DE ZIN. Jan Eelen (50), regisseur en scenarist
Vergezeld van een oude Hasselblad-camera reist Alexia Leysen van mens tot mens, op zoek naar ieders comfort words : woorden die kracht geven wanneer het leven moeilijk doet.
‘Mijn papa was hoogleraar psychologie. Voor zijn emeritaat draaide ik op de universiteit een sketch met Frank Focketyn, die grappig genoeg fysiek op hem lijkt. Op zijn kantoordeur botste ik toen op deze zin van de Russische fysioloog Ivan Pavlov. De wijsheid ervan trof me diep en deed me, daar en dan, veel van mijn vader beter begrijpen. Na zijn dood vier jaar geleden maakten we een rouwboekje dat eindigde met een foto van hem en zijn kleinkinderen wandelend richting zee, en daaronder dit citaat. Dat leek alles in harmonie te brengen.’
‘Als maker haal ik veel troost uit die zin. Hij houdt je met je voeten op de grond. Besef en accepteer dat er al zoveel goeie dingen gemaakt zijn, maar raak er niet door verlamd. Zo kun je je volledig concentreren op wat je zelf aan die hoop wilt toevoegen. In de gloria is door de jaren heen overladen met superlatieven en dat is zalig, maar ik heb het altijd makkelijk kunnen relativeren omdat ik weet waar we veel dingen vandaan hebben. Hoe oude inspiratiebronnen samen met eigen observaties in mijn hoofd zijn rondgegaan, en er zo iets nieuws ontstond. En ik geloof dat mijn vader in de personages en hun drijfveren wel de invloed heeft gevoeld van de psychologische achtergrond die ik meekreeg.’ (glimlacht)
‘Als mens stelt de zin me ook gerust. Velen zijn me voorgegaan. Dat wat je doet en denkt niet zo uniek is, is een verlichtend perspectief. Het geeft je een gevoel van gedragen en verbonden zijn, en dat komt soms heel goed van pas.’
Sans une pensée ou un mot, elle a lâché prise.
Elle a lâché la peur.
Elle a lâché les jugements.
Elle a lâché la confluence des opinions qui bourdonnent dans sa tête.
Elle a lâché le comité d’indécision qui se trouve en elle.
Elle a lâché toutes les « bonnes » raisons.
Totalement et complètement, sans hésitation ni inquiétude, elle a lâché prise.
Elle n’a demandé de conseils à personne
Elle n’a lu aucun livre sur le lâcher prise
Elle n’a pas cherché dans les Écritures. Elle a juste lâché prise.
Elle a lâché tous les souvenirs qui la retenaient.
Elle a lâché toutes les angoisses qui l’empêchaient d’avancer.
Elle a lâché la planification et tous les calculs pour le faire correctement.
Elle n’a pas promis de lâcher prise.
Elle ne s’est pas renseignée dessus.
Elle n’a pas inscrit la date dans son agenda.
Elle n’a pas fait de déclaration publique, ni mis d’annonce dans le journal.
Elle n’a pas regardé la météo, ni lu son horoscope du jour.
Elle a juste lâché prise.
Elle n’a pas analysé si elle devait lâcher prise ou non.
Elle n’a pas appelé ses amies pour en discuter.
Elle n’a pas suivi une thérapie psychologique et spirituelle en cinq étapes.
Elle n’a pas appelé à la prière.
Elle n’a pas dit un seul mot.
Elle a juste lâché prise.
Personne n’était là quand c’est arrivé. Il n’y a pas eu d’applaudissements ou de félicitations.
Personne ne l’a remerciée ou louée.
Personne n’a rien remarqué.
Comme une feuille tombée d’un arbre, elle a lâché prise.
Sans effort. Sans lutte.
Ce n’était ni bien ni mal.
C’était ce que c’était, et cela seulement.
Dans cet espace de lâcher prise, elle a laissé Être.
Un léger sourire est apparu sur son visage.
Une légère brise a soufflé à travers elle.
Et le soleil et la lune étaient désormais plus brillants. »
- Ernest HOLMES -
https://www.youtube.com/watch?v=Gig8KkpsWvI
Listen, son: I am saying this as you lie asleep, one little paw crumpled under your cheek and the blond curls stickily wet on your damp forehead. I have stolen into your room alone. Just a few minutes ago, as I sat reading my paper in the library, a stifling wave of remorse swept over me. Guiltily I came to your bedside.
