zaterdag 3 september 2011


Veel mensen verliezen hun naasten. Ik aanvaard dat. Sinds mijn jeugd heb ik veel leren aanvaarden. Aan de dood kun je niets veranderen.

Over mijn eigen dood praat ik niet. Ik wil er zo weinig mogelijk aan denken, want anders kun je niet leven.

Ik heb altijd gezond geleefd. Zo heb ik jaren 's ochtends op blote voeten in de boomgaard gelopen, of het nu gesneeuwd had of niet. Nu doe ik elke dag ochtend- en avondgymnastiek. Ik neem al lang een minutieus samengesteld ontbijt met onder andere een Zweeds kruidendrankje waarvan de samensteller 106 is geworden. Dus ik ga voor 107! (lacht )

- Roger Raveel - 't Groot Lot - De Standaard -


- Alanis Morissette - You owe me nothing in return -


Wanneer twee olifanten vechten,

heeft het gras daar het meest onder te lijden

- Swahili spreekwoord -

Overbodig


Het kind gaat vroeger slapen dan anders. Anders is het vaak gezaag over de tijd van slapen, nu vraagt de vader dus verbaasd waarom. Het kind zegt: het is hier saai. Even kijkt de vader na als die jaren de bekende, schemerende woonkamer in, daarna waaien de woorden van het kind als een kille tocht door hem heen.
De vader vermant zich en vraagt hoe het hier dan wel zo saai zou zijn. Het kind haalt de schouders op. De vader kan inmiddels tegen een stootje, maar nooit tegen dat schouderophalen. Het treft hem altijd als een eigen falen. Hij denkt dat het kind dat weet. Het geeft hem een halve zoen en stijgt hoorbaar traag de veel te vroege avond in.

Nu blijft de vader achter in het stomvervelend heden van zijn kind. Hij wordt geslingerd tussen toekomst en herinnering. Soms wilde hij zich al de toekomst kunnen herinneren.
Nu denkt hij terug aan het begin. Toen het kind een onvindbare dinsdag ter wereld kwam, in het geluid van een onverschillige ochtendspits. Een blauwig, blind en spartelend raadsel: de verklaring van een onverklaarbare liefde.
Als een versnelde film schieten dagen, nachten en jaren voorbij. Het kind kruipt, loopt, klimt, leest, tekent, schrijft, rekent, fietst, sms't, downloadt, wordt ik schokjes groot, kortom, groeit en bloeit.
En op een dag dus, een onvindbare avond in de geschiedenis, zegt het: het is hier saai.

De vader weet dat hij het moet relativeren - het is de hoogtijd in het leven van het kind om zich te onderscheiden. Tocht blijft de kille tocht nog wat in hem waaien.
Misschien, denkt hij, kan hij het hem morgenochtend op een briefje geven: de weinig gulle verhouding in het latere leven tussen verveling en vervulling. Of anders kan hij hem nu uit zijn kamer halen en moesten ze maar samen eens het nachtleven ingaan. Of nog anders moest het kind als een zevenslaper straks maar ontwaken in de wijsheid.

Zo zit ik dus een avond midden in de opvoeding innerlijk hees te zingen als een kalende nachtegaal. Opvoeden is een groeiend vermoeden. Een kind is een wervelwind die langswaait en dan blijft hangen, soms dagenlang hangend. Een lichaam dat, groeiend, stilaan alle kamers inneemt en wanneer het denkt verzameld te zijn, de vertrekken verlaat, als een nog woonachtig gerucht.
Nooit zal ik het kennen, ook al heb ik het gemaakt. Nooit zal ik het kunnen verlaten, ook al zal het mij terecht achterlaten in de kamers waar wij het samen hebben beraamd. Nooit zal ik helemaal weten wat het beweegt, ook al heb ik het hoogst bewogen geschapen.
En al heb ik het eigenwillig gewekt, ooit komt dus de avond dat het mij al uitwaait en zegt: wat is het hier saai.

En nu is het zover gekomen, nu dat de normaalste gang van zaken is, nu het kind misschien al diep en vergeetachtig slaapt in zijn kantelende jaren, nu de vader van saaiheid maar wat voor zich uit zit te staren, de dodelijke sigaret in zijn eindige hand, nu dringt het bijna vriendelijk tot hem door - dat het waar is, wat hij las vorige week in dit Weekblad, uit de mond van een kenner: 'Opvoeden heeft maar één doel, jezelf als ouder overbodig maken.'

Daar zal hij vanaf morgen werk van maken.
En terwijl hij gaandeweg, dag aan dag, zichzelf overbodig zal maken, zal hij af en toe terugdenken aan zijn eigen ouders. Hoe ze al jaren ontbreken, als het laken en de deken over zijn leven. Hoe het soms nog ineens zo koud kan zijn zonder hen. Hoe hij nog weet hoe saai hij het soms vond, in zijn kanteljaren, toen ze nog als een vogelnet over hem heen lagen. Hoe hij ze van zich af wilde gooien. En hoe hij zich nu soms, nu ze al lang heel overbodig zijn, verweesd uitstrekt in zijn volwassen dagen en denkt: kom nog eens een keer samen, als een sprei, over mij heen liggen.
Nog één keer, en dan zwijgen we erover.

- Bernard Dewulf - De Standaard Magazine - SI & LA -


- The T-Mobile Welcome Back - Bedankt Frieda! -

vrijdag 2 september 2011

De meeste mensen zijn toch eigenlijk toevallige doorgangstehuizen voor de grote gevoelens: soms kan er in iemand een plotselinge tederheid zijn, die dan voor maanden weer verdwijnen kan en men weet niet, waar naartoe ze verdwenen is. En zo met alles.

Maar hij is een bestendige bouw, een altijd gerede toeverlaat voor de grote gevoelens. Hij komt me voor als een machtig tehuis, waar de belangrijke menselijke dingen voortdurend en voor eeuwig geherbergd zijn. En er zijn vele vertrekken in die bouw.

- Etty Hillesum - April 1942 -
The time to relax

is when you don't have time for it.


- Sydney Harris -


Slow down you're doing fine
You can't be everything you want to be
Before your time

- Billy Joel - Vienna -

- Wim Wenders - Wings of Desire (Der Himmel über Berlin)-

We never know which of us will start the chain reaction.

But one of us will.

- Colin Beavan -
‘Aanvaarden is meebewegen
met de gebeurtenissen
die het leven je brengt.’

- Desiree Wennekes -

Het moeilijkste


"Hoe zal het zijn als jij er niet meer bent?"

Het leek bijna een oneerbaar voorstel om daarover te moeten nadenken. Als ik er niet meer ben, dan is mijn verhaal immers klaar. Dan gaat het leven zonder mij verder. Wat moet ik dan nog over de toekomst zeggen?

Natuurlijk hoop ik vurig dat het na mijn dood goed gaat met de dierbaren die ik achterlaat. Harry en de jongens moeten door; hun levens hebben nog zoveel mogelijkheden en kansen. Ze mogen niet verteren van verdriet, wegzakken in lethargie en depressie en het bijltje erbij neerleggen. Ik gun hun alle voorspoed en geluk met hun relaties, studies, werkzaamheden en ander bezigheden.

