zaterdag 4 januari 2020
The art audience is the worst audience in the world.
It’s overly educated, it’s conservative, it’s put to criticism, not to
understand and it never has any fun.
Why should I spend my time playing
to that audience?
That’s like going into lion’s den.
So I refuse to deal
with that audience.
I will play with the street audience.
That audience
is much more human, and their opinion is from the heart.
They don’t
have any reason to play games, there is nothing gained or lost.
- David Hammons -
NITCH
vrijdag 3 januari 2020
De kunst van de kleine stappen
leer me de kunst van kleine stappen
Ik vraag geen wonderen of visioenen,
Maar ik vraag om kracht voor het dagelijks leven!
Geef me attent en inventief om te grijpen
Op het juiste moment kennis en ervaringen
Die me bijzonder aanraken.
Mijn keuzes,
In de verdeling van mijn tijd.
Laat me voelen wat essentieel is
En wat secundair is.
Ik vraag om kracht, zelfbeheersing en meting,
Dat ik me niet laat meeslepen door het leven,
Maar dat ik met wijsheid organiseer
Het verloop van de dag.
Help me zo goed mogelijk onder ogen te gaan.
Op het moment en herken het huidige uur
Zoals de belangrijkste.
Geef me om helder te herkennen
Laat het leven gepaard gaan met moeilijkheden, mislukkingen,
Die kansen zijn om te groeien en rijpen.
Maak van mij een man die in staat is om mee te
Degenen die achterin liggen.
Geef me niet wat ik wil,
Maar wat ik nodig heb.
Leer me de kunst van de kleine stappen!
Ik vraag geen wonderen of visioenen,
Maar ik vraag om kracht voor het dagelijks leven!
Geef me attent en inventief om te grijpen
Op het juiste moment kennis en ervaringen
Die me bijzonder aanraken.
Mijn keuzes,
In de verdeling van mijn tijd.
Laat me voelen wat essentieel is
En wat secundair is.
Ik vraag om kracht, zelfbeheersing en meting,
Dat ik me niet laat meeslepen door het leven,
Maar dat ik met wijsheid organiseer
Het verloop van de dag.
Help me zo goed mogelijk onder ogen te gaan.
Op het moment en herken het huidige uur
Zoals de belangrijkste.
Geef me om helder te herkennen
Laat het leven gepaard gaan met moeilijkheden, mislukkingen,
Die kansen zijn om te groeien en rijpen.
Maak van mij een man die in staat is om mee te
Degenen die achterin liggen.
Geef me niet wat ik wil,
Maar wat ik nodig heb.
Leer me de kunst van de kleine stappen!
- antoine van saint-exupéry -
Erkenning geven: de 3 B’s !!!
- Bissen: letterlijk hetzelfde nazeggen.
Een gevoel kan je niet bediscussiëren. Elk gevoel is OK.
Wees niet bang van de kwaadheid van je kind. Het moet er uit!
- Benoemen: wat je ziet ‘ik zie dat je heel kwaad bent’.
- Bevragen: ‘is dat altijd zo?’, met wie?, wanneer?, waar zit die kwaadheid?...
Stel geen ‘waarom’ vraag. Kinderen kunnen er zelden op antwoorden of klappen dicht.
- Lut Celie -
- Bissen: letterlijk hetzelfde nazeggen.
Een gevoel kan je niet bediscussiëren. Elk gevoel is OK.
Wees niet bang van de kwaadheid van je kind. Het moet er uit!
- Benoemen: wat je ziet ‘ik zie dat je heel kwaad bent’.
- Bevragen: ‘is dat altijd zo?’, met wie?, wanneer?, waar zit die kwaadheid?...
Stel geen ‘waarom’ vraag. Kinderen kunnen er zelden op antwoorden of klappen dicht.
- Lut Celie -
Schrijver
zoek jezelf eerst.
zoek jezelf eerst.
We zijn niet de schrijver die we beslissen, maar
de schrijver die we zijn.
Vergis je niet.
Haast je nog minder.
