zaterdag 8 mei 2021
I can scarcely believe that I have limits, that I am outlined and defined.
I feel myself to be dispersed in the atmosphere, thinking inside other creatures, living inside things beyond myself.
When I suddenly see myself in the mirror, I am not startled because I find myself ugly or beautiful...
When I haven't looked at myself for some time, I almost forget that I am human.
- Clarice Lispector -
NITCH
vrijdag 7 mei 2021
de 5 levenslessen Dorothée van den Berghe
‘Gun jezelf voldoende slentertijd’
Wanneer kleine dingen op exact het juiste moment samenvallen, zie je volgens regisseur Dorothée van den Berghe plots de schoonheid van het bestaan. ‘Dat schenkt een ongelofelijk geluksgevoel.’
Ines Minten
woensdag 5 mei 2021 om 3.25 uur
‘Ga eens gewoon naar mensen kijken.’ Christophe De Muynck
‘In haar gedicht “Moed” schrijft Judith Herzberg: “Nooit is iemand zeker van iets,/ te worden geliefd, te worden verlaten/ alles kan en alles mag/ alles wisselt elkaar af.” Die verzen leggen op een simpele manier uit waarmee ik worstel. Als ik een film voorbereid, pluis ik alles tot in de puntjes uit. Ik zoek houvast in de materie, plan en probeer alles te controleren, om zo goed mogelijk richting te kunnen geven aan de film en de ploeg waarmee ik die maak. Maar zodra ik me er dan echt in smijt, lijk ik die hele voorbereiding vergeten, ken ik geen antwoorden meer en begin ik weer blanco. Vroeger maakte dat me onzeker, maar stilaan heb ik geleerd dat het een kracht is om jezelf telkens weer uit te vinden. Het zorgt er immers voor dat je open staat voor een dialoog met anderen. Je kan echt luisteren, omdat alles wat je zo vast in je hoofd had weer weg is.’
‘Een scenario of dialoog begint vanuit een conflictsituatie. Je schrijft vanuit het perspectief van het ene personage, maar bedenkt ook hoe het andere personage daarop zou reageren of wat het ertegenin kan brengen. Je zo voortdurend verplaatsen in andere standpunten is niet alleen in film belangrijk. Door in discussie te gaan met anderen en de dingen vanuit hun standpunt te bekijken, laat je je door hen raken en ga je hun positie beter begrijpen. Als je vasthoudt aan je eigen mening, wordt die alleen maar extremer en laat je jezelf niet toe hen te begrijpen. Een filmklassieker als Rashomon(van Akira Kurosawa, red.) toont goed aan hoe iedereen een andere kijk heeft op de realiteit. Hetzelfde verhaal wordt vanuit vier totaal verschillende standpunten verteld, zodat je er als kijker niet achter komt wat er nu precies is gebeurd.’
‘Iemand zei me ooit over scenarioschrijven: “Je moet stoppen als het goed gaat.” Ik vond dat slim klinken, maar kon het zelf moeilijk toepassen. Als ik nu nog een kwartiertje doorging, dan kwam het misschien wel … Maar zo raak je uiteindelijk in een kramp. Je teert op je reserves en de volgende dag begin je opnieuw vanaf dat punt, omdat er niets heeft kunnen borrelen die nacht. Daarom is slentertijd zo belangrijk, en die neem ik zelf ook nog steeds te weinig. Nochtans heb ik het meest geleerd op straat, door alles even los te laten en te gaan slenteren, naar mensen te kijken, het onverwachte toe te laten. Ergens pak je zulke ervaringen mee en ooit borrelen ze weer op. “Het wasserettegevoel” noem ik het: je loopt op straat en opeens valt alles samen. Ik liep ooit bij valavond langs een wasserette. Een Indiase man stond te zingen terwijl hij met zijn vrouw lakens vouwde, ergens knipperde een neonlicht. Zulke momenten zijn niet groots, maar ze tonen je de schoonheid van het leven. Het schenkt je een ongelofelijk geluksgevoel. ’
‘Ik heb lang met een ingebakken minderwaardigheidscomplex gezeten ten opzichte van mannen in mijn sector. Waar kwam dat vandaan? Objectief gezien sloeg het nergens op’
‘Wanneer ik vroeger aan de realiteit wilde ontsnappen, ging ik naar de bioscoop. Ik verplaatste me veel en ontmoette veel mensen. Mijn leven was driedimensionaal, mijn bezinning tweedimensionaal. Sinds corona is het leven bijna een film geworden. Al mijn ontmoetingen zijn tweedimensionaal. Je kunt niemand vastpakken, je ruikt niets. In plaats van naar de bioscoop ga ik nu dus de straat op, om uit mijn 2D-wereld te raken. Door een film te draaien in coronatijd, ben ik onlangs helemaal in een surrealistische situatie terechtgekomen. Alle medewerkers, tot de laatste figurant, waren getest. We openden een café, een restaurant, een dancing. Hoewel het allemaal volledig in scène was gezet, leefde iedereen meteen op: we kregen een glimp van onze oude realiteit. Ik hoop dat we die kleine dingen die we vroeger zo vanzelfsprekend vonden, na deze crisis beter zullen appreciëren. Een terrasje doen met iemand die je kunt vastpakken, in de zaal naast iemand zitten en zijn geur ruiken, of die nu lekker is of stinkt … Die zintuiglijkheid mis ik. We moeten ze koesteren, en dus breng ik graag een ode aan de zweetgeur.’
