zon, laat mij groeien.
Ik weet dat er nog zoveel te groeien is.’
De derde boom was ook moeilijk te vinden,
want ik had niet verwacht dat hij zo groot en sterk zou zijn geworden.
Gelukkig heb ik hem herkend aan de dichtgegroeide wonde,
die vol trots in het zonlicht werd gehouden.
M. Keirse
dinsdag 5 februari 2019
"Als je voortdurend jezelf beoordeelt en bekritiseert, terwijl je
tegelijkertijd probeert aardig voor anderen te zijn, trek je kunstmatige
grenzen die er alleen maar voor zorgen dat je je van anderen
afgescheiden en geïsoleerd voelt."
"Het vergt inzet om af te komen van die levenslange gewoonte om jezelf te bekritiseren, maar welbeschouwd is het enige wat er van je wordt verlangd dat je je ontspant, het leven voor lief neemt, en je hart voor jezelf openstelt."
"Het vergt inzet om af te komen van die levenslange gewoonte om jezelf te bekritiseren, maar welbeschouwd is het enige wat er van je wordt verlangd dat je je ontspant, het leven voor lief neemt, en je hart voor jezelf openstelt."
uit Zelfcompassie - stop jezelf te veroordelen van Kristin Neff
Heb de stilte lief boven alle dingen: zij zal je een vrucht aandragen
die in woorden onmogelijk beschreven kan worden.
In het begin zijn wij het, die onszelf dwingen te zwijgen.
Maar vervolgens groeit er uit ons zwijgen iets wat
ons tot het zwijgen aantrekt.
- Isaac van Ninivé -
(Syrische woestijnmonnik, 7e eeuw)
maandag 4 februari 2019
Don't break a bird's wings and then tell it to fly.
Don't break a heart and then tell it to love.
Don't break a soul and then tell it to be happy.
Don't see the worst in a person and expect them to see the best in you.
Don't judge people and expect them to stand by your side.
Don't play with fire and expect to stay perfectly safe.
Life is about giving and taking.
You cannot expect to give bad and receive good.
You cannot expect to give hate and receive love.
So if you're willing to see positive change in your life,
you must be willing to be that change itself.
- By Najwa Zebian -
Abonneren op:
Posts (Atom)















































