zaterdag 21 mei 2011
Sometimes when we see too much truth about ourselves suddenly mirrored in front of us by the teacher or the teachings, it is simply too difficult to face, too terrifying to recognize, too painful to accept as the reality about ourselves. We deny and reject it, in an absurd and desperate attempt to defend ourselves fromourselves, from the truth of who we really are. And when there are things too powerful or too difficult to accept about ourselves, we project them onto the world around us, usually onto those who help us and love us the most—our teacher, the teachings, our parent, or our closest friend.
How can we possibly penetrate the tough shield of this defensive system? The very best solution is when we can recognize ourselves that we are living duped by our own delusions. I have seen how for many people a glimpse of the truth, can bring the whole fantastic construction of wrong views, fabricated by ignorance, tumbling instantly to the ground.
- Rigpa Glimpse of the day -
How can we possibly penetrate the tough shield of this defensive system? The very best solution is when we can recognize ourselves that we are living duped by our own delusions. I have seen how for many people a glimpse of the truth, can bring the whole fantastic construction of wrong views, fabricated by ignorance, tumbling instantly to the ground.
- Rigpa Glimpse of the day -
Leven met de dood
De dood van mijn jongste broer, zes jaar geleden, was geen donderslag bij heldere hemel. Zijn zelfmoord was het eindpunt van een lange geschiedenis en was achteraf gezien onontkoombaar. We hadden hem allemaal zo goed en zo kwaad mogelijk geholpen, maar ondanks de gigantische inspanningen en de vele gesprekken is het fataal afgelopen.
Hij leed een ondraaglijke pijn in zijn psyche waarvan we de oorzaak nooit zullen kennen. De pijn was zo buitenproportioneel dat hij vergat rekening te houden met de wereld rondom hem en op een bepaald moment zei: ik stap eruit, en daarmee gedaan. Ik denk dat hij geen keus had, anders zou hij nog bij ons zijn. Daarom denk ik: het moest gebeuren. Dat aanvaarden is een bron van rust.
De verwerking van zijn dood blijft een van de allermoeilijkste periodes in mijn leven, zeker omdat het toevallig gebeurde op een moment dat er mij professioneel ook van alles gelapt werd. Maar sinds mijn vijftigste is er een rust over mij neergedaald. Dat heeft er volgens mij mee te maken dat ik rancune en cynisme uit mijn leven heb gebannen. Het cynisme lag altijd wel op de loer, maar nu besef ik dat de cynicus zijn medemensen ongelofelijk veel leed berokkent. Het is een vorm van hoogmoed.
Sindsdien heb ik een evenwicht gevonden, ook in de liefde. Onze kinderen zijn groot genoeg om hun plan te trekken en mijn vrouw en ik zijn aan een nieuw leven samen begonnen. Niets moet nog, alles mag. Vroeger was er altijd de onrust of het wel goed en genoeg was. Die is weg. In de plaats kwam een soort lichtheid.
- Jan De Smet - De Standaard -
vrijdag 20 mei 2011
Ik heb geen steil romantische opvattingen meer over liefde. Waarom zijn we samen met die partner, en niet met een andere? Dat heeft te maken met het feit dat op bepaalde ogenblikken iets moet gebeuren. En wat er dan gebeurt, dat bepalen in hoge mate de omstandigheden.
Ik ben blij dat ik geen last heb van dat soort passionele verblinding. Echte passionele liefde heeft iets psychotisch: je schrijft de andere een macht, kracht en perfectie toe die hij of zij helemaal niet bezit. En intussen zet je wel alles op dat waanbeeld in.
Wat ik nog triestiger vind: te zien hoe sommigen dat na gaan spelen. Ze voelen het zelf niet, maar denken dat hun leven te leeg is zonder. En dus doen ze alsof! Wat een hysterie toch. Voel je het zelf niet: wees blij! Meestal pakt het nogal zielig en destructief uit.
Een boek schrijven is een drama op zich. Het heeft dus wel iets van die redeloze liefdespassie. Misschien is het er wel de voortzetting van, maar met andere middelen. Mocht ik ooit nog blind verliefd worden, god verhoede, het zou niet goed zijn voor het schrijven. Maar het zal niet gebeuren, ik geloof niet meer op die manier in mensen. Ik denk niet dat ik ooit nog zo veel macht aan iemand zou willen geven. Ik kan een ander niet meer vergoddelijken. Iemand kan in mijn leven heel veel voor me betekenen, maar dat niet. Ik heb het ook niet nodig. Ik heb alleen de juiste liefde nodig.
- Yves Petry - De Standaard -
Ik ben blij dat ik geen last heb van dat soort passionele verblinding. Echte passionele liefde heeft iets psychotisch: je schrijft de andere een macht, kracht en perfectie toe die hij of zij helemaal niet bezit. En intussen zet je wel alles op dat waanbeeld in.