There are the things I was thinking, son: I had been cross to you. I scolded you as you were dressing for school because you gave your face merely a dab with a towel. I took you to task for not cleaning your shoes. I called out angrily when you threw some of your things on the floor.
At breakfast I found fault, too. You spilled things. You gulped down your food. You put your elbows on the table. You spread butter too thick on your bread. And as you started off to play and I made for my train, you turned and waved a hand and called, “Goodbye, Daddy!” and I frowned, and said in reply,
“Hold your shoulders back!”
Then it began all over again in the late afternoon. As I came up the road I spied you, down on your knees, playing marbles. There were holes in your stockings. I humiliated you before your boyfriends by marching you ahead of me to the house. Stockings were expensive‐and if you had to buy them you would be more careful! Imagine that, son, from a father!
Do you remember, later, when I was reading in the library, how you came in timidly, with a sort of hurt look in your eyes? When I glanced up over my paper, impatient at the interruption, you hesitated at the door. “What is it you want?” I snapped. You said nothing, but ran across in one tempestuous plunge, and threw your arms around my neck and kissed me, and your small arms tightened with an affection that God had set blooming in your heart and which even neglect could not wither.
And then you were gone, pattering up the stairs. Well, son, it was shortly afterwards that my paper slipped from my hands and a terrible sickening fear came over me. What has habit been doing to me?
The habit of finding fault, of reprimanding‐this was my reward to you for being a boy. It was not that I did not love you; it was that I expected too much of youth. I was measuring you by the yardstick of my own years.
And there was so much that was good and fine and true in your character. The little heart of you was as big as the dawn itself over the wide hills. This was shown by your spontaneous impulse to rush in and kiss me good night. Nothing else matters tonight, son. I have come to your bedside in the darkness, and I have knelt there, ashamed!
It is feeble atonement; I know you would not understand these things if I told them to you during your waking hours. But tomorrow I will be a real daddy! I will chum with you, and suffer when you suffer, and laugh when you laugh. I will bite my tongue when impatient words come. I will keep saying as if it were a ritual: “He is nothing but a boy‐a little boy!”
I am afraid I have visualized you as a man. Yet as I see you now, son, crumpled and weary in your cot, I see that you are still a baby. Yesterday you were in your mother’s arms, your head on her shoulder. I have asked too much, too much.
-W. Livingston Larned -
My one thing is I continue to be interested and want to be a student.
I don't want to be a master.
When I'm learning something, I'm in my element.
- Chick Corea -
We hebben allemaal pijnlijke gebeurtenissen of periodes in ons leven ervaren. Als we eraan terugdenken, kunnen we gemakkelijk vervallen in vingerwijzen en oordelen.
Dít heeft die persoon ons aangedaan, dát is ons door de schuld van anderen overkomen. Niets is gemakkelijker dan blijven vasthouden aan het verhaal dat je jezelf altijd verteld hebt – waarin vast waarheid schuilt, maar waarin je ook veel pijlen richt op de andere betrokkenen. Vergeving van die anderen helpt je een stuk op weg om het trauma achter je te laten, maar wat vooral wonderen doet is het onder ogen zien van je eigen aandeel.
Je hebt binnen de pijnlijke gebeurtenis of periode misschien fouten gemaakt of op een bepaalde manier gereageerd die niet bevorderlijk was om naar een oplossing te bewegen. Misschien ben je zelfs wel deel van het probleem geweest. Misschien heb je karaktereigenschappen die, als je terugkijkt, voor problemen in je leven hebben gezorgd en die jou belemmeren om tot een vervuld leven te komen.
Het inzien en accepteren van je eigen aandeel, hoe klein of groot het ook was, heeft altijd een helende werking. Niet als je vervolgens jezelf gaat veroordelen, maar omdat je erkent dat er een deel van het verhaal was waar jij invloed op uitoefende. Het brengt je weg van slachtoffer-denken en haatgevoelens. Als jij immers een deel in handen had, dan kun je je daarop concentreren (in plaats van op het deel waar je geen invloed op had) en er lessen uit trekken. En als je er iets van leert, dan heeft het meer nut en zin gehad dan wanneer je geen enkele rol in het gebeurde accepteert. Het is helend omdat je toestaat dat de ervaring je wijsheid brengt over jezelf en je toekomst.