En toch. Ik schijn niet de enige aanstaande dode te zijn, die veel moeite heeft met bedenken hoe de toekomst van hen met wie ik het leven deelde, eruit zal zien. Ja, ik moet blij zijn met een vriendin voor Harry, die hem kan bieden wat hij de laatste jaren node heeft moeten missen. Met vrouwen en kinderen voor de jongens, kleinkinderen dus. Met succes en uitgelaten vrolijkheid, ontspannen genieten. Maar ik dan?

Die aangename kanten van het leven maakte ik de laatste jaren van mijn ziekte nauwelijks nog mee. We probeerden er met ons gezin het beste van te maken, maar dat lukte eerlijk gezegd niet zo erg. Het warmenestgevoel was ver te zoeken. Rust, vrede en harmonie hebben moeten wijken voor stress, strijd en verdriet. Met zijn allen gezellig eten, ergens heen, een goed gesprek, we wisten op een bepaald moment niet eens meer hoe dat moest.

Naast 'aanstaande dode' ben ik ook moeder. Niet zelden is zij in een gezin, de spil, de bindende factor. Zij probeert het zinkende schip te behoeden voor de ondergang, wegdrijvende elementen terug te halen, op het dek ontstane brandjes te blussen. Zo is het ook bij ons. Wat gebeurt er in hemelsnaam als ik wegval? Zakt het schip dan onmiddellijk de diepte in, zodat er van ons gemeenschapje niets overblijft?

Iets in mij zegt dat dat niet zal gebeuren. Dat de basis van veiligheid en vertrouwen het gaat winnen van ongeluk en eenzaamheid. Want goede tijden hebben we ook gekend. We weten best hoe we elkaar kunnen liefhebben en steunen. Hoe we het gewoon goed hebben samen.

Ik heb al zoveel aanvaard. Nooit meer gezond zijn, volledige afhankelijkheid, beperktere mogelijkheden. Maar accepteren? Nee! Ten slotte is er altijd nog de hoop.

Het onderwerp 'sterven' is aanmerkelijk dichterbij gekomen, maar om nou te zeggen dat ik er helemaal klaar voor ben... Daarvoor leef ik nog te veel. Een boek is pas af als ik ben overleden. Ik schrijf dus maar gewoon door, dat kan ik toch niet laten.

- Loes Claerhoudt - En dan is er altijd nog de hoop -

Beste God,

Vandaag ben ik honderd. Net als oma Rozerood. Ik slaap veel, maar ik voel me goed.

Ik heb mijn ouders proberen uit te leggen dat het leven een gek cadeau is. Eerst vind je het veel mooier dan het in feite is: je denkt dat je het eeuwige leven hebt gekregen. Daarna vind je het maar niks: wat stelt het nou voor, het duurt te kort, je zou het bijna willen weggooien. Ten slotte besef je dat het geen cadeau is, alleen maar een lening. Dan probeer je het cadeau waard te zijn.

Hoe ouder je wordt, hoe geraffineerder je moet zijn om het leven te waarderen. Je moet subtiel te werk gaan, een kunstenaar zijn. Met tien of twintig kan iedere stomkop van het leven genieten, maar met honderd, als je niet meer kunt lopen, moet je je hersens gebruiken.

Ik weet niet of ik ze echt heb overtuigd. Ga hen eens opzoeken. Maak het karwei af. Ik word een beetje moe.

Tot morgen, kus,

Oscar

- Oscar en Oma Rozerood - Eric-Emmanuel Schmitt -


You live in the same world as I do
But somehow I never noticed
You before today
I'm ashamed to say

Beautiful people
We share the same back door
And it isn't right
We never met before
But then
We may never meet again
If I weren't afraid you'd laugh at me
I would run and take all your hands
And I'd gather everyone together for a day
And when we gather'd
I'll pass buttons out that say
Beautiful people
Then you'd never have to be alone
'Cause there'll always be someone
With the same button on as you
Include him in everything you do.

Beautiful people
You ride the same subway
As I do ev'ry morning
That's got to tell you something
We've got so much in common
I go the same direction that you do
So if you take care of me
Maybe I'll take care of you

Beautiful people
You look like friends of mine
And it's about time
That someone said it here and now
I make a vow that some time, somehow
I'll have a meeting
Invite ev'ryone you know
I'll pass out buttons to
The ones who come to show
Beautiful people
Never have to be alone
'Cause there'll always be someone
With the same button on as you
Include him in ev'rything you do
He may be sitting right next to you
He may be beautiful people too
And if you take care of him
Maybe I'll take care of you
And if you take care of him
Maybe I'll take care of you...
People

- Melanie - Beautiful People -

“Jezelf verstoppen is leuk,

niet gevonden worden is een ramp.”

- Donald Winnicott -

donderdag 1 september 2011

BLIJF NIEUWSGIERIG ...


- http://www.flickr.com/photos/nationaalarchief -


Wordt een soort toeschouwer, observator van wat er is. Voel wat het met je doet en laat ook dat er zijn. Geen etiketten of oordelen opplakken, maar alleen voelen en ervaren. En de actie weer oppakken als dit nodig is.

Actie en ontspanning gaan elkaar steeds in sneller tempo afwisselen, ze zijn er allebei, dus vergeet niet voor beiden de juiste tijd te nemen.

Je mag waarderen wat je gerealiseerd hebt en dan voldoende tijd nemen om te ontspannen. Deze fase van waardering en ontspanning is en wordt nogal eens vergeten.

Laat het een fase zijn die we allemaal nodig hebben, om je eigenwaarde en zelfvertrouwen te voeden en je lichaam en geest ruimte te geven om opgeladen te worden en nieuwe inspiratie te ontvangen.

- InsideOut - Schilderij: Eduard de Vries -


Admiral Yamamoto : A brilliant man would find a way not to fight a war.

- Pearl Harbor - Hans Zimmer -

Some of you say, “Joy is greater than sorrow,”
and others say, “Nay, sorrow is the greater.”

But I say unto you, they are inseparable.

Together they come,
and when one sits alone with you at your board,
remember that the other is asleep upon your bed.

- Kahlil Gibran - Painting : George Helal -
Na de meditatie bij de perenhouten boekenkast:

Men mag een mens, al is het nog zo een geliefd mens, nooit tot doel in z'n leven maken. Doel is het leven zelf in al z'n vormen. En ieder mens staat daar als bemiddelaar tussen jou en het leven. Het leven leent z'n gebaren en z'n inhoud en z'n vormen aan de mensen uit en in ieder mens leren we het leven weer in een andere vorm kennen. En wij leren weer de mensen van het leven om het leven beter te leren kennen, maar dan moeten we ze weer vrijlaten en aan het leven teruggeven, hoe moeilijk ons dat ook valt. En in diegenen, die we het sterkste liefhebben, door diegenen leren we het leven misschien het beste kennen. Of juist niet? Belemmert onze liefde ons niet het uitzicht op het leven? Ja, wanneer die liefde de geliefde medemens tot einddoel maakt.

- Etty Hillesum - Juni 1942 -
BE WHOEVER YOU ARE,

EXTREMELY LOUD.

- Gerard Way -

'In de lens kijken,' beveelt de fotograaf. En hij beseft niet hoeveel woede ik daarvoor moet veinzen.