Wat ik nog triestiger vind: te zien hoe sommigen dat na gaan spelen. Ze voelen het zelf niet, maar denken dat hun leven te leeg is zonder. En dus doen ze alsof! Wat een hysterie toch. Voel je het zelf niet: wees blij! Meestal pakt het nogal zielig en destructief uit.
Een boek schrijven is een drama op zich. Het heeft dus wel iets van die redeloze liefdespassie. Misschien is het er wel de voortzetting van, maar met andere middelen. Mocht ik ooit nog blind verliefd worden, god verhoede, het zou niet goed zijn voor het schrijven. Maar het zal niet gebeuren, ik geloof niet meer op die manier in mensen. Ik denk niet dat ik ooit nog zo veel macht aan iemand zou willen geven. Ik kan een ander niet meer vergoddelijken. Iemand kan in mijn leven heel veel voor me betekenen, maar dat niet. Ik heb het ook niet nodig. Ik heb alleen de juiste liefde nodig.
- Yves Petry - De Standaard -

De beste remedie voor mensen die bang,
eenzaam of ongelukkig zijn, is om naar buiten te gaan,
naar een plek waar zij tot rust kunnen komen en
kontakt maken met de kosmos, de natuur en God.
Want alleen dan heeft men het gevoel,
dat alles is zoals het zou moeten zijn
en dat God de mensen gelukkig wil zien
temidden van de eenvoud en
schoonheid van de natuur.
- Anne Frank -
The times when you are suffering can be those when you are open, and where you are extremely vulnerable can be where your greatest strength really lies.
Say to yourself: “I am not going to run away from this suffering. I want to use it in the best and richest way I can, so that I can become more compassionate and more helpful to others.” Suffering, after all, can teach us about compassion. If you suffer, you will know how it is when others suffer. And if you are in a position to help others, it is through your suffering that you will find the understanding and compassion to do so.
- Rigpa Glimpse of the day -
Say to yourself: “I am not going to run away from this suffering. I want to use it in the best and richest way I can, so that I can become more compassionate and more helpful to others.” Suffering, after all, can teach us about compassion. If you suffer, you will know how it is when others suffer. And if you are in a position to help others, it is through your suffering that you will find the understanding and compassion to do so.
- Rigpa Glimpse of the day -
donderdag 19 mei 2011

Een mislukking is een omweg, geen doodlopende straat.
- Zig Ziglar -
Wees consequent eerlijk over jezelf, tegenover jezelf en tegenover anderen in wat je zegt en doet.
Wees consequent over je mislukkingen. Gedeelde mislukkingen zijn een kans waaruit iedereen kan leren.
Zodra mensen de vrijheid hebben om de waarheid niet langer te onderdrukken, kunnen ze hun pogingen staken om te leven naar een leugen en openlijk uitkomen voor een oprechte mislukking.
- Claire Beazley -
Woorden herkauwen

Ik kan me enorm gesterkt voelen door wat ik lees van anderen. Ik denk niet dat ik de nacht van mijn leven zou kunnen uithouden zonder het dagelijks gezelschap van woorden.
De kunst is om jezelf op te voeden tot een stuk discipline daarin: je dag na dag laten vergezellen door woorden van anderen. Geduldig leren leven van het woord, zoals monniken. Leven van de wijsheid die door de eeuwen heen uit de rauwheid en de schoonheid van het leven gepuurd werd.
Dagelijks lezen én langzaam lezen. Het gelezene geduldig tot je nemen. Zoals koeien met gras doen, woorden "herkauwen".
- Bieke Vandekerckhove - De smaak van de stilte - Foto Maharidoed
woensdag 18 mei 2011
Het gedrag van je kind is een afspiegeling van wat er in jezelf omgaat. Je kind maakt je zo duidelijk wat jij denkt, wilt, vindt of voelt. Maar het laat je ook kennismaken met alle beperkende ideeën, overtuigingen, verwachtingen en oude emoties die je nog in je hebt. Wanneer je dit durft te erkennen, en je jezelf elke keer weer kunt zien en ervaren in wat je doet zonder te willen veranderen of te willen verklaren, lost de spanning of de emotie die opkwam in relatie tot je kind vanzelf weer op. Daarna ben je weer gewoon helder en reageer je als vanzelf, vanuit jezelf, op je kind.
Overtuigd van je 'eigen ik' en daarmee aan de slag gaan. Door te werken aan je zelf en jezelf te zijn, hoef je niet speciaal je best te doen om een betere ouder te zijn; je bent zoals je bent en dat is goed.
