Getting ready for Autumn
zaterdag 19 oktober 2019
We are all alone, born alone, die alone, and...in
spite of true romance magazines...we shall all someday look back on our
lives and see that, in spite of our company, we were alone the whole
way.
I do not say lonely...at least, not all the time...but essentially,
and finally, alone.
This is what makes your self-respect so important,
and I don't see how you can respect yourself if you must look in the
hearts and minds of others for your happiness.
vrijdag 18 oktober 2019
Een
van de meest voorkomende en kwellende vormen van psychisch leed waar we
als mens aan lijden, is de innerlijke criticus, de stem in je hoofd die
voortdurend allerlei negatieve commentaren over je uitstort; “je bent
niet goed genoeg, je telt niet mee, je kan het niet, je bent lelijk, je
bent een mislukkeling”, et cetera.
We
doen - begrijpelijk genoeg - allerlei hopeloze pogingen om ons van dat
ondermijnende stemmetje uit het verleden te bevrijden.
Iedere inspanning
die we echter doen om aan de terreur van de zelfafwijzing te ontsnappen
is echter gedoemd te mislukken omdat we iets heel fundamenteels over het
hoofd zien. Omdat we een cruciale vraag vergeten te stellen:
WIE is het die last heeft van de stemmetjes?
WIE voelt zich erdoor aangevallen en gehinderd?…
WIE zoekt naar een oplossing voor het probleem?
Degene
die zich aangevallen en gehinderd voelt door de negatieve gedachten, is
niet wie we werkelijk zijn. Het is het valse beeld dat we van onszelf
hebben, de ego-identiteit, die zelf ook niet meer is dan een gedachte.
Dat wat we werkelijk zijn, voorbij de wereld van gedachten, is vrij en
kan niet worden aangetast of verstoord door wat voor negatieve stemmen
dan ook.
De
negatieve stemmen zijn niet het werkelijke probleem, het is het diepe
geloof in het denkbeeldige ik dat zich erdoor gekweld voelt. Dit is de
wortel van het probleem. Het geloof in dit valse ik is enorm sterk en we
zien simpelweg niet dat het dit geloof is wat de innerlijke criticus
zijn kracht geeft. De stem van de innerlijke criticus heeft in in
zichzelf geen enkele kracht. Zolang we in de waan verkeren dit
denkbeeldige ik of ego te zijn, zullen we ons aangevallen blijven voelen
door de negatieve commentaren, we zullen vanuit deze positie altijd
blijven proberen ons van de innerlijke criticus te ontdoen. We zullen
eindeloos blijven wachten en hopen op een oplossing die er vanuit dit
perspectief eenvoudigweg niet is.
Het
antwoord ligt niet in het bestrijden, manipuleren of op wat voor manier
dan ook proberen ‘om te gaan’ met de stemmetjes in je hoofd, maar in
het ontwaken uit de illusie van het denkbeeldige ‘ik’. Zodra het
droom-ik wordt doorzien als een illusie stort het hele probleem als een
kaartenhuis in elkaar, want op dat moment is er simpelweg niemand die
zich aangevallen voelt door de stemmetjes. En dan wordt beseft dat de
innerlijke criticus niet het echte probleem was, het was het ego-zelf
dat zich van de criticus probeerde te ontdoen.
- Erik van Zuydam -
- www.inzicht-nu.nl -
LES SENTIMENTS.
Les sentiments vont par deux, comme l’ombre et la lumière.
Il n’y a pas de sentiments célibataires, tous vivent en couple.
Notre sottise consiste à les séparer.
Ne garder que l’Espoir.
Supprimer la Tristesse.
Mettre le Doute au cachot.
Mais sans le Doute, la Foi devient intolérante, puis violente, puis meurtrière.
Mais sans la Tristesse, la Joie se connaît si peu qu’elle s’ignore ou se délite.
Mais sans le Désespoir, l’Espoir vire à la bêtise.
Ne souhaitons pas leur divorce.