Van kindsbeen af heb ik oogcontact gemeden. Ik was bang om gezien te worden. En ik wendde hoffelijkheid en discretie voor, die mij verboden iemand aan te kijken. Niet dat ik niet wil zien. Ik wil niet dat men ziet dat ik zie. Dit is de paradoxale verlegenheid van elke rechtgeaarde voyeur, wiens hele lichaam hunkert naar de erkenning van een bestaan waarop hij niet betrapt wil worden.

Ik kijk niet graag in de lens, maar keer het hoofd gedwee naar de fotograaf en heb moeite om niet te loensen of spottend mijn tong uit te steken, want door niets geeft men zich meer prijs dan door ernst. En wanneer ik dan toch kijk en besef dat men mij ziet, is het alsof ik tegelijk smeek: 'Excuus, dit moet een vergissing zijn, gelieve mij niet te zien.' Kon ik maar dekking zoeken achter het masker van een bril, een baard en een snor.

Ik blijf glimlachen, alsof dat zo hoort, en ik probeer charme ui om geen wantrouwen te wekken. Charme is de houding van iemand die zich geen houding weet te geven en die koste wat het kost wil verbergen wat onwennig in het eigen vel betekent: afgeschreven voor de hele wereld.

Ik breng mijn dagen binnen door, waar de dwangarbeid van de glimlach niet hoeft.

Zien. Niet gezien willen worden.

- Luuk Gruwez - Eriek Verpaele - Onder vier ogen - Siamees dagboek -
"Sometimes you have to let go

to see if there was anything worth holding on to."

- Unknown Author -
Wanneer mensen beginnen te mediteren, zeggen ze dikwijls dat hun gedachten nog wilder worden dan voorheen. Maar dat is een goed teken. Het betekent niet dat je gedachten wilder worden, maar dat je rustiger geworden bent en eindelijk bewust van hoe druk je gedachten altijd geweest zijn. Geef niet op. Welke gedachten er ook opkomen, blijf aanwezig, blijf terugkeren naar je ademhaling, zelfs in het midden van alle verwarring.

- Vrij naar Rigpa Glimpse of the day -

woensdag 31 augustus 2011


We rarely gain a high or larger view
except as it is forced upon us through struggles
which we would have avoided if we could.

- Charles Horton Cooley -

En nu moet ik de greep mijner handen ontspannen en de dag loslaten, het kost een pijnlijke inspanning - jawel, ontspannen kost eerst inspanning -, maar ik wil eerst nog even die paar woorden opschrijven van Chambers:

'Er zijn tijden zonder glans en sensatie - alleen maar dagelijkse routine, het gewone werk.'

Routine is de weg Gods om ons tussen onze tijden van geestelijke hoogspanning tot ontspanning te brengen. Verwacht niet, dat God U voortdurend zijn hoogtijden geeft, maar leer het leven van elke dag in Gods kracht te besteden.

- Etty Hillesum - Juni 1942 -

"Kostbaar is de wijsheid die door ervaring wordt verkregen."

- R. Ascham -
It is in pardoning

that we are pardoned.


- Saint Francis of Assisi -


- Scala- Palladio -

"In de verveling beleven we een fragment van de eeuwigheid."

- Johan Goudsblom -

Ode aan de postbode


Nog altijd verlang ik naar hem. Elke ochtend sta ik op de uitkijk. En inderdaad: het is exact zoals destijds met sinterklaas. Het doet er minder toe wát hij mij brengt dan dát hij mij iets brengt. Als hij mij maar niet vergeet. Ik ben, geloof ik, zelfs benieuwd naar mijn eigen pech.

Want zo'n brieventas als die van hem, is dat niet een soort bloemlezing van de hele wereld, als het er al geen encyclopedie van is?

De postbode is de portier van het schimmenrijk, waar brandende liefdesbrieven krakelen met loze babbels, saaie handelscorrespon-
dentie, gulzige vorderingen en facturen. Uit zichzelf weet hij nauwelijks iets, maar hij verschaft toegang tot alles. Hij brengt het juiste woord naar de juiste vrouwen. Hij brengt, volleerd in alle luimen van het lot, het eerste en het laatste woord, wat begint en wat ophoudt. Maar zelfs de expresbrief die hij bezorgt, bevat eigenlijk maar één belangrijke boodschap: er gaan geen dag voorbij of het wordt nacht.

Eens zal hij mij de brief der brieven ter hand stellen, de brief waarop ik al sinds mijn jeugd aan het wachten ben en die al die tijd de weg naar mijn brievenbus niet gevonden heeft. Eens komt het antwoord, de verklaring, wacht maar.

- Luuk Gruwez - Het land van de wangen -

Ik heb het besluit genomen om niet meer te roddelen. Ze zeggen nochtans dat roddelen een sociale functie heeft, en soms kan het inderdaad leuk zijn. Maar - ik wil niet klinken als een heilige, en anders : tant pis - ik doe er niet meer aan mee. Ik ben me té bewust van de kracht van het woord: ik weet welke schade het kan aanrichten. Als ik nu hoor dat mensen kwaad beginnen te spreken over een ander, dan loop ik gewoon weg. En als ik me er op een onbewaakt moment toch aan laat vangen, dan voel ik me daar achteraf echt kut bij.

Op Studio Herman Teirlinck had ik dat heel vaak: dat ik mezelf zo ... onheus bejegend voelde om wat mensen over me gezegd hadden. Ik kon daar echt van onder de voet zijn. Ondertussen laat ik negatieve opmerkingen minder aan mijn hart komen. Létterlijk. Ik verwerk ze met verstand. Ik heb geleerd om de context te lezen, om te begrijpen waaróm mensen soms zeggen wat ze zeggen - en dan doet het ook geen pijn meer.

Da's bewezen hé: als je drie minuten een treurige frons trekt, werkt dat vanzelf op je gemoed. Het placebo-effect! Wie water drinkt en oprecht denkt dat het alcohol is, wordt daar ook werkelijk een beetje zat van. De kracht van de geest is oneindig veel groter dan wij weten. En we doen er te weinig mee.

Toch geloof ik dat we met zijn allen in de juiste richting evolueren. De mensheid kweekt altijd meer bewustzijn aan - noem het een soort wakkerheid. We zetten drie stappen vooruit en twee achteruit, maar toch: we komen er wel.

Maar het gaat ontzettend traag. Elke generatie zet zich af tegen de frustraties van de vorige generatie. Dat levert weer frustraties op, en daar moet de volgende generatie zich ook weer tegen afzetten. Maar uiteindelijk ga je zo wel vooruit.

Zelf werd ik als kind geregeld op de vingers getikt omdat ik wild en onhandig was. Mijn vader ergerde zich daaraan, maar dat was vooral omdat hij zelf ook zo was. Nu wijs ik mijn eigen kinderen om dezelfde reden terecht, en daar schrik ik van. Ze zijn voortdurend superenthousiast: op zich fantastisch, maar mijn geduld is ook niet eindeloos. Soms zitten ze hier met drie tegelijk dermate enthousiast te wezen, op bijna groteske wijze, dat ik er bijna zot van wordt. Ik heb soms het gevoel dat wij elkaar in dit gezin te vaak laten verschieten. Alsof er voortdurend iemand achter de hoek 'Boe!' zit te roepen. Waardoor de rest nóg harder 'Boe!' gaat roepen, tot de boel bijna ontploft. 't Is een roepcultuur, maar ik ben in elk geval blij dat ik dat al zié. Dat ik niet onmiddellijk boos word. Dat ik het patroon herken.