Als hij
bestaat, wacht de schrijver die je bent, geduldig, fris, intact, aan het
einde van je veer, na de duizenden zinnen die je er zullen brengen,
onhandig, maar zeker.
- de man die door de gezichten zag - eric-emmanuel schmitt -
You
build inner strength through embracing the totality of your experience,
both the delightful parts and the difficult parts.
Embracing the
totality of your experience is one definition of having loving kindness
for yourself.
Loving kindness does not mean making sure you're feeling
good all the time - trying to set up your life
so that you're comfortable every moment.
Rather, it means setting up
your life so that you have time for meditation and self-reflection, for
kindhearted, compassionate self-honesty.
In this way you become more
attuned to seeing when you're biting the hook, when you're getting
caught in the undertow of emotions, when you're grasping and when you're
letting go.
This is the way you become a true friend to yourself just
as you are, with both your laziness and your bravery.
There is no step
more important than this.
- Pema Chödron -
from the book "Living Beautifully with Uncertainty and Change"
- Pema Chödron -
from the book "Living Beautifully with Uncertainty and Change"
Painting by Dee Nickerson
When
the mind is festering with trouble or the heart torn, we can find
healing among the silence of mountains or fields, or listen to the
simple, steadying rhythm of waves. The slowness and stillness
gradually takes us over. Our breathing deepens and our hearts calm and
our hungers relent. When serenity is restored, new perspectives open to
us and difficulty can begin to seem like an invitation to new growth.
This invitation to friendship with nature does of course entail a willingness to be alone out there. Yet this aloneness is anything but lonely. Solitude gradually clarifies the heart until a true tranquility is reached. The irony is that at the heart of that aloneness you feel intimately connected with the world. Indeed, the beauty of nature is often the wisest balm for it gently relieves and releases the caged mind.
- John O'Donohue - Excerpt from BEAUTY -
This invitation to friendship with nature does of course entail a willingness to be alone out there. Yet this aloneness is anything but lonely. Solitude gradually clarifies the heart until a true tranquility is reached. The irony is that at the heart of that aloneness you feel intimately connected with the world. Indeed, the beauty of nature is often the wisest balm for it gently relieves and releases the caged mind.
- John O'Donohue - Excerpt from BEAUTY -
We kunnen het heden niet stoppen.
Elke dag moet je gewoon leren om je verleden op te geven.
En het accepteren.
En als we het niet kunnen accepteren, dan moet je sculptuur maken.
Zie je dat je iets moet doen...
Als we een weigering nodig hebben om het verleden op te geven,
dan moeten we het opnieuw maken.
Dat heb ik gedaan.
- Louise Bourgeois -
Elke dag moet je gewoon leren om je verleden op te geven.
En het accepteren.
En als we het niet kunnen accepteren, dan moet je sculptuur maken.
Zie je dat je iets moet doen...
Als we een weigering nodig hebben om het verleden op te geven,
dan moeten we het opnieuw maken.
Dat heb ik gedaan.
- Louise Bourgeois -
donderdag 2 januari 2020
Ik besef vandaag dat ik eigenlijk niks hóéf te bewijzen.
Nada!
Ik heb onlangs een T-shirt gekregen van een vriendin met de boodschap: ‘Moet just
niks’.
Geweldig.
En wat ik nu ook écht inzie: niet iedereen laat je in
de steek als je een fout maakt.
Meer zelfs, mensen die je graag zien,
blijven héél lang bij je staan.
Dat besef doet iets met je.
Have a magnificent eternity.
Years are for those who keep track.
The universe doesn’t keep track,
it simply loves your ass endlessly.
Fix
your heart and let everybody else fix theirs.
Die to the old and let
the unknown reveal itself.
Look it all straight in the eye and see your
reflection.
Shine.
- Sejeluho -
woensdag 1 januari 2020
Op deze laatste dag van
het jaar én van het decennium wil ik in de plaats van nieuwjaarswensen
graag enkele ‘nieuwjaarswenken’ kwijt. Want naast gezondheid, geluk en
voorspoed zijn er beslist andere dingen nodig om het leven voller en
echt rijker te maken. En wie mij een beetje kent, raadt het al: mijn
stokpaard, de Verwondering, mag nog eens van stal.