- Vrij naar Rosemarijn Roes - Kind, wat moet ik toch met je? -
Overtuigd van je 'eigen ik' en daarmee aan de slag gaan. Door te werken aan je zelf en jezelf te zijn, hoef je niet speciaal je best te doen om een betere ouder te zijn; je bent zoals je bent en dat is goed.
- Vrij naar Rosemarijn Roes - Kind, wat moet ik toch met je? -
Ik geloof, dat ik alle treurigheden en alle opstandigheden, die er in een mens kunnen zijn, beleef en ken, maar ik blijf nooit aan één zo een moment vasthaken, ik verduurzaam zulke momenten niet.
Ze gaan door me heen, zoals het hele leven als een brede, eeuwige stroom door me heen gaat, ze worden mee opgenomen in die stroom en het leven gaat weer door. En daardoor blijven steeds alle krachten bij me, ter volledige beschikking, haak ik m'n krachten niet vast aan een machteloze treurigheid of opstandigheid.
- Etty Hillesum -
Ze gaan door me heen, zoals het hele leven als een brede, eeuwige stroom door me heen gaat, ze worden mee opgenomen in die stroom en het leven gaat weer door. En daardoor blijven steeds alle krachten bij me, ter volledige beschikking, haak ik m'n krachten niet vast aan een machteloze treurigheid of opstandigheid.
- Etty Hillesum -

Toen Vincent Duindam, overbezorgd, zijn dochter waarschuwde dat ze zou kunnen vallen, keek ze hem vriendelijk aan en zei: 'Maar dan sta ik weer op, pap.' En ze was pas drie...
Hoe word je een goede, inspirerende opvoeder? Door jezelf te kennen en je met je eigen spirituele ontwikkeling bezig te houden. Je kinderen kunnen je daarbij helpen. Kinderen zijn prachtige spiegels; ze zijn uit zichzelf al spiritueel. Je kunt leren van hun spontaniteit, hun transparantie, hun samenvallen met zichzelf.
Een spirituele opvoeding begint bij aandachtig en liefdevol aanwezig-zijn. Zie je kind zoals het is, en niet door de mist van je eigen pijn en verlangens. Draag zorg voor je eigen levensvreugde, liefde en spiritualiteit – het is het mooiste geschenk dat je je kinderen kunt geven.
Als ouders emotioneel op eigen benen staan, kunnen kinderen zich vrij ontwikkelen. De beste manier om je kind voor te leven is zelf gelukkig zijn. Hoe minder het ego van ouders op de voorgrond treedt, hoe groter de kans dat het eigen wezen van het kind zich kan tonen. Ouders kunnen hun levensvreugde als een geschenk doorgeven aan hun kinderen.
- Monique Smit - 'Spiritualiteit werkt in de opvoeding' van Vincent Duindam -
Can you change your whole life in a day?
We'll drive. Keep driving. Head out to the middle of nowhere, take that road as far as it takes us. You've never been west of Philly, have ya? This is a beautiful country, Monty, it's beautiful out there, like a different world. Mountains, hills, cows, farms, and white churches. I drove out west with your mother one time, before you was born. Brooklyn to the Pacific in three days. Just enough money for gas, sandwiches, and coffee, but we made it.
Every man, woman, and child alive should see the desert one time before they die. Nothin' at all for miles around. Nothin' but sand and rocks and cactus and blue sky. Not a soul in sight. No sirens. No car alarms. Nobody honkin' atcha. No madmen cursin' or pissin' in the streets. You find the silence out there, you find the peace. You can find God.
So we drive west, keep driving till we find a nice little town. These towns out in the desert, you know why they got there? People wanted to get way from somewhere else. The desert's for startin' over. Find a bar and I'll buy us drinks. I haven't had a drink in two years, but I'll have one with you, one last whisky with my boy. Take our time with it, taste the barley, let it linger. And then I'll go. I'll tell you don't ever write me, don't ever visit, I'll tell you I believe in God's kingdom and I'll see you and your mother again, but not in this lifetime. You'll get a job somewhere, a job that pays cash, a boss who doesn't ask questions, and you make a new life and you never come back. Monty, people like you, it's a gift, you'll make friends wherever you go. You're going to work hard, you're going to keep your head down and your mouth shut. You're going to make yourself a new home out there. You're a New Yorker, that won't ever change. You got New York in your bones. Spend the rest of your life out west but you're still a New Yorker. You'll miss your friends, you'll miss your dog, but you're strong. You got your mother's backbone in you, you're strong like she was. You find the right people, and you get yourself papers, a driver's license. You forget your old life, you can't come back, you can't call, you can't write. You never look back. You make a new life for yourself and you live it, you hear me? You live your live the way it should have been. But maybe, this is dangerous, but maybe after a few years you send word to Naturelle. You get yourself a new family and you raise them right, you hear me? Give them a good life, Monty. Give them what they need. You have a son, maybe you name him James, it's a good strong name, and maybe one day years from now years after I'm dead and gone reunited with your dear ma, you gather your whole family around and tell them the truth, who you are, where you come from, you tell them the whole story. Then you ask them if they know how lucky there are to be there.