Tâchons plutôt de trouver notre place au milieu de ces tensions.
Les sentiments vont par deux, comme l’ombre et la lumière.
Il n’y a pas de sentiments célibataires, tous vivent en couple.
Notre sottise consiste à les séparer.
Ne garder que l’Espoir.
Supprimer la Tristesse.
Mettre le Doute au cachot.
Mais sans le Doute, la Foi devient intolérante, puis violente, puis meurtrière.
Mais sans la Tristesse, la Joie se connaît si peu qu’elle s’ignore ou se délite.
Mais sans le Désespoir, l’Espoir vire à la bêtise.
Ne souhaitons pas leur divorce.
Tâchons plutôt de trouver notre place au milieu de ces tensions.
- Journal d'un amour perdu - Éric-Emmanuel Schmitt -
Ester asked why people are sad.
“That’s simple,” says the old man.
“They
are the prisoners of their personal history.
Everyone believes that the
main aim in life is to follow a plan.
They never ask if that plan is
theirs or if it was created by another person.
They accumulate
experiences, memories, things, other people’s ideas, and it is more than
they can possibly cope with.
And that is why they forget their dreams.”
- Paulo Coelho, The Zahir -
woensdag 16 oktober 2019
Programma
Weet ik veel hoe poëzie eruit
moet zien. Niet dat statische,
dat uniforme. Daar hou ik niet
zo van. Dezelfde toon herhaald
tot in den treure, en dat dan
'vormvastheid' noemen, of 'een
eigen stem', dat soort gelul.
Nee daar hou ik niet zo van.
Geef mij dan maar het favoriete
snoepgoed uit mijn jeugd. De
toverbal. Je zuigt en zuigt
maar, telkens komen er andere
kleuren te voorschijn en voor
je 't weet, heb je helemaal
niets meer. Dát is het, vind
ik. Zoiets. Ongeveer.
------------------------
uit: 'Hanestaart', 1990.
moet zien. Niet dat statische,
dat uniforme. Daar hou ik niet
zo van. Dezelfde toon herhaald
tot in den treure, en dat dan
'vormvastheid' noemen, of 'een
eigen stem', dat soort gelul.
Nee daar hou ik niet zo van.
Geef mij dan maar het favoriete
snoepgoed uit mijn jeugd. De
toverbal. Je zuigt en zuigt
maar, telkens komen er andere
kleuren te voorschijn en voor
je 't weet, heb je helemaal
niets meer. Dát is het, vind
ik. Zoiets. Ongeveer.
------------------------
uit: 'Hanestaart', 1990.
Schrijver: Tom Lanoye
What strikes me is the fact that in our society, art
has become something which is related only to objects and not to
individuals, or to life.
That art is something which is specialized or
which is done by experts who are artists.
But couldn't everyone's life
become a work of art?
Why should the lamp or the house be an art object,
but not our life?
- Michel Foucault -
NITCH
dinsdag 15 oktober 2019
There are many cells in your body that are dying as you read these words. Fifty to seventy billion cells die each day in the average human adult. You are too busy to organise funerals for all of them!
At the very same time, new cells are being born, and you don’t have the time to sing Happy Birthday to them. If old cells don’t die, there’s no chance for new cells to be born.
So death is a very good thing. It’s very crucial for birth. You are undergoing birth and death in this very moment.
- Thich Nhat Hanh -
maandag 14 oktober 2019
Moe van iedereen die met woorden komt,
met woorden maar niet met taal
begaf ik mij naar het sneeuwbedekte eiland.
Het ongerepte heeft geen woorden.
De ongeschreven bladzijden breiden zich naar alle kanten uit!
In de sneeuw stuit ik op hoefsporen van een ree.
Taal maar geen woorden.
- Tomas Tranströmer -
zondag 13 oktober 2019
Abonneren op:
Posts (Atom)












































