Part of accepting yourself NOW is accepting who you were THEN.
Accepting who you were THEN comes from understanding how that version of you made sense based on your experience and circumstances.
All versions, irritations, parts, forms, and pieces of you deserve you own acceptance. Even the ones you hide. Even the messy ones. Even the ones you thought needed to be shamed.
What verions of you are asking for you own acceptance? What parts of you are needing to be embraced? What would it look like to choose to accept every single person you've ever been.
Each
part of our story matters, and finding acceptance in ourselves means
finding acceptance in *all* of who we are, including who we've been. It
is a lifelong practice.
This requires forgiveness, tenderness,
patience, and a realization that being perfect all along (or ever) is
not a requirement for being deeply enough in this moment. We haven't
always known what we know now. We haven't always had the insight and
wisdom we have now. We haven't always had the support we have now. We
haven't always had the perspective or understanding we have now. And
it's okay that we weren't where we are now, then. In fact, we couldn't
have been. We needed the journey to glean the wisdom. We needed the path
to find ourselves where we are today. And, the same will be true 10
years from now.
- Lisa Olivera -
When I was a young monk, I wondered why the Buddha kept practicing mindfulness and meditation even after he had already become a Buddha.
Now I find the answer is plain enough to see.
Happiness is impermanent, like everything else.
In order for happiness to be extended and renewed, you have to learn how to feed your happiness.
Nothing can survive without food, including happiness; your happiness can die if you don’t know how to nourish it.
If you cut a flower but you don’t put it in some water, the flower will wilt in a few hours.
Even if happiness is already manifesting, we have to continue to nourish it.
This is sometimes called conditioning, and it’s very important.
We can condition
our bodies and minds to happiness with the five practices of letting
go, inviting positive seeds, mindfulness, concentration, and insight.
- Thich Nhat Hanh -
H O L D S P A C E
1. “What do I want?
2. What are my choices?
3. What assumptions am I making?
4. What am I responsible for?
5. How else can I think about this?
6. What is the other person thinking, feeling, and wanting?
7. What am I missing or avoiding?
8. What can I learn? … from this person or situation? … from this mistake or failure? … from this success?
9. What action steps make the most sense?
10. What questions should I ask (myself or others)?
11. How can I turn this into a win-win?
12. What’s possible?”
-
Blame
keeps us stuck in the past.
Responsibility
paves the path for a better future.
-
Change Your Questions, Change Your Life: 10 Powerful Tools
The calmest place
sits in het heart of the storm
As I often tell my own students, I do not present my teachings as statements of truth, because trying to put the truth into words is a fool's game.
It's the approach we often take before awakening—we conceptualize the truth and then believe the concept.
So rather than teaching some sort of theology or philosophy, I present my teachings as strategies.
I am offering you strategies for awakening and strategies to help you with what happens after awakening.
⠀
- Adyashanti-
Imagine that you had gone all your life without ever washing, and then one day you decide to take a shower. You start scrubbing away, but then watch in horror as the dirt begins to ooze out of the pores of your skin and stream down your body. Something must be wrong: You were supposed to be getting cleaner and all you can see is grime. You panic and fling yourself out of the shower, convinced that you should never have begun. But you only end up even more dirty than before. You have no way of knowing that the wisest thing to do is to be patient and to finish the shower. It may look for a while as if you are getting even dirtier, but if you keep on washing, you will emerge fresh and clean. It’s all a process, the process of purification.
Whenever doubt arises, see it simply as an obstacle, recognize it as an understanding that is calling out to be clarified or unblocked, and know that it is not a fundamental problem but simply a stage in the process of purification and learning. Allow the process to continue and complete itself, and never lose your trust or resolve. This is the way followed by all the great practitioners of the past, who used to say: “There is no armor like perseverance.”
- Rigpa Glimpse of the day -
“Your children are not your children.
~
They are sons and daughters of Life’s longing for itself.
They come through you but not from you.
And though they are with you yet they belong not to you.
You may give them your love but not your thoughts,
For they have their own thoughts.
You may house their bodies but not their souls,
For their souls dwell in the house of tomorrow, which you cannot visit, not even in your dreams.
And not all things are even meant to be fixed, at least not in the ways we may first have imagined.
If you’re thinking, “but shouldn’t we not carry it and let it go?”
Some things will take time, others stay with us, and then there are things that come undone so that they can come together in an entirely different and better way.
💗Leila⠀
Het zit in onze aard om te voelen, en toch blijven we maar muren bouwen om onze ware ik te verbergen. We laten onszelf onze emoties, gevoelens en ervaringen niet voelen zoals ze eigenlijk zijn. Als we ons kwetsbaar en onbeschermd voelen, leunen we te veel op ons verstand en trekken we weg van onze ware ik.
We hebben onze kracht opgebouwd sinds we kinderen waren, omdat we vaak het gevoel hebben dat we geen liefde verdienen. In het licht van angst en emotionele pijn hebben we geleerd om onszelf af te zonderen, ons aan te passen aan een wereld die ons bang maakt en waarvan we geloven dat die vol gevaar zit.
We hebben geleerd dat wanneer we laten zien dat we zwaktes en problemen hebben, we gekwetst kunnen worden. Wanneer we geconfronteerd worden met verbroken relaties, teleurstellingen en ontgoocheling, ervaren we de pijn en angst die hoort bij het ons openstellen voor onze ervaringen. Maar het afsluiten van onze emoties is niet het antwoord.
“We hebben de neiging om ons verstand en onze emoties te scheiden. We zijn er zo sterk aan gewend gewend om ons verstand te laten domineren dat we onze gevoelens en ons lichaam vergeten. Let op hoe vaak je een zin begint met ‘ik denk’ in plaats van ‘ik voel’. ‘
-Elisabeth Kübler-Ross-
Bij het bouwen van deze muren leren we een heel repertoire aan strategieën om te verbergen wie we zijn. We leren ons automatisch aan te passen aan heersende vooroordelen en stereotypen, aan onze omgeving. We geloven dat er een normale manier is om te zijn en te handelen, en daar moeten we zo dicht mogelijk bij in de buurt komen.
De overtuiging dat er een passende manier is om ons te gedragen, is wat ervoor zorgt dat we niet zijn wie we echt zijn. We strijden voortdurend tegen wat we voelen, wat we willen, wat ons motiveert, wat ons opwindt. We besteden er veel energie aan om onze gevoelens niet te erkennen.
We sluiten ons zoveel af dat we ongevoelig worden voor onrechtvaardigheid en voor de mensen van wie we houden en voor wie zorgen. We handelen automatisch, uit verplichting, waarbij de essentie van ons karakter, affectie en vriendelijkheid volledig verloren gaan.
Het afsluiten van onze gevoelens betekent dat het leven zonder ons doorgaat, omdat hoop en