Nog eens: we gaan erop vooruit, maar zéér langzaam.

Veel mensen stoppen er op een gegeven moment mee om voor zichzelf op te komen, maar daar houden ze alleen frustraties aan over. Ik denk niet dat het simpel is. 't Is een gevecht: je gezin overeind houden en toch je eigen ding doen. Iemand graag zien is niet moeilijk, maar met iemand samenleven: my god!

- Joke Devynck - Humo -
"Als god in alle levende wezens woont, waarom haat je anderen dan?
Waarom kijkje dan afkeurend neer hen?
Waarom ben je dan gepikeerd tegenover anderen?
Waarom gebruik je harde woorden?
Waarom probeer je over anderen te heersen en de baas te spelen?
Waarom buit je dwaasheid uit?
Is het niet louter onwetendheid?
Verkrijg wijsheid en rust in vrede."

- Sivanada -

dinsdag 30 augustus 2011



Each time the losses and deceptions of life teach us about impermanence, they bring us closer to the truth.

When you fall from a great height, there is only one possible place to land: on the ground—the ground of truth.

- Rigpa Glimpse of the day -

Mated pair of Macaroni Penguins at Macaroni rookery via WildImages



Er is geen moment waarop je jezelf niet bent. Of je je daar bewust van bent? Of niet? Je bent altijd jezelf. Het probleem begint wanneer iemand je zegt dat je je van dat zelf bewust moet zijn. Dan begin je te denken en je eigen zelf om te vormen in een object. Daarvoor is afstand nodig en dan ben je ver weg van jezelf...

- Simplicity of Awakening - www.youarethat.dk -

NEEM JEZELF TOCH NIET ZO VERDOMD SERIEUS

- Benjamin Zander -


''Ik weet nog niet hoe ik moet opvoeden''


In zijn boek beschrijft de meester-interviewer, tenniscoach, cartoonist en schrijver de liefdevolle opvoeding die zijn ouders hem gaven onder het communistische regime. Vol respect en warmte spreekt hij over zijn vader, die veel van zichzelf in de kleine Martínek herkende. Martin was vastbesloten om zelf nooit vader te worden. Nu hij 61 is, is hij 'Tata' van een jong gezin. Martin Šimek vertelt over zijn eigen vader, zijn uiteindelijke keuze vóór kinderen en over zijn rol als opvoeder.

''Mijn vader was enorm getalenteerd, echt bovengemiddeld. Hij was filosoof en dichter. Er is geen enkel vergelijk tussen mijn talent en het zijne, of tussen het talent van mijn broer, die heel succesvol was als cabaretier, en dat van mijn vader. Toen hij de communistische putsch zag aankomen, raadde mijn vader zijn beste vrienden aan om te emigreren. Zelf vond hij het risico te groot om te vluchten, want mijn moeder was zwanger. Dat was ik, die in haar buik zat. Ik ben er de oorzaak van dat mijn ouders zijn gebleven. Mijn vader, doctor Šimek, werd gedwongen zwaar werk te verrichten in de cementfabriek buiten Praag..

Mijn vader bouwde met mij in de loop der jaren een heel bijzondere band op. Ik stond 's morgens om vier uur met hem op. Dat deed ik deels om 's middags meteen na school naar de tennisbaan te kunnen gaan. Maar ook uit mededogen met mijn vader, die op dit vroege tijdstip naar zijn werk moest. Door hem iedere dag te zien dacht ik hem een beetje te helpen. Ik merk nu, met mijn kinderen, dat zoiets heel fijn is. Als ik voor een optreden 's avonds naar huis bel en met één van die jongetjes aan de telefoon praat, dan ben ik daarna zo ontspannen dat ik het toneel glimlachend opga. Ik doe het er niet om, maar als het gebeurt dan is de uitwerking altijd positief. Mijn vader had hetzelfde met mij.

Toen ik een jaar of twaalf was, had mijn vader enorm respect voor mij. Ik had op die leeftijd al goed getennist. Op de tennisbaan was ik totaal volwassen. Ik was daar geen kind meer. Mijn vader nam van mij heel veel dingen aan. Hij herkende veel van zichzelf in mij. Ik was wilskrachtig en vrolijk. Ik was in die tijd op mijn best, zowel wat discipline, spontaniteit, als geluk betreft. Dat niveau heb ik later in mijn leven nooit meer gehaald. Ik ben altijd redelijk gelukkig, maar dit waren mijn gelukkigste jaren. Ik dacht dat ik alles wat ik zou willen, zou bereiken. Dat ik in alles de beste zou zijn. Als ik het communisme omver wilde werpen, dan zou ik dat in mijn eentje doen. Er zou een moment komen dat ik dat allemaal regelde, voor mijn ouders, voor Tjecho-Slowakije. Ik had een soort supermangevoel, zonder me als superman te gedragen. Ik was heel kinderlijk, heel speels, maar ook heel overtuigd van mezelf.


Mijn ouders hadden een soort ideaal huwelijk. Mijn vader was heel erg verliefd op mijn moeder en mijn moeder op mijn vader. Na mijn geboorte kreeg mijn moeder kanker en werd haar borst weggenomen. Het zag er heel lelijk uit. In die tijd konden ze dat nog niet zo goed. Bovendien was de ziekte in een vergevorderd stadium. Het is absoluut mijn interpretatie, maar ik denk dat zij sindsdien nog nauwelijks met elkaar gevreeën hebben, terwijl zij nog redelijk jong waren. Als kind voelde ik een spanning tussen hen, die niets te maken had met onenigheid over wat dan ook, want die was er niet. Ik was de enige die kritisch tegen mijn vader durfde te zijn. We zaten een keer aan tafel en ik voelde die spanning. Mijn vader zei dat de soep te koud was, mijn moeder verontschuldigde zich. Ik at die soep ook, die was niet koud. Ik wist dat het allemaal onzin was. Ik heb niets gezegd. We zijn doorgegaan met eten, we hebben gepraat, alles was normaal. Toen we klaar waren ben ik mijn vader achterna gegaan naar zijn werkkamer. Ik heb aangeklopt, ging naar binnen en heb hem gezegd: ''Als je dat nog één keer doet tegen moeder, dan sta ik op en ga ik weg''. Ik zag mijn vader kijken. Hij zag dat het geen zin had om te vragen: 'Waar heb je het over?'. Toen heeft hij zich verontschuldigd. Hij vond het fantastisch, wat ik deed, dat wist ik. Mijn vader respecteerde mij. Hij hield veel van me en had enorm veel vertrouwen in me.

Toen ik in 1968 in Nederland kwam, kreeg ik alle mogelijkheden. Ik kon studeren. Ik was gewoon vrij. Ik had alle kansen die mijn vader en broers niet hadden gehad. Ik voelde me verplicht om er iets van te maken, uit naam van mijn vader, wiens enorme talent verloren was gegaan. Ik dacht: 'Als ik niet trouw en geen kinderen krijg, ben ik niet chantabel en kan niemand en niets mij dwingen om iets te doen waar ik niet honderd procent achter sta. Dan kan niemand mij pijn doen. Dan pas kan ik echt helemaal vrij zijn'.