It all came so close to never happening. This life came so close to never happening.
- 25th hour - Spike Lee - Music : Terence Blanchard -
Ik was immens blij. Nog altijd. Alleen voel je je op dat moment ergens tussen verdoofd en verkrampt van emoties. De tranen zaten in mijn keel, maar ik ben er niet de man naar om die openlijk te laten rollen. Misplaatste stoerheid, ergens wel. Ik stond te daveren op mijn benen. Toen ik een glas champagne nam, kreeg ik precies een acute aanval van Parkinson. Zodra ik het glas naar mijn mond bracht, begon mijn arm te schudden. Ik kon onmogelijk drinken. Zo verkrampt was ik. Bovendien zijn er die mondhoeken van mij, die vanzelf naar beneden buigen. Kijk ik gewoon, ik kijk triest. Bars zelfs. Het is de Louis Tobback-blik, die me al veertig jaar geregeld voor de voeten loopt. Ik kan er werkelijk niets aan doen.
- Yves Petry over de kritiek op zijn 'arrogante onderkoeldheid' bij het ontvangen van de Libris Literatuurprijs -
'Things are never quite the way they seem' om het met de woorden van Stan Ridgway te zeggen.
- Yves Petry over de kritiek op zijn 'arrogante onderkoeldheid' bij het ontvangen van de Libris Literatuurprijs -
'Things are never quite the way they seem' om het met de woorden van Stan Ridgway te zeggen.
Graven

Het ongeluk van de meeste mensen is dat ze een putje graven, en denken: 'Dit wordt niets'. Even later zien ze iets anders dat er beter uitziet: 'Laat mij dat eens proberen.' Weer graven ze een putje tot ze denken: 'Dit wordt niets.' Zo graven ze putje na putje, zonder ooit diepgang te bereiken.
Ergens is het begrijpelijk. Graven is een taaie klus. Je moet door heel wat lagen van zinloosheid en verveling heen graven. Het kost bloed, zweet en tranen. Maar het is de enige weg. Overal waar mensen van verschillende achtergrond elkaar vinden en ontmoeten, merk je: ze hebben diep gegraven. Overal waar mensen, godsdiensten en levensvisies tegenover elkaar komen te staan zie je: ze blijven steken in het bouwen van een put, ze zijn bezig met een afdakje boven de put, belangrijke dingen! Maar hopelijk komen ze op een dag ook nog eens aan graven toe.
Jack Kornfield verwoordt dezelfde intuïtie, met hetzelfde beeld. We moeten één plek kiezen, en daar een diepe put graven. Altijd van de hak op de tak springen leidt ertoe dat we nooit genoodzaakt zijn onze eigen verveling, ongeduld en angsten onder ogen te zien. Zo worden we nooit met onszelf geconfronteerd.
- Bieke Vandekerckhove - De smaak van de stilte -
Afbeelding : http://awaytogarden.com/doodle-by-andre-ace-in-the-hole-again
Een Aziatisch klooster werd voor de zoveelste keer verbouwd en een jonge leerling beklaagde zich daarover bij de abt: 'Hoe kan ik in die klereherrie nou mediteren?'
Waarop de abt antwoordde: 'Hoe speel je het klaar om niet te kunnen mediteren?'
- Christina Feldman - Stilte - Innerlijke rust in een hectische wereld -
Waarop de abt antwoordde: 'Hoe speel je het klaar om niet te kunnen mediteren?'
- Christina Feldman - Stilte - Innerlijke rust in een hectische wereld -
dinsdag 17 mei 2011
"TOT HIER. EN VERDER NIET," ZEI DE EEKHOORN TEGEN ZICHZELF.
Hij trok een streep in het zand langs de oever van de rivier en bleef aan een kant van de streep staan.
Hij had zich al lang voorgenomen zo'n streep te trekken en daar dan niet voorbij te gaan. Dan weet ik tenminste waar ik aan toe ben, dacht hij.
Hij was moe en ging zitten. De zon ging langzaam onder en er heerste stilte en rust in het bos en boven de rivier. Soms dreef de geur van hars of heide voorbij. De eekhoorn liet het hoofd op zijn handen rusten en keek naar de andere kant van de streep. Het was alsof alles daar anders was. Maar hij kon niet goed uitmaken wat er anders was.
"Eekhoorn! Eekhoorn!" hoorde hij plotseling roepen.
"Ja," riep hij terug. Hij herkende de stem van de krekel.
"Kom eens hier," riep de krekel.
"Waar ben je?"
"Hier."