‘Wat ik bijzonder vind aan ouder worden, is dat ik loskom van elementen waar ik vroeger misschien wel last van had, maar niets over durfde te zeggen. Neem de genderkwestie: jonge vrouwen van nu staan op hun strepen en benoemen de dingen waar ze zich niet goed bij voelen. Dat doet me beseffen dat ik lang met een ingebakken minderwaardigheidscomplex heb gezeten ten opzichte van mannen in mijn sector. Waar kwam dat vandaan? Objectief gezien sloeg het nergens op! Zoiets als het stoelincident met Ursula von der Leyen werd vroeger misschien zelfs niet opgemerkt. Maar het gebeurde en haalde je langzaam en ongemerkt naar beneden. Doordat het nu benoemd wordt, leer ik ontzettend veel, ook over noodzakelijke aanpassingen in mijn eigen gedrag of denken. Ik maak een ongepast grapje en mijn kinderen wijzen me erop: weer een manier om andere standpunten te begrijpen. Soms is er al eens wat activisme nodig om meer nuance in je eigen denken te brengen.’
Regisseur Dorothée van den Berghe maakte naam met langspeelfilms zoals Meisje, My queen Karo en Rosie en Moussa. Haar nieuwe film Aller/retourzal na de zomer klaar zijn voor de zalen.
- De Standaard -
Oser être libre, c'est se choisir, c'est dire non à ce qui ne nous convient plus pour se rapprocher de ce que l'on est vraiment.
De ce que l'on est devenu, au fil du temps.
C'est dire oui au jour qui se lève et, le soir venu, s'endormir plus léger, plus vivant.
C'est accepter de se mettre
momentanément en déséquilibre, de se déraciner, d'ouvrir grand ses
voiles pour que le vent les gonfle, les fasse frémir et nous propulse
vers de nouveaux horizons.
@ André Desjardins
We are as forlorn as children lost in the woods.
When you stand in front of me and look at me, what do you know of the griefs that are in me and what do I know of yours.
And if I were to cast myself down before you and weep and tell you, what more would you know about me than you know about Hell when someone tells you it is hot and dreadful?
For that reason alone we human beings ought to stand before one another as reverently, as reflectively, as lovingly, as we would before the entrance to Hell.
- Franz Kafka -
donderdag 6 mei 2021
1. Don’t take criticism personally. Instead, realize that criticism says more about them than it does about you.
2. Distinguish between facts and subjectivity. Most criticisms are just personal opinions. They are not objective and they don’t reflect the truth.
3. Look at the beliefs you hold about yourself. Do you feel defensive and under attacked because you don’t believe in yourself?
4. Learn what you can from any comments that are made – and discard the rest as being useless information.
5. Decide not to ruminate on barbs or criticisms - as that will reinforce the message in your brain.
6. Choose to spend more time with people who’re affirming – and minimise the time you spend with those who put you down.
7. Look for a role model who can handle criticism – and try to copy them, so you become more thick skinned, too.
A little secret from a therapist:
A parent, sibling, family member, close friend, spouse, or strangers can be envious of you. Even if you don't think you're doing much, it can be something to others to envy. Feeling envious is the result of how someone feels about themselves. And you cannot change the way someone views themselves.
Repeat after me:
I am accepting that I do not need to be less to make others feel comfortable with me and I cannot change the way people feel about themselves.
@NEDRATAWAB
Met alles wat er op uw weg komt zijn er twee mogelijkheden: u kunt het aan of u kunt het niet aan.
Als er iets op uw weg komt wat u aankunt, maak er dan geen probleem van, maar doe wat u kunt.