Lang na de val van de muur, het zal 2002 geweest zijn, was ik met Iris in Praag. Wij waren aan het vrijen. Het was zo mooi, het ging niet over seks en lust, maar uitsluitend over liefde. We kenden elkaar toen al tien jaar. Iris waarschuwde mij: 'We moeten voorzichtig zijn'. Ik antwoordde: ''Laten wij het lot aanvaarden. Het wordt vast een heel leuk kind als dat geboren wordt uit zo'n vrijage''. Iris glimlachte en later bleek ze zwanger te zijn. Ik was heel blij, dat vond ik heel opmerkelijk. Iris was ook enorm verbaasd dat ik er zo gelukkig mee was. Dit kindje hebben we verloren. Iris ging ervan uit, dat wij het nu opnieuw zouden proberen een kindje te krijgen, maar ik niet. Op een gegeven moment, toen we samen ergens zaten, fluisterde ze: ''Als wij een kindje willen is het vandaag een goed moment''. Kennelijk was er, doordat zij in verwachting was geweest, een gevoel ontstaan dat zij niet kende. Ik antwoordde: ''Hoe bedoel je?'' Ze vroeg: ''Maar jij vond het toch ook leuk?'' Toen ik zei: ''Ja maar dat was ons lot. Nu hebben wij het weer in eigen hand'', was zij zo teleurgesteld. Ze zei niets, ze was heel triest. Dat zag ik in één oogopslag, in één seconde. Daarom zei ik: ''Goed, eerst moet je lichaam aansterken. Dan gaan we een kindje hebben''. Ik heb dat voor haar gedaan. Want ik wist: Als ik hier geen gehoor aan geef, dan beschadig ik haar. Dat kan ik niet maken. Tenslotte was ik degene die dit verlangen veroorzaakt had. Zij had me gewaarschuwd,daar in Praag.

Als je één kind hebt, dan moet je ook een tweede willen, vind ik. Want een kind wil toch ook een broertje of een zusje hebben, wil weten wat dat is. We hadden geluk en kregen gemakkelijk de volgende. Dat is eigenlijk heel opmerkelijk, want we hebben nooit anticonceptie gebruikt, we hebben alleen opgelet. Met de vrouwen waar ik van hield, met wie ik een relatie had, heb ik nooit iets aan anticonceptie gedaan. Eigenlijk is het een wonder dat er nooit iets gebeurd is. Ik dacht dat het heel lang zou duren voor Iris en ik een kind zouden hebben, maar het lukte meteen.

De bevalling kan ik me goed herinneren, die was echt verschrikkelijk. Ik was zo machteloos. Ik zag alles misgaan, maar ik kon dat niet zeggen. Het was traumatisch, ook voor het kindje. Iris wilde graag thuis bevallen. We hadden een heel gerenommeerde vroedvrouw. Alles ging goed, tot op een gegeven moment Iris met een soort natuurkracht zat te persen en te persen. Het wilde maar niet lukken. Ik zag al een uur dat het niet in orde was. Op een gegeven moment zei de vroedvrouw: ''Nou nog even proberen , dan gaan we naar het ziekenhuis''. Daar aangekomen bleek dat het kindje niet goed gedraaid was. Hij lag met zijn gezichtje naar boven. Dat arme kind werd zowat verkracht door zijn moeder, die er alles aan deed om hem eruit te persen. Soms denk ik dat ik dat nog aan die jongen merk. Ik praat daar nauwelijks over, omdat dat geen zin heeft, omdat het gebeurd is. Het was een enorm moeilijke bevalling, ook voor Iris. Maar gelukkig is het goed afgelopen.


Toen wij thuis kwamen met Chacha, lag ik 's nachts wakker, Iris was eindelijk in slaap gevallen. Ik dacht dat ik een hartaanval had, en niet zo'n kleine ook. Het ging helemaal niet goed met me. Ik probeerde één of andere 121 te bellen, maar ik ben slordig, ik weet zulke nummers niet uit mijn hoofd. Gelukkig wist ik het nummer van de vroedvrouw nog, dus belde ik die. Ze zei: ''Oh, dat is niks, dat hebben heel veel vaders na de bevalling''. 's Morgens kroop ik naar de orthomanueel therapeut, bij wie ik de week daarvoor nog was geweest. Toen was ik helemaal in orde geweest. Hij vroeg: ''Ben je onder en vrachtwagen gekomen, of zo?'' Ik had twaalf wervels verschoven, gewoon van het toekijken en niks kunnen doen. De volgende geboorte was schitterend, heel gemakkelijk. Het tweede kind kwam naar buiten alsof het niks was. Het gekke is: Iris heeft het gevoel dat deze bevalling veel zwaarder was. Bij de eerste trad ze zo buiten zichzelf dat ze totaal niet heeft meegemaakt wat ik heb beleefd.

Toen ik zelf een jongetje van een jaar of drie was, vertelde ik, aangemoedigd door mijn vader, graag verhalen tijdens het eten. Dat vond ik gezellig. Mijn broers waren een stuk ouder dan ik, die hadden niet zoveel zin om daarnaar te luisteren. Die verhalen van mij over lieveheersbeestjes en kevertjes, daar hadden ze geen boodschap aan. Mijn vader zorgde er met zijn autoriteit altijd voor dat ik meetelde aan tafel. Vandaag merk ik dat ik een hekel kan hebben aan mensen die met kleine kinderen in een restaurant komen en dan die kinderen laten kleuren of met elektronische spelletjes laten spelen. Dat vind ik vreselijk egoïstisch. Je stopt een kind in een isolement. Ik kan me voorstellen dat als ze hem later thuis wel willen spreken, hij in dat isolement blijft. Mijn vader heeft dat nooit gedaan. Voor hem en voor mijn moeder waren wij absoluut de belangrijksten. Ik heb dat overgenomen. Als ik met mijn kinderen ben, staan zij centraal. Dat is niet zo moeilijk, omdat ze heel boeiend zijn. Niet alleen mijn kinderen, alle kinderen. Ieder kind dat ik zie in de tram of de trein, hier in Amsterdam, vind ik ongelooflijk leuk. Dan denk ik: 'Wat een verschil met die ouders, wat een verbetering!' Die kinderen zullen op den duur ook de wedstrijd met de ouders, de onderwijzers en de maatschappij verliezen. Maar ze zijn nu nog zo oorspronkelijk en vrolijk en speels. Ik ben een enorme fan van ze, vooral op het moment dat ze wat zitten uit te halen, tot ergernis van iedereen. Van die kleine rebelse handelingen.


Als ik de opvoeding van mijn zoontjes vergelijk met de opvoeding die mijn ouders mij gaven, dan zie ik wel een verschil. Er was tussen mijn vader en moeder een beter samenspel dan tussen mij en mijn vrouw. Mijn moeder maakte gebruik van de autoriteit van mijn vader. Mijn moeder zei vaak: 'Dat zal ik aan vader moeten vertellen'. Dat was genoeg, omdat ik niet wilde dat hij problemen met mij had. Hij luisterde altijd heel goed naar wat mijn moeder zei, daarna ging hij mij vragen stellen. Hij had direct door of ik zat te liegen of niet. Mijn vader had in wezen altijd gelijk. Hij strafte mij door mij bijvoorbeeld te verbieden naar tennis te gaan. Hij had één straf, dat was waanzinnig. Ik moest dan in de tuin de paadjes helemaal schoonmaken. Het kon mijn vader niets schelen of daar gras tussen de steentjes groeide, want de tuin was absoluut geen siertuin meer. Daar waren kippen en konijnen, die hadden we nodig. Maar als ik dingen deed die ik niet moest doen, dan werden die paadjes zo schoon, dat er geen grasje meer stond. Ik kan me niet herinneren dat mijn vader me ooit op en andere manier strafte.

