Allereerst zie ik mijn ziekte niet als iets wat afgescheiden is van mij. Het is niet iets wat ik heb, maar wat ik ben. Ik ben mijn ziekte. Het is onderdeel van mij. Zoals heel veel dingen onderdeel van mij zijn. Dat heeft als nadeel dat je het in principe niet zo snel kunt verliezen. Het heeft als voordeel dat je zelf in alle vrijheid kunt bepalen hoe je ermee om wilt gaan.
Mijn moeder zei vaak "Je bent verantwoordelijk over je eigen ziekte". Dat klinkt misschien negatief. Ze bedoelt het echter niet in de zin van "Je hebt het aan jezelf te danken dat je dit hebt", want dat is niet zo. Er gebeuren heel veel dingen waar je op het gebeuren ervan zelf geen invloed kunt uitoefenen. Het syndroom van Usher is daar een van. Wat ze wel bedoelde is dat ik naast mezelf ook anderen niet kan verwijten dat ik het syndroom van Usher heb/ben. Het is mijn verantwoordelijk-
heid om met mijn ziekte, dus met mezelf, om te gaan, om ermee te leven. Dat schuiven we als mens zijnde liever uit onze eigen schoenen en het gebeurt ook best vaak dat mensen dat trachten te doen. Jij bent er verantwoordelijk voor dat ik.. etc. Ik ben er zelf ook niet gevrijwaard van! Maar uiteindelijk komt het op jezelf aan. Ik kan niet verwachten dat de wereld voor me stopt als ik wil oversteken. Ik kan niet verwachten dat iedere restauranteigenaar weet wat mijn ziekte en mijn blindengeleidehond inhouden en hoe hij daarmee om dient te gaan.
Ik heb zelf de vrijheid om te reageren op de dingen waarop ik in eerste instantie geen invloed kan uitoefenen. En het mooie is dat welke keuze ik ook maak, die keuze zelf niet goed of fout is. Ik heb de vrijheid om erom te huilen, om erom te lachen, gefrustreerd ervan te raken, verdrietig. Dat zijn geen foute keuzes. Verdrietig zijn omdat ik bijna blind ben, is niet slecht of fout.
Als ik iets leer in dit leven, dan is het wel dat alles veranderlijk is. Wat ik nu voel, kan morgen anders zijn. Hoe kan ik met stelligheid zeggen dat ik me er zus of zo over voel? Dat geldt alleen op dit moment. Nu voel ik me zo. Ik kan ook nog wel vertellen hoe ik me toen erover voelde, maar dat moet niet gezien worden als een vaststaand feit. Het is voorbij.
Dat is wat ik ben. Niet altijd het een, of altijd het ander, maar hetgeen wat op dat moment naar boven komt.
Emoties zijn er niet voor niets. Je hoeft ze niet te verdringen.
Het is niet nodig om verdriet te verstoppen of zo snel mogelijk kwijt te raken. Verdriet is gewoon verdriet. Je bepaalt zelf hoe je er mee omgaat.
Je bent ook geen dag hetzelfde. De ene dag kun je alles beter aan dan de andere. Waarom is dat zo? Who knows? Misschien is er wel geen reden.
Hoe je ook reageert, het is goed. Huilen of lachen.
Vrij naar Marloes - http://www.tussenpozen.com (prachtige blog!)