En als u het niet aankunt, doe dan ook niet moeilijk, want het zal uiteindelijk vergaan, ook nadat u zich eraan hebt vertild.
Weet dat u alles op u kunt nemen waarvan u meent dat het passend of normaal is.
Met deze instelling maakt u alles licht en dragelijk.
- Marcus Aurelius, Overpeinzingen -
Joseph Eid, The music over the ruins of Aleppo from AFP Correspondent.
Achievement?
Depends on luck
- to be born in the right place at the right time
and be of the right color.
To live long enough to be in the right place
at the right time to make one’s fortune.
Yes, yes, hard work and talent make up the difference.
They are crucial, and you know I’d never argue different.
But the foundation of all lives is luck.
Good or bad.
Luck is life and life is luck.
And it’s leaking from the moment it lands in your hand.
-
Dennis Lehane,
Live by Night -
DE ZIN. Herman Selleslags (83), fotograaf
‘Het is 1961 en in opdracht van Humo zit ik vol ontzag bij HUGO CLAUS, wiens boeken ik allemaal gelezen heb. We drinken koffie, beginnen te werken en dan zegt hij deze paradoxale zin. Het raakt aan de essentie van het ambacht waarmee ik toch mijn leven heb gevuld. Momenten gaan immers per definitie voorbij. Als het beeld echter goed is, worden ze herinneringen die voor veel langere tijd worden bewaard. Fotografie is dus magie: je kunt de tijd stilleggen.’
‘Ik fotografeer zoals ik graag leef: ik laat de dingen op me afkomen en ga niet bewust op zoek naar de mooie momenten. Bijna onbewust druk je als fotograaf toch af wanneer je iets voelt. Als mensen zeggen: “Waw, je hebt nét het goede moment vastgelegd!”, denk ik: wie zegt dat het twintig meter verderop niet beter was? Of twee uur later? Of een seconde later? Het is een troostende gedachte dat er niet zoiets is als het optimale moment. Als je tegen een razend tempo beelden schiet, bouw je sowieso een muur tussen jezelf en je onderwerp. Dat weet jij ook, Alexia, want jij nam maar twaalf foto’s. Meer is niet altijd beter. En een goede foto hoeft niet perfect te zijn. Perfectie is vervelend. Net zoals een perfect geklede gentleman saai is. En een vrouw die licht loenst net erg erotisch kan zijn. (lacht) Kijk, in het leven doe je je best om dingen zo goed mogelijk te krijgen, maar uiteindelijk tóch imperfectie toelaten: daarin ligt de schoonheid.
Vergezeld van een oude Hasselblad-camera reist Alexia Leysen van mens tot mens, op zoek naar ieders comfort words : woorden die kracht geven wanneer het leven moeilijk doet.
- De Standaard -
I was giving up.
I would have given up - if a voice hadn't made itself heard in my heart.
The voice said "I will not die.
I refuse it.
I will make it through this nightmare.
I will beat the odds, as great as they are.
I have survived so far, miraculously.
Now I will turn miracle into routine.
The amazing will be seen everyday.
I will put in all the hard work necessary.
Yes, so long as God is with me, I will not die.
Amen.
- Yann Martel, Life of Pi -
Kindness melts defenses.
Kindness softens edges.
Kindness pierces armor.
Kindness eradicates shame.
Kindness lightens loads.
Kindness awakens hope.
Kindness clears debris.
Kindness invites connection.
Kindness opens hearts.
Kindness bridges souls.
Kindness inspires kindness.
Let us always be kind.
- Jeff Brown -
‘Ik zie mijn sabbat als een ode aan de nieuwsgierigheid’
Vijftig was hij, toen Dirk Evenepoel (57) zijn carrière in de bankwereld vaarwel zegde. ‘Ken je dat haast naïeve enthousiasme wanneer je aan iets nieuws begint? Dat wilde ik weer voelen.’
Joke Van Caesbroeck
maandag 3 mei 2021 om 3.25 uur
‘Ik ben nooit heel bewust met het concept leeftijd bezig geweest. Toen ik zevenendertig was, besefte ik wel plots: over dertien jaar ben ik vijftig. Iedereen heeft wel zo’n moment waarop het doordringt hoe snel de tijd kan gaan. Maar er te veel bij stilstaan is niet goed, denk ik. Ik schreef ooit een instrumentaal nummer getiteld “Time doesn’t matter”, en dat is precies hoe ik erover denk: te veel nadenken over dingen als tijd en leeftijd, maakt dat die tijd passeert zonder dat je er iets mee doet.’