Mijn eerste advies: leer jezelf kennen. Dat klinkt banaal, maar
eigenlijk doen we dat veel te weinig. Mediteren kan helpen, maar we
kunnen ook gewoon rust opzoeken, weg van de dagelijkse routine. Om
ruimte te creëren om ons te verwonderen, om wat gewoon was weer als
bijzonder te ervaren.
Praat meer met anderen. In de gepolariseerde tijden die we beleven, is dat essentieel.
Vervolgens: praat meer met anderen. In de gepolariseerde tijden
die we beleven, lijkt dat me absoluut essentieel. Vaak volstaat het onze
gedachten luidop tegenover een ander te formuleren, om goed te kunnen
inschatten hoe sluitend onze argumenten zijn of hoe futiel de dingen
zijn waar we ons zo druk over maken. Omgekeerd moeten we zelf ook een
klankbord voor anderen zijn, zeker voor de mensen voor wie we het
verschil kunnen maken. En vooral: leer nieuwe mensen kennen, mensen die
heel anders in het leven staan.
Nog een advies: leer anders kijken. De gedragsbiologe Alexandra
Horowitz schreef een boek waarin ze elf keer dezelfde route loopt door
haar buurt, maar telkens met andere ogen. De ene keer is ze vergezeld
van een geoloog, die haar bijvoorbeeld opmerkzaam maakt op de fossiele
resten in een muurtje opgetrokken in kalksteen. Dan weer van een
historicus, een kunstenares, een arts, een stedenbouwkundige, een
kleuter en zelfs een keer een hond. Telkens wordt dezelfde buurt op een
totaal andere manier ervaren. De geoloog ziet dingen waar de kunstenares
nooit naar zou kijken en omgekeerd. Elf keer dezelfde route, elf keer
een andere stad. Elf keer verwonderd over wat je elke dag hebt gezien,
zonder het ooit op te merken.
Ook belangrijk: we moeten meer tijd nemen om ons te verdiepen. De
Nederlandse filosoof Cornelis Verhoeven schreef terecht: ‘Een
specialist is niet iemand die steeds meer over steeds minder weet, zodat
hij ten slotte bijna alles weet over bijna niets. Hij is iemand die op
een bepaalde en steeds duidelijker bepaalde wijze een greep heeft op de
werkelijkheid en die daarin de hele wereld ontdekt.’
We moeten ons meer verwonderen over de loop van de geschiedenis:
wat is, had ook anders kunnen zijn. Die vaststelling zal ons leren dat
mensen het verschil maken, door wat ze doen of net nalaten te doen.
Zoals Edmund Burke in de achttiende eeuw al schreef: ‘The only thing
necessary for the triumph of evil is for good men to do nothing.’
Door op te gaan in wat we doen, krijgt de handeling een betekenis en ook waarde. Wat we toch moeten doen, kunnen we maar beter zo goed mogelijk proberen te doen.
Leer ook om van alles wat dagelijks is telkens weer iets
bijzonders te maken. Herhaling hoeft de verwondering niet in de weg te
staan, op voorwaarde dat we stilstaan bij de herhaling en ze in zekere
zin ritualiseren. Rituelen, zelfs bijzonder prozaïsche zoals het dekken
van de tafel, trekken ons los uit de ‘chronos’ en uit onszelf. Door op
te gaan in wat we doen, krijgt de handeling een betekenis en ook waarde.
Wat we toch moeten doen, kunnen we maar beter zo goed mogelijk proberen
te doen.
En neen, verwondering komt niet uit de lucht vallen. En zeker,
het gaat een stuk moeilijker voor wie ziek is, zorgen heeft of
zwaarmoedig is. En we kunnen ook niet de hele tijd verwonderd zijn.
Verwondering is geen drug. Maar veel meer dan welke drug dan ook doet
verwondering ons duizelen van de gigantische rijkdom die het leven te
bieden heeft.
Abonneren op:
Posts (Atom)















