De eekhoorn keek om zich heen en zag iets bewegen in het struikgewas.
"Ach," zei hij. "Je zit aan de verkeerde kant van de streep. Ik kan niet bij je komen."
"Dan eet ik hem maar alleen op," zei de krekel.
De eekhoorn rekte zich uit om te zien wat de krekel bedoelde, leunde met zijn bovenlichaam ver over de streep, maar zag alleen het puntje van de staart van de krekel. De geur kwam hem echter bekend voor.
"Wacht even!" riep hij. Hij keek om zich heen of iemand hem zag en wiste toen snel, met zijn staart, de streep uit. Misschien is het wel helemaal niet goed om te weten waar je aan toe bent, dacht hij.
"Ik kom eraan," riep hij.
Maar toen hij bij het struikgewas aankwam zei de krekel: "Waar bleef je toch? Ik heb hem nu zelf maar opgegeten."
"Wat?" vroeg de eekhoorn.
"Ja ... eh ... hoe heet zo'n ding ook maar weer ..."
"Een beukenoot?"
"Ja! Inderdaad. Hoe wist je dat? Een beukenoot. Op is op. Maar om nou te zeggen lekker ..."
De krekel haalde zijn schouders op en de eekhoorn liet zijn hoofd zakken en slofte in de schemering naar huis. Hij nam zich voor nooit meer een streep te trekken of zich iets voor te nemen of te willen weten waar hij aan toe was. En als ik ooit nog eens "Tot hier" zeg, dacht hij, dan moet ik meteen daarachteraan mijn hoofd schudden. Beloof je dat? Hij knikte en beloofde het zichzelf.
- Toon Tellegen - Misschien wisten zij alles -
Hij trok een streep in het zand langs de oever van de rivier en bleef aan een kant van de streep staan.
Hij had zich al lang voorgenomen zo'n streep te trekken en daar dan niet voorbij te gaan. Dan weet ik tenminste waar ik aan toe ben, dacht hij.
Hij was moe en ging zitten. De zon ging langzaam onder en er heerste stilte en rust in het bos en boven de rivier. Soms dreef de geur van hars of heide voorbij. De eekhoorn liet het hoofd op zijn handen rusten en keek naar de andere kant van de streep. Het was alsof alles daar anders was. Maar hij kon niet goed uitmaken wat er anders was.
"Eekhoorn! Eekhoorn!" hoorde hij plotseling roepen.
"Ja," riep hij terug. Hij herkende de stem van de krekel.
"Kom eens hier," riep de krekel.
"Waar ben je?"
"Hier."
De eekhoorn keek om zich heen en zag iets bewegen in het struikgewas.
"Ach," zei hij. "Je zit aan de verkeerde kant van de streep. Ik kan niet bij je komen."
"Dan eet ik hem maar alleen op," zei de krekel.
De eekhoorn rekte zich uit om te zien wat de krekel bedoelde, leunde met zijn bovenlichaam ver over de streep, maar zag alleen het puntje van de staart van de krekel. De geur kwam hem echter bekend voor.
"Wacht even!" riep hij. Hij keek om zich heen of iemand hem zag en wiste toen snel, met zijn staart, de streep uit. Misschien is het wel helemaal niet goed om te weten waar je aan toe bent, dacht hij.
"Ik kom eraan," riep hij.
Maar toen hij bij het struikgewas aankwam zei de krekel: "Waar bleef je toch? Ik heb hem nu zelf maar opgegeten."
"Wat?" vroeg de eekhoorn.
"Ja ... eh ... hoe heet zo'n ding ook maar weer ..."
"Een beukenoot?"
"Ja! Inderdaad. Hoe wist je dat? Een beukenoot. Op is op. Maar om nou te zeggen lekker ..."
De krekel haalde zijn schouders op en de eekhoorn liet zijn hoofd zakken en slofte in de schemering naar huis. Hij nam zich voor nooit meer een streep te trekken of zich iets voor te nemen of te willen weten waar hij aan toe was. En als ik ooit nog eens "Tot hier" zeg, dacht hij, dan moet ik meteen daarachteraan mijn hoofd schudden. Beloof je dat? Hij knikte en beloofde het zichzelf.
- Toon Tellegen - Misschien wisten zij alles -
Ik maak me soms verwijten, dat ik niet werk, niet echt werk, hoewel ik toch de hele dag bezig ben. Dan vind ik en ben ik bang, dat ik m'n tijd voorbij laat gaan en dat ik niet met alle vezels, die er in me zijn, werk aan dingen, waar het om gaat. Ik zeg me zelf dan troostend, dat mijn tijd nog komen moet en vertrouw ook, dà t ze komt, maar ben ik niet ergens toch lui en gemakzuchtig, of misschien liever: schuw, tegenover de dingen waar het om gaat?