‘Mijn vijftigste levensjaar was er één dat mijn leven veranderde. Omdat ik daar zelf voor koos: ik liet een succesvolle carrière in de bankwereld achter me en nam een sabbat. Zonder op voorhand een plan te hebben. Ik vertrouwde erop dat er wel een nieuw project op mijn pad zou komen, en dat gebeurde ook. Mijn moeder zei altijd: ik wil niet curieus zijn, maar ik zou wel graag weten waar je vanavond naartoe gaat. Dat ben ik nooit vergeten. Nieuwsgierigheid is heel menselijk, en het kan een enorme drive teweegbrengen.’
Boterhammen op de E40
‘Mijn ouders waren vrij oud toen ze me kregen, mijn vader was al eenenvijftig. Toen ik twintig was, was hij dus al een zeventiger. Dat maakt dat ik als kind vrij vroeg veel vrijheid heb gekregen. Mijn ouders waren simpelweg te oud om zich nog heel intensief bezig te houden met mijn toekomstkeuzes. De laatste gecoördineerde actie van mijn ouders gebeurde op mijn tiende: toen verhuisden we en kozen mijn ouders, pas op de dag dat de lessen begonnen, een nieuwe school voor me uit. Elke keuze die daarna kwam, heb ik eigenlijk zelf moeten maken.’
‘Als mensen me vragen hoe het met me gaat, antwoord ik schaamteloos dat ik gelukkig ben’
‘Naar het voorbeeld van mijn broer werd ik leraar wiskunde. Maar na twee jaar hield ik dat voor bekeken. Er was iets beginnen te kriebelen: ik was geïnteresseerd geraakt in economie, en besloot opnieuw te gaan studeren via avondschool: handels- en financiële wetenschappen in Brussel. Dat combineerde ik met een toepasselijke job op een bank. Vijf jaar lang combineerde ik werk en studies, vijf jaar lang zat ik na mijn werk nog elke avond vier uren op de schoolbanken. Ik at vijf jaar lang mijn avondmaal, boterhammen, op de E40 tussen Leuven en Brussel, in mijn wagen.’
‘Het was een zware tijd. Ik had heel wat hobby’s moeten opgeven: diverse muziekgroepen, mijn zondagen als scoutsleider, en het poppenkastensemble waar ik in speelde. Na drie jaar studies begon ik last te krijgen van hyperventilatie. Via via kwam ik bij een uitstekende kinesist terecht die me ademhalingsoefeningen aanleerde. Ik heb daar meer aan gehad dan aan het gesprek met de psycholoog. Ook mijn vriendin, die enkele jaren jonger was en haar eerste studies aanvatte toen ik voor de tweede keer ging studeren, ondersteunde me.’
‘In 1992 kreeg ik een voorstel van de bank waar ik werkte: ik kon een jaar lang stage doen in een filiaal in Luxemburg. We verhuisden. En we zijn nooit meer teruggekeerd. Een jaar werden er vijf, en vijf jaren werden er tien. We wonen hier nog altijd heel graag. Ik groeide door, van commercieel medewerker naar lid van verschillende directies bij buitenlandse banken. Luxemburg heeft mijn ogen doen opengaan: wat een kosmopolitische wereld, en dat in zo’n klein land.’
Sabbat met schema’s
‘Het werden drukke maar fijne jaren. Mijn vrouw bouwde haar eigen carrière uit, en samen kregen we twee zonen. Ik had veel sociale contacten, met klanten én vrienden, die me deden openbloeien. Ontladen en tot rust komen deden we als gezin, in de Luxemburgse natuur of door verre reizen te maken.’
‘Ik herinner me nog hoe mijn overste op de bank me vroeg: “Waar zie jij jezelf over vijf jaar?” Ik had géén idee. Het enige wat ik met zekerheid wist, was dat ik er zin in had. Dat is het mooie aan een nieuw project: het enthousiasme dat je voelt, op het naïeve af. Het is precies dat gevoel dat ik wat kwijt was, toen ik achtenveertig werd. Plots begon ik me vragen te stellen: was dit wat ik echt wilde? Had ik mogelijkheden gemist, aan de andere kant van de bankmuren? Bleef ik niet te veel zitten in mijn comfortzone?’
‘Twee jaar lang twijfelde ik. Ik overlegde met mijn echtgenote, hoe we het financieel zouden doen in het slechtst denkbare scenario. Ik zou immers een goeie job opgeven, en we hadden twee jonge kinderen die we ook alles wilden blijven gunnen. Op mijn vijftigste viel dan toch de beslissing. Op een vrijdagavond trok ik voor de laatste keer de deur van mijn kantoor achter me dicht, met de nodige emoties toch wel, en liet zo mijn carrière in de bank achter me. Waar de toekomst me zou brengen, wist ik niet. Ik had geen doel, en geen plan.’