Ik vind het moeilijk om mijn kinderen te straffen. Opvoeden, het is net als tennisles. Ik weet dat ik het fantastisch zou leren als ik tien kinderen had. Je kunt het met de eerste twee niet anders dan fout doen. Ik doe dus alles fout, Het moet allemaal anders, ik weet alleen nog niet hoe. Iris weet natuurlijk ook niet hoe het moet. Wij praten daar vaak over. In wezen voeden wij allebei een beetje op onze eigen manier op. Dat maakt het wel ingewikkeld. Als wij beiden aanwezig zijn spelen de kinderen ons ongelooflijk tegen elkaar uit. Als ik alleen met hen ben, heb ik geen enkel probleem. En Iris heeft het ook gemakkelijker als ik er niet bij ben. Wanneer wij met z'n allen zijn, wat eigenlijk het leukste zou moeten zijn, dan zetten ze ons helemaal voor gek. Ergens geniet ik daar ook van, het is heel komisch. Ik vroeg eens aan Chacha: ''Waarom doe je dat?'' Hij zei: ''Omdat jij dan ruzie met mamma krijgt''.

In Chacha zie ik heel veel van Iris. Ik vind dat ontzettend leuk, omdat ik heel veel van haar houd. Zij hebben samen de grootste strijd, want Iris verwijt hem alles wat ze zelf is. Zij en Chacha zijn heel koppig. Het is fantastisch om ze te zien ruziemaken. Allebei willen ze gelijk hebben. Het gaat erom dat ze willen dat de ander volgt. Nuru is precies zoals mijn broer. Het is alsof mijn broer is herboren. Ik heb daarom het gevoel dat ik hem helemaal ken. Hij is extreem intelligent en een enorme boef. Als ik tegen hem zeg: ''Wat gaan we doen?'', dan legt hij zijn vinger op de mond. Dat betekent : ''We gaan iets doen wat wij aan niemand gaan vertellen, en zeker niet aan mamma''. Dan gaan we bijvoorbeeld iets lekkers nemen, wat normaal niet mag. Hij mag helaas geen melk. Af en toe mag ik hem iets geven, zoals een stukje chocola. Hij is dan ontzettend gelukkig. Als hij dan met mamma boven is, als zij hem naar bed brengt, vertelt hij wat we gedaan hebben. Dan moet zij boos worden. Als zij dan zegt: ''Maar Nuru , dat mag toch niet'', dan moet hij lachen en zegt hij: 'Maar wij hebben dat toch wèl gedaan''.

Wat ik aan mijn kinderen wil doorgeven is dat je altijd moet durven zeggen wat je voelt. Chacha had pas zand naar de buurman gegooid, die op een bankje zat,. Dat kan natuurlijk niet, die man is 80. Ik was met Iris aan de telefoon en hoorde dat Chacha ontzettend zat te krijsen op zijn kamer: ''Nee, nee, nee''. Ik wilde dat ze hem aan de lijn gaf. Iris wilde dat eerst niet, want ze vond dat ze gelijk had om hem naar zijn kamer te sturen. Ik heb gezegd: 'Ongetwijfeld heb je gelijk, maar er is iets gebeurd tussen Chacha en die buurman, wat hij wil vertellen, daar moet je naar luisteren. Je kunt niet met mij zitten te bellen, terwijl hij daar vol van is. Dus ging ze naar boven en zei: ''Hier is Tata, die wil weten hoe het was''. Ik zei tegen Chacha: ''Het spijt me dat je zo moet huilen. Wat is er precies gebeurd?'' Het duurde even voor hij bedaarde. Dan vertelde hij dat de buurman hem vanaf het bankje had zitten plagen, dat hij daarom met zand had gegooid. Ik heb hem gevraagd: ''Heb je de buurman verteld dat je dat heel vervelend vond, wat hij deed?'' Chacha antwoordde: ''Nee, ik heb gewoon zand naar hem gegooid. En als hij straks langskomt, gooi ik hem een auto op zijn kop. Van het balkon''. ''Chacha, dat is nou precies wat je niet moet doen'', antwoordde ik. ''Je weet, ik ben nu al heel lang weg. Als buurman Severio iets overkomt, moet ik altijd hier in Amsterdam blijven. Ik moet dan heel veel geld verdienen om zijn familie te betalen''. Dat wilde Chacha niet. ''Dan gooi ik die auto wel nààst hem'', zei hij. Ik heb hem uitgelegd dat hij zijn gevoel niet moet 'opeten'. Want later komt dat allemaal naar buiten , dan ben je boos en doe je dingen die je beter niet kunt doen. Ik vertelde hem: ''Een volgende keer moet je meteen zeggen: ''Severio, waarom doe je dat? Ik vind het heel vervelend dat je me plaagt. Als je daar mee doorgaat, wil ik niet meer bij jou spelen, dan wil ik jou niet meer groeten, dan wil ik niets meer met jou te maken hebben''. Je mag alles zeggen wat je vindt, maar je mag niet met zand gooien en al helemaal niet op zijn ogen. Dan stuurt mamma je terecht naar je kamer en krijg je de schuld. Want dan heb je iets gedaan dat erger is dan wat die man heeft gedaan''.

Ik ben niet voor formele regels. Als Chacha iemand niet groet, dan zeg ik: ''Je hebt vanmiddag niemand gegroet. Was dat omdat je ze niet zag, of omdat je het niet wilde?''. Ik ben eerder in zijn wereld geïnteresseerd, dan dat ik hem de mijne wil opdringen. Ik zeg hem niet zo gauw dat hij iets moet. Of ik daar goed aan doe, weet ik natuurlijk niet.

Ik gedraag me met mijn kinderen nog intuïtiever dan ik sowieso al doe. Ik vertrouw heel erg op hun motoriek. Als ik met één van hen ben, laat ik ze heel gevaarlijke dingen uithalen. Omdat ik weet dat zij dat anders toch wel doen. Klimmen bijvoorbeeld, over de rotsen of heel hoog in een boom. Ik zeg dan: ''Probeer het maar, zie maar hoe ver je kunt komen. Kijk eerst waar je naar toe wil. Verplaats dan pas je gewicht. Je moet je tenminste met één hand vasthouden''. Daarna vertel ik ze dat het heel erg goed was en laat ik ze beloven dat ze het een volgende keer alleen doen als ik erbij ben. Iris zou dat niet willen. Ze zou zeggen: ''Je moet naar beneden komen, je mag dat niet doen''. Ze is een beetje bang, maar de jongens zijn fysiek heel goed. Ze moeten nog wel leren dat een olijfboom heel gemakkelijk breekt. Niet elke boom is hetzelfde. Ze moeten het verschil zien tussen een dode en een levende, sterke tak. Ze hebben gaten in hun kennis en dat kan heel gevaarlijk zijn. Als ze heel hoog zijn en er komt een vlinder langs, dan vergeten ze alles. Ik laat ze helemaal los, maar ben wel achter ze om ze op te vangen. Ik wil ze voor het ergste behoeden.