Ik werk nog niet aan datgene, waarvan ik in m'n bezieldste momenten denk, dat het in de toekomst mijn werk zal zijn, maar wel wordt er soms heel hard in me gewerkt en ik laat het toe. Dan ben ik de werkplaats, waarbinnen het leven zware projecten uitwerkt, ik weet meestal niet eens wat, maar ik hoor het daar dreunen en groeien en bezig zijn, maar doe niet eens moeite om te ontdekken, wà t er aan de gang is, maar weet heel zeker: later kom ik dat wel te weten, werk daar maar rustig door.
- Etty Hillesum -
Ik werk nog niet aan datgene, waarvan ik in m'n bezieldste momenten denk, dat het in de toekomst mijn werk zal zijn, maar wel wordt er soms heel hard in me gewerkt en ik laat het toe. Dan ben ik de werkplaats, waarbinnen het leven zware projecten uitwerkt, ik weet meestal niet eens wat, maar ik hoor het daar dreunen en groeien en bezig zijn, maar doe niet eens moeite om te ontdekken, wà t er aan de gang is, maar weet heel zeker: later kom ik dat wel te weten, werk daar maar rustig door.
- Etty Hillesum -
maandag 16 mei 2011
“When I get lonely these days, I think: So be lonely …
Learn your way around loneliness.
Make a map of it.
Sit with it, for once in your life.
Welcome to the human experience.
But never again use another person’s body or emotions
as a scratching post for your own unfulfilled yearnings.”
- Elizabeth Gilbert - Eat, Pray, Love - Music: Eddie Vedder -
Ik heb altijd de neiging om weinig gelukkige personages te bedenken en me daar dan diep in te graven. Maar ik kan me dat alleen maar permitteren omdat ik een heel robuuste, levenskrachtige en ja, zelfs blijmoedige natuur ben. Mocht ik labiel en somber zijn, dan was ik al bezweken aan mijn eerste boek.
Ik kan onheil een stem geven zonder te wankelen.
Het is natuurlijk ook een strategie om je angsten te bezweren. Vroeg of laat moeten we allemaal die afschuwelijke dood door. Door het op voorhand al wat uit te spreken en te beschrijven, betaal je er een voorschot op. Alsof je het al een beetje aan het overwinnen bent.
Ach, onzin ongetwijfeld.
- Yves Petry - De Standaard -
Ik kan onheil een stem geven zonder te wankelen.
Het is natuurlijk ook een strategie om je angsten te bezweren. Vroeg of laat moeten we allemaal die afschuwelijke dood door. Door het op voorhand al wat uit te spreken en te beschrijven, betaal je er een voorschot op. Alsof je het al een beetje aan het overwinnen bent.
Ach, onzin ongetwijfeld.
- Yves Petry - De Standaard -
You're free.
You've taken this burden of being a human being on yourself.
You're free.

The “here” is everywhere, and the “now” always.
Go beyond the “I-am-body” idea, and you will find
that space and time are in you and not you in space and time.
Once you have understood this,
the main obstacle to realization is removed.
- Nisargadatta Maharaj -
You've taken this burden of being a human being on yourself.
You're free.

The “here” is everywhere, and the “now” always.
Go beyond the “I-am-body” idea, and you will find
that space and time are in you and not you in space and time.
Once you have understood this,
the main obstacle to realization is removed.
- Nisargadatta Maharaj -
We find by losing. We hold fast by letting go.
We become something new by ceasing to be something old.
This seems to be close to the heart of that mystery.
I know no more now than I ever did about the far side of death
as the last letting-go of all,
but now I know that I do not need to know,
and that I do not need to be afraid of not knowing.
- Frederick Buechner -
We become something new by ceasing to be something old.
This seems to be close to the heart of that mystery.
I know no more now than I ever did about the far side of death
as the last letting-go of all,
but now I know that I do not need to know,
and that I do not need to be afraid of not knowing.
- Frederick Buechner -
“We are all failures; at least, the best of us are.” - J.M. Barrie -
“So you think that you’re a failure, do you? Well, you probably are. What’s wrong with that? In the first place, if you’ve any sense at all you must have learned by now that we pay just as dearly for our triumphs as we do for our defeats. Go ahead and fail. But fail with wit, fail with grace, fail with style. A mediocre failure is as insufferable as a mediocre success. Embrace failure! Seek it out. Learn to love it. That may be the only way any of us will ever be free.”
- Tom Robbins -
“So you think that you’re a failure, do you? Well, you probably are. What’s wrong with that? In the first place, if you’ve any sense at all you must have learned by now that we pay just as dearly for our triumphs as we do for our defeats. Go ahead and fail. But fail with wit, fail with grace, fail with style. A mediocre failure is as insufferable as a mediocre success. Embrace failure! Seek it out. Learn to love it. That may be the only way any of us will ever be free.”