‘Mijn collega’s waren stomverbaasd. Als vijftigjarige sprong ik recht het onbekende in. Maar het voelde juist. Ik herinner me nog goed die eerste maandag waarop ik niet naar het werk moest. Hoe vreemd het was dat ik in de namiddag nog altijd zat te wachten op een eerste e-mail die niet kwam. Plots strekte zich een zee voor me uit, een zee van tijd en ruimte.’
‘Ik wilde niet in een zwart gat vallen. Ik wilde die sabbat, maar wilde geen zinloos gevoel. Ik verveel me niet graag. Dus stelde ik weekschema’s op. Die vulde ik met heel eenvoudige taken: naar de winkel gaan, gaan sporten. Ik gaf mezelf structuur. En ik begon te schrijven, over hoe ik die sabbat ervaarde. Voor ik het wist had ik 220 pagina’s getypt. Eigenlijk ligt hier een soort onafgewerkt manuscript, waar ik misschien op een dag toch eens wat mee ga doen. De titel weet ik al: Sabbat, voor zij die twijfelen of geen project hebben.’
Jaren zonder gitaren
‘Het mooiste aan een sabbat is de ruimte die vrijkomt om spontaan te kunnen zijn, en creatief. Had ik nog op de bank gewerkt, dan had ik nooit gereageerd op een advertentie die ik zag in de krant: Vredeseilanden zocht fietsers om tien dagen door Benin in Afrika te trekken en kennis te maken met enkele ontwikkelingsprojecten. Ik had niks te doen, ik had geen plan, dus reageerde ik meteen en ging mee. De band die ik smeedde met die groep is vandaag, acht jaar later, nog altijd sterk.’
‘Als achttienjarige speelde ik in verschillende bands. Door mijn drukke leven had ik mijn gitaar vijftien jaar lang niet meer aangeraakt. Ook daar kwam weer tijd voor vrij. Ik besloot me een goed exemplaar aan te schaffen, de gitaar die ik altijd al wilde, startte de band Witty & Frank en schreef meteen een volledig album bij elkaar. Kaleidoscope kwam uit vlak voor de pandemie, maar we hopen onze liefde voor muziek later toch nog te kunnen delen met een publiek.’
‘Ik was simpelweg vergeten hoeveel ik heb aan muziek maken, en de sabbat wakkerde die goesting weer aan, enkel en alleen omdat er tijd voor was. Ook richtte ik een sportclub op: Europe’s Smallest Sportclub. Een clubje van twaalf vrienden, die af en toe samen gaan fietsen maar ook daarnaast samen optrekken. We hebben maar één voorwaarde: geen geschoren benen!’
‘Negen maanden nadat ik aan mijn sabbat was begonnen, startte ik met een nieuw project. Ik wist dat ik als vijftiger niet makkelijk aan een nieuwe job zou geraken, dus koos ik voor iets zelfstandigs. Ik richtte een sprekersbureau op: in Luxemburg was er op dat moment nog geen dienst die sprekers kon aanleveren voor verschillende conferenties. Wat ik deed was voor bedrijven de juiste sprekers op de juiste conferentie krijgen. Intussen is mijn bedrijfje uitgegroeid tot een onderneming die opleidingen verzorgt. Onder andere “leren spreken voor een publiek” en andere zogenaamde human skills. Ik voelde opnieuw dat enthousiasme dat ik in mijn vorige job verloren was en de curiositeit die mijn moeder me had aangeleerd.’
‘Drukke en minder drukke tijden wisselen elkaar nu af. Als mensen me vragen hoe het met me gaat, antwoord ik schaamteloos dat ik gelukkig ben. Ik heb geleerd dat mensen veel meer mogelijkheden hebben dan ze op het eerste gezicht durven te denken, omdat mensen heel vaak blijven varen in de kanalen die ze al kennen. Durven springen in het niets creëert zoveel nieuws, en maakt het leven zoveel boeiender. In die zin was mijn sabbatperiode een regelrechte ode aan de nieuwsgierigheid, en dus ook aan het leven.’
Tweewekelijks vertelt iemand van telkens weer een andere leeftijd hoe die in het leven staat. Wilt u dat ook doen?
Mail naar joke@jokevancaesbroeck.be






