Er is één ding waar ik echt op hamer: 'Doe altijd maar één ding tegelijk'. Dat weten ze precies. Dat had een komisch resultaat: Er is een arts in ons dorp, die ons al een paar keer heeft geholpen, toen de jongens een wond op hun hoofd hadden die gehecht moest worden. Want allebei vallen zij toch, zo nu en dan. Dat kun je niet tegenhouden. Plotseling wilde die dokter burgemeester worden. Hij ging campagne voeren voor de verkiezingen en kwam bij ons in de straat om een toespraak te houden. Chacha zei tegen hem: ''Maar waarom doet u dat. U bent toch dokter? Je kunt toch niet twee dingen tegelijk doen?'' De dokter verloor de verkiezingen en ik zei; ''Zie je Chacha, je had het goed. Hij wilde twee dingen tegelijk doen en daarom is dat ook niet gelukt'. Nu is Chacha ervan overtuigd dat Tata soms wel gelijk heeft''.

- Martin Sîmek - http://www.amandavelt-tekstschrijver.nl -

De snelste manier om te verouderen,

is nieuwe ideeën negeren.

- Anoniem -
Zolang je je dood (die onvermijdelijk komt) verdringt, ga je steeds gulziger leven. Als je je eigen sterfelijkheid onder ogen ziet en jezelf aan het mysterie leven-dood toevertrouwt, ontstaat er vanzelf ruimte voor alles rondom jou en al wat er na je zal komen. Zo heb ik dat althans ervaren.

- Bieke Vandekerckhove -

Ik ben eigenlijk altijd al gelukkig geweest. Ik heb een hekel aan zelfbeklag: je moet er iets van máken in het leven. En dat is me altijd gelukt, ook toen ik nog geen profvoetballer was, toen we het thuis niet breed hadden, toen mijn ouders uit elkaar gingen...

De enige keer dat ik het écht lastig had, was toen mijn moeder en mijn zus ziek waren (beiden hadden kanker, red.), en mijn moeder daarna ook is gestorven. Dan sta je machteloos. Twee mensen van wie je houdt zijn ziek, en je kan niks doen. Toen was ik wel ongelukkig.

Het is een cliché, maar sinds Sienna er is, kan ik het voetbal nog beter relativeren. Niks zo goed om het werk van je af te zetten als een peuter die van blijdschap staat te springen als jij thuiskomt. Dat is ook goed. Hoe minder je buiten je werkuren aan voetbal denkt, hoe beter. Dat houdt je fris.

Winnen, daar gaat het om, dát is mijn drive. Veel mensen hebben het moeilijk om met druk om te gaan, maar ik kan niet zonder. Druk houdt me scherp. Ik wil in het voetbal de mooiste momenten beleven, en áls ik ze beleef, wil ik ook het gevoel hebben dat ik ze heb verdiend. Dus werk ik er keihard voor, want dat is de enige manier om die zeldzame momenten te kunnen meemaken.

Maar ik hoef niet langer de beste te zijn. De tweede beste is ook al goed. (lacht)

- Vincent Kompany - Humo -

Het doet goed af en toe eens aan de dood te denken
Uw dagen worden er duidelijker van
U dient te weten dat geen mens voor je kan leven
Maar ook dat niemand anders voor je sterven kan
Ik spreek er 's avonds wel eens over met de kindr'en
Of 'k maak een grapje met de dood, dat kan geen kwaad
Als j'overpeinst waar je ten slotte komt te 'liggen'
Dan weet je af en toe beter waar je 'staat'.

- Toon Hermans -

Jullie willen het geheim van de dood kennen,
maar hoe vind je dat, tenzij je het zoekt in het hart van het leven?
De uil wiens nachtogen blind zijn voor de dag,
kan het geheimnis van het licht niet ontsluieren.
Als je de geest van de dood echt wilt aanschouwen,
zet je hart dan open voor het lichaam van het leven,
want evenals de rivier en de zee,
zijn leven en dood één.

- Kahlil Gibran -

R.I.P. "Honeyboy" Edwards

"If your mind had all the answers,

wouldn’t you have figured everything out by now?"

- Rikka Zimmerman -

maandag 29 augustus 2011



Veel ouders willen het krampachtig goed doen. Maar je kind gelukkig maken, is natuurlijk niet hetzelfde als het voortdurend blij maken. We zijn verslaafd aan die smile op het gezicht van ons kind. Je moet als moeder je kind ook durven frustreren. Het moet leren dat mensen die je behagen, je soms ook heel erg kunnen teleurstellen of kwaad maken. Het is misschien wat kort door de bocht, maar daar ziek ik soms een verband met het nogal problematische liefdesleven van jongvolwassenen. Die jongeren hebben snel de neiging om elders te kijken zodra hun lief niet alleen maar voldoening blijkt te geven.

Helaas hebben diezelfde jongeren dezelfde overspannen verwachtingen van het leven zelf: diepe ontgoocheling als blijkt dat het niet alleen maar voldoening geeft. En anders dan voor een lief, bestaan voor dat leven weinig alternatieven.

Nog vernielender dan het onvermogen om om te gaan met tegenslag, is zo misschien wel het onvermogen om om te gaan met het leven zoals het 'maar' is. Na een kindertijd die dankzij toegewijde ouders één lange happening was van verrassingen en 'ups', komt de ontstellende stilte en banaliteit van het volwassenenbestaan en het niet constant geëntertainde leven.

Ouders suikeren de werkelijkheid en overladen hun kinderen met lof in één grote, goedbedoelde poging om ze gelukkig te maken. Wat geven we onze kinderen zo graag het gevoel uitzonderlijk te zijn. Speciaal. Dat ze alles kunnen bereiken wat ze willen. En dat ze dat ook verdienen. Maar dan wordt de applausgeneratie groot, valt het publiek weg en wordt het zorgwekkend stil. De honger van de applausgeneratie blijft groot en die knaagt ook als werknemer. Ze verwachten op hun werk ook voortdurend beloond en gestimuleerd te worden, want zo zat hun hele jonge leven nu eenmaal in elkaar. Ze vinden het vreselijk om te moeten horen dat hun werk beter kan en ze voelen zich onwaarschijnlijk onzeker - en verongelijkt - als ze niet voor alles applaus krijgen. Is dat van een peuter nog schattig, dat hengelen naar complimenten, van een volwassene is dat ronduit triest.

- Klaar Hammenecker -

- De Standaard - Wanneer ouders het te goed willen doen -
Denken is nuttig;
maar handelen zonder te veel te denken is soms noodzakelijk.

Grote heldendaden zijn gewoonlijk te danken aan mensen
die weinig hebben nagedacht."

- Gustave le Bon -


Ik maak me veel zorgen om onze wereld, maar ik wil niet bevriezen in angst en cynisme.

Mocht Martin Luther King gezegd hebben :'I have a nightmare', dan zou hij nooit zoveel teweeg gebracht hebben.

Cynisme lijkt heel diepzinnig en intelligent, maar het verlamt: op de duur durf niemand nog iets te ondernemen uit angst door anderen door de mangel gehaald te worden.

- Nic Balthazar - De Standaard -

Ouders kapen de emotionele wereld van hun kind, uit angst dat het wel eens verdriet zou kunnen voelen. Je krijgt een generatie die amper buiten haar emotionele comfortzone durf te treden. Die oud wordt voor haar tijd. Dat is de paradox: ze leven als oude mensen in een kinderbestaan, want ze zijn hondsbenauwd voor die world out there.