- Tom Robbins -

Het vaderschap is me overkomen. Het is niet de zin van mijn leven, in elk geval. Dat is alleen het schrijverschap. Het vaderschap heeft me vooral een levenslange kwetsbaarheid gegeven. Ik ben kwetsbaar in een lichaam dat niet het mijne is. Maar ik vind het ouderschap niet nodig om een volwaardig mens te zijn. Al denk ik nu wel beter te begrijpen waar het in zoveel mensenlevens om draait. De kinderen als ultieme zingever. Alles wordt eraan opgeofferd.
Ik vind dat er soms wat in overdreven wordt. Natuurlijk moet je een zekere verantwoordelijkheid opnemen voor je kinderen, zij hebben zelf niet gevraagd om er te zijn. Maar om van onze kinderen dé zin van ons bestaan te maken: belasten we ze daar niet vreselijk mee?
Ouder-kind-liefde is in elk geval iets merkwaardigs. Zeer asymmetrisch: verwacht nooit dat je kind je in dezelfde mate liefheeft als jij hem. En het is onvoorwaardelijk, zoals geen enkele andere liefde kan zijn.
- Yves Petry na de Librisprijs - De Standaard - Foto: Jimmy Kets -
zondag 15 mei 2011
Stil vallen
Player omroep.nl: "- Verzonden met Google Toolbar"
Het onvoorwaardelijk kiezen voor de stilte als enige overgebleven weg.
- Bieke Vandekerckhove - De smaak van de stilte - Hoe ik bij mezelf ben gaan wonen -
Het onvoorwaardelijk kiezen voor de stilte als enige overgebleven weg.
- Bieke Vandekerckhove - De smaak van de stilte - Hoe ik bij mezelf ben gaan wonen -
Toen ik ophield te oordelen, ontwaakte ik tot mijn ware zelf.
"Ik ontwaakte uit en in mijn droom en bevrijdde me van alles wat buiten me was: alle uiterlijkheden, alle oppervlakkige oordelen, alle logische argumenten. Dan pas zag ik een grote schoonheid en was ik ervan overtuigd dat ik bestemd was voor het waarachtige, het authentieke in mijn eigen ziel. Alleen de ziel heeft vleugels om uit te stijgen boven intellectuele kennis en conditioneringen. Zo kon ik eindelijk uitstijgen boven de macht van de structuur en vaste patronen. Ik ontdekte dan pas mijn ware bestemming."
- Lev Sjestov -
- Lev Sjestov -
Stil vallen

In diezelfde periode nam ik op een avond in Leuven de laatste trein naar Kortrijk. Er werd omgeroepen dat de treinen trager reden omwille van een staking, maar dat ontging mij. Ik liep er versuft bij door de klap van mijn ziekte. Daardoor belandde ik veel te laat in het station van Gent, waar ik moest overstappen. Er was geen trein meer. Het was voor mij de spreekwoordelijke druppel die de emmer deed overlopen. Ik stortte in. Totaal overstuur zakte ik op een bank in elkaar en kon niet meer ophouden met huilen. Tot op vandaag ontroert het mij hoe een wildvreemde man naast mij kwam zitten. Hij zei geen woord. Hij bleef gewoon in stilte naast mij zitten, een uur lang, terwijl ik huilde. Toen ik uitgehuild was, vroeg hij: 'Kan ik iets voor je doen?' Ik gaf hem het telefoonnummer van mijn ouders. Hij belde hen in een telefooncel op, met de vraag mij te komen halen, en bleef bij me tot ze er waren. Zomaar, midden in de nacht, in het station van Gent. Het was één van de meest indrukwekkende ontmoetingen in mijn leven.
Zulke ontmoetingen zijn een poort. Ze openen op elke ander, waar ook, wie ook. Echte ontmoetingen bewerken namelijk een ommekeer. In het opgeraapt worden word je zelf tot iemand die weet op te rapen. Het zijn 'kleine verhalen over liefde', en ze zijn misschien zeldzaam. Maar ze zijn er, onmiskenbaar. En waar de grote verhalen het niet meer doen, doen zij het altijd...
- Bieke Vandekerckhove - De smaak van de stilte - Hoe ik bij mezelf ben gaan wonen -
Er zijn beproevingen in het leven, maar soms kan een enkeling te midden de ergste beproeving plots onvergankelijk licht zien. Er is veel onzin in het bestaan, maar we hebben getuigen nodig die met hun leven zeggen: en toch!, en blijven glimlachen doorheen al hun tranen. Dit boek is zo'n glimlach, onweerstaanbaar echt. - Benoît Standaert -
'Leer stil zijn en leer niets doen en leer wachten. 't Geheim der sterken school altijd daarin dat zij zich instelden op lange drachten'. Zo schreef dichteres Henriëtte Roland Holst. Bieke Vandekerckhove wilde het leren - ze moest wel: leven met een ongeneeslijke ziekte. Luisterend, mediterend, de stilte uithoudend, werd zij één der sterken en schreef een vertroostend boek. - Huub Oosterhuis -
Player omroep.nl: "- Verzonden met Google Toolbar"
Het onvoorwaardelijk kiezen voor de stilte als enige overgebleven weg.