Het verdriet, de rouw, de verwijten om wat er is gebeurd zijn van jou. Niemand anders draagt ze, ook niet de daders en betrokkenen. Zij hebben geen last van wat jij voelt en denkt. Hoe oneerlijk het soms ook is, jij hebt ze zelf te dragen. Wat nou als je die gevoelens ook echt besluit te gaan dragen? Als je niet langer de pijlen afschiet die geen doel treffen? Als je naar ze kijkt, met een lief oog, en besluit er volledige verantwoordelijkheid voor te nemen? Dit ben jij, met dit verleden, die nare gebeurtenissen en dat eigen aandeel die je hebben gemaakt tot wie je bent. Niets veroordeel je, niets mag er niet zijn en niets heeft een plaats bij een ander. Jij bent de rechtmatige eigenaar en draagt de plicht ervoor te zorgen.
Je denkt misschien dat het in bezit nemen van de verwerking te zwaar wordt, dat je eronder gebukt zult gaan, dat de wrok nog groter wordt omdat je niet meer naar de anderen kijkt en wijst. Het tegendeel is waar. Je zult je bevrijd voelen. Autonoom. Ontdaan van lijntjes met allerlei mensen aan wie je energie verliest. Je hebt je kracht teruggevorderd. Je bent vrij.
One of the greatest handicaps is to fear a mistake.
You have stopped yourself.
You have to move freely into the arena,
not just to wait for the perfect situation,
the perfect moment...
If you have to make a mistake,
it's better to make a mistake of action
than one of inaction.
- Federico Fellini -
NITCH
Water does not resist.
Water flows.
When you plunge your hand into it, all you feel is a caress.
Water is not a solid wall, it will not stop you.
But water always goes where it wants to go, and nothing in the end can stand against it.
Water is patient.
Dripping water wears away a stone.
Remember that, my child.
Remember you are half water.
If you can't go through an obstacle, go around it.
Water does.
And the people stayed home.
And read books, and listened, and rested, and exercised, and made art, and played games, and learned new ways of being, and were still.
And listened more deeply.
Some meditated, some prayed, some danced.
Some met their shadows.
And the people began to think differently.
And the people healed.
And, in the absence of people living in ignorant, dangerous, mindless, and heartless ways, the earth began to heal.
And when the danger passed, and the people joined together again, they grieved their losses, and made new choices, and dreamed new images, and created new ways to live and heal the earth fully, as they had been healed.
- Kitty O'Meara - And The People Stayed Home -
Vulnerability is wonderful because it's the gateway to being genuine.
When we can't be vulnerable, we're being protective, we're being fake, all the time, and that's incredibly tiring.
And it's incredibly selfish when we're being fake.
We will use and abuse other people because we're just trying to protect ourselves.
When we're vulnerable, we can be genuine and we can be kind an we can be empathetic.
Empathy is the most powerful and transformative human emotion there is.
But it takes bravery.
- Waylon Lewis -
Feelings like disappointment, embarrassment, irritation, resentment, anger, jealousy, and fear, instead of being bad news, are actually very clear moments that teach us where it is that we're holding back.
They teach us to perk up and lean in when we feel we'd rather collapse and back away.
They're like messengers that show us, with terrifying clarity, exactly where we're stuck.
This very moment is the perfect teacher, and, lucky for us, it's with us wherever we are.
Those events and people in our lives who trigger our unresolved issues could be regarded as good news.
We don't have to go hunting for anything.
We don't need to try to create situations in which we reach our limit.
They occur all by themselves, with clockwork regularity.
Vous pouvez vieillir et trembler, vous
pouvez veiller la nuit en écoutant le désordre de vos veines, vous
pouvez manquer votre seul amour et vous pouvez perdre votre argent à
cause d'un monstre ; vous pouvez voir le monde qui vous entoure dévasté
par des fous dangereux, ou savoir que votre honneur est piétiné dans les
égouts des esprits les plus vils, il n'y a qu'une seule chose à faire
dans de telles conditions : apprendre.
- Marguerite Yourcenar, Sources II (Gallimard) -