De kern van het probleem volgens Frank Furedi is dat ouders meer dan ooit hun leven leiden via hun kinderen. Dat hun identiteit meer dan ooit wortelt in hun ouderschap. Maar wanneer ouderschap en opvoedingsstijl je identiteit gaan bepalen, dan verlies je je echte taak uit het oog: een kind grootbrengen. Dan gaat het meer om jou dan over je kind. Je verwart je eigen noden met die van het kind.

Of nog: kinderen evolueerden de voorbije halve eeuw van een onvermijdelijkheid naar een vorm van zingeving. Ons kind maakt ons tot wie we zijn, en vervult ons. Moet ons vervullen. Een rol die dat kind natuurlijk nooit kan waarmaken. En zo werden de zogeheten helikopterouders van de jaren negentig nu de 'velcro-ouders'. Ze cirkelen niet langer boven hun kinderen uit, ze haken zich eraan vast. De gevolgen van het nestverlatende kind zijn nu vernielender dan ooit: het onthoofde kind hopeloos ongelukkig, de geamputeerde ouder in een identiteitscrisis.

- Frank Furedi - De Standaard - Wanneer ouders het te goed willen doen -
Geluk wordt in de opvoeding erg overschat,

en vooral fout geïnterpreteerd.

Kinderen kunnen slecht nieuws aan.

Veel beter dan we denken.

- Peter Adriaenssens - De Standaard - Wanneer ouders het te goed willen doen -

Als de zon huilt...



Als de zon het moeilijk heeft
En moet huilen van verdriet
Huilt zij dan natte tranen
Of kan dat eigenlijk niet?
Huilt zij zoute tranen
Net zoals wij??
Of zijn het zonnestralen
Die maken ons weer blij.
Zouden wij wel kunnen zeggen
Kijk de zon die heeft verdriet
Of huilt zij stilletjes, zachte tranen
En zien wij het niet?
Als de zon het moeilijk heeft
Wie reikt haar dan een hand?
Zodat echte zonnestralen
Weer kunnen schijnen over land

- Auteur onbekend - Hans Zimmer - Tears of the sun -

Jij bent niet je gedachte.

Een onprettig gevoel. Waarschijnlijk weet je geen goede manier om het weg te krijgen, anders had je dat al gedaan.

Dus: je hebt een onprettige sensatie en er is geen manier om het weg te maken. Heeft het dan zin om te blijven vechten, te blijven oordelen, hard en scherp? Nee.

Tijd dus om te schakelen. Van de verandermodus naar de acceptatiemodus.

Hoe doe je dat? Niet door een ander soort doen (dat brengt je terug bij af), maar door een ander soort aandacht.
Aandacht werkt als een lichtbundel. Die kan hard en scherp zijn, maar ook breed en zacht. Ervaringen zien er dan anders uit. Het is de manier van aandacht geven die de kwaliteit van het moment bepaalt.

Je hoeft alleen maar een innerlijke schakelaar om te zetten. Overschakelen naar een zachte blik, daar gaat het om. In plaats van: het moet anders, naar: merk het lichtjes op. In plaats: van het moet weg, naar: geef het ruimte.

De schakelaar omzetten vraagt geen tijd of energie, alleen een bewuste intentie. Dan sta je in een andere stand.

Een spanning, een hard gevoel, een hoofdpijn, sombere gedachten, een golf emotie – het blijft dezelfde ervaring, maar met een vriendelijke blik krijgt het een andere kleur.

De manier waarop je aandacht geeft, bepaalt hoe dit moment aanvoelt. Dit maakt het verschil tussen au en wow.

- Rob Brandsma -


- Free Hugs in Sondrio - Italy -

met een dikke knuffel voor Frieda !


Wanneer ouders het té goed willen doen ...


Dat is wat we krijgen: geen volwassenen, maar grote kinderen. Ongelukkige en angstige dertigjarigen met het narcisme en de hulpeloosheid van een kind.

De overtuiging dat de andere altijd alles voor ons oplost, dat krijgen we met de paplepel binnen. Worden we geboren, dan kunnen we niks. Zodra we huilen, komt iemand die ons helpt. De ouder neemt alle pijn van het kind in zich, en lost dat op. Dat moet ook zo de eerst twee tot drie levensjaren: holding and containing. Maar daarna moet de ouder evolueren naar de good enough-ouder: die moet het kind leren omgaan met tekort en frustratie.

De ouder moet zich leren verwijderen van het kind. En daar loopt het de laatste jaren mis. We kunnen onze kinderen niet meer met rust laten. En we kunnen ze vooral moeilijk zien ploeteren of hunkeren. We denken een nood te zien en we vullen die meteen voor hen in. Nochtans kan weinig zo rechtstreeks bijdragen tot een geluksgevoel: iets verlangen en dat zelf bereiken. Die mogelijkheden wordt kinderen ontnomen. En dus wordt een generatie groot die zich wel constant vervuld wil voelen, maar daar zélf amper iets voor onderneemt en nog altijd op de fopspeen wacht. Een zeer tragische paradox.

Maar laten we de ouders ook niet al te zeer met de vinger wijzen. Zij zijn ook maar het product van een samenleving die doordrongen is van het idee van 'de maakbare mens'. We moeten altijd en overal streven naar succes en perfectie. Dat is helaas niet langer alleen een recht, het is een plicht geworden: we mógen niet falen. En zeker niet als ouder.

Niet alleen de ouders, maar de hele maatschappij is geobsedeerd door het kind. Terwijl "het kind" een kleine eeuw geleden nog amper bestond. Tekenend: kinderkleren waren vroeger gewoon volwassenenkleren in een kleine maat. Nu heeft het kind een eigen industrie, een leger personeel, en een eigen - al te fluwelen - koninkrijk. Vroeger bestond het kind niet, straks bestaat de volwassene niet meer.

Iemand graag zien, is iemand met rust kunnen laten. Dat geldt ook voor je kind. Kun je dat niet, dan eet je het op.

We moeten dringend ophouden onze kinderen kinderachtig te behandelen. En laten we vooral ook minder krampachtig hun beste vriend willen zijn. 'Hoe kan een kind anders ooit zijn vadermoord plegen?'

Wanneer een opvoeding dan geslaagd is? Als je kind je op een gezonde manier kan verlaten. Begrijp: het blijft niet plakken, maar het hoeft ook niet weg te rennen.

Opvoeden heeft eigenlijk maar één doel: jezelf als ouder overbodig maken. Een harde waarheid. Maar wel de waarheid.

- Paul Verhaeghe - De Standaard Weekblad -
MENSEN DIE GEEN FOUTEN MAKEN WERKEN NIET

- Albert Plesman -


- The Gladiator - The Battle -

Daar steeds meer naar toe groeien: het leven uit zichzelf. En daarvoor moet men iedere keer weer alles, alles vergeten, wat men ooit heeft opgenomen en gelezen en gehoord van anderen. En ik geloof dat ik nog eens heel, heel lang alleen zal moeten zijn, maanden lang en wanneer ik daar goed doorheen kom, wanneer ik die moed vind, met mezelf tijden lang alleen te zijn en mezelf te zoeken, datgene, wat niet aangeleerd is, misschien zal ik dan pas kunnen zeggen, dat ik werkelijk geboren ben.

- Etty Hillesum -