De gestorvene
Zeven maal om de aarde te gaan,
als het zou moeten op handen en voeten;
zeven maal, om die ene te groeten
die daar lachend te wachten zou staan.
Zeven maal om de aarde te gaan.
Zeven maal over de zeeën te gaan,
schraal in de kleren, wat zou het mij deren,
kon uit de dood ik die éne doen keren.
Zeven maal over de zeeën te gaan...
zeven maal, om met zijn tweeën te staan.
- Ida Gerhardt -
als het zou moeten op handen en voeten;
zeven maal, om die ene te groeten
die daar lachend te wachten zou staan.
Zeven maal om de aarde te gaan.
Zeven maal over de zeeën te gaan,
schraal in de kleren, wat zou het mij deren,
kon uit de dood ik die éne doen keren.
Zeven maal over de zeeën te gaan...
zeven maal, om met zijn tweeën te staan.
- Ida Gerhardt -
Ik koester de gedachte dat ik na al die jaren een beetje begin te weten waarmee ik bezig ben. Het blijft een leerproces. Je moét fouten maken om te begrijpen wat er al da niet werkt. En voor mij zijn die fouten vaak een zegen gebleken.
Natuurlijk geef ik hiermee toe dat ik het ten dele verknoeide, maar dat kan ik zeggen van alles wat ik ooit gedaan heb. Dat is niet alleen eigen aan een artiest, maar ook eigen aan het mens-zijn. Je doet op een bepaald moment al wat je kan en dan ga je verder.
Hoe hoopt ze later herinnerd te worden?
Oei. Diepe zucht, en 'dear me'...
'Dat weet ik niet. Vanuit menselijk standpunt hoop ik dat ze me zullen herinneren als iemand die oké was. Anderen moeten maar maken van mijn werk wat ze ervan willen maken. Ik ben altijd dolblij als iemand wil luisteren naar mijn muziek. En het is verbluffend om te horen dat iets wat ik maakte, betekenis heeft voor anderen. Echt, het is voor mij geen probleem als mensen iets missen in mijn teksten, of mijn muziek helemaal anders begrijpen dan ik ze bedoelde. Als mensen er plezier aan beleven, is het doel bereikt.
- Kate Bush - De Standaard -

Als ik troost nodig heb, kan ik twee dingen doen: met mijn verrekijker vogels gaan bekijken of, als het echt nodig is, me wentelen in de futiliteit van het individuele bestaan. Ik hoe maar aan de oneindigheid van het heelal te denken en het gaat al een stuk beter.
Je kunt je moeilijk vragen beginnen te stellen over je identiteit als je beseft dat je wezen het gevolg is van een race van miljoenen zaadcellen waarvan er toevallig eentje wint. Dat is een loterij groter dan Euromillions. Ook mijn kinderen hadden totaal anders kunnen zijn, maar het is niet omdat iets in essentie bepaald is door toeval dat het ook zinloos is. Ik ben blij dat het net die kinderen zijn, en samen proberen we er het beste van te maken.
Ik hoop lang genoeg te leven om mijn kinderen op een aanvaardbare manier in het grotere verhaal te zetten. Ik vraag me soms af of het niet beter of anders kan, maar je hebt er toch totaal geen greep op. Je kunt niet anders dan ze loslaten. Alles zo veel mogelijk controleren, maakt de dingen onleefbaar. Veel mensen proberen alle risico's te vermijden, in ons gepamperde systeem heeft het toeval geen plaats meer. Maar het is er altijd. En je moet het accepteren, anders word je zot.
Het feit dat ik kinderen heb, heeft me nooit tegengehouden om mijn soms gevaarlijke job uit te oefenen. Dat ik nu minder risico's neem, komt vooral doordat ik ouder en bezadigder word. Maar ik voel geen doodsangst. In de oorlog heb ik geleerd dat je je daar niet kunt mee bezighouden, anders kom je niet meer buiten. Als het morgen voor mij gedaan is, is het gedaan. Punt. Het enige wat ik weet is dat ik dan wil gerecycleerd worden in de natuur, door de wormpjes en de kevertjes.
- Dirk Draulans - De Standaard -
Abonneren op:
Posts (Atom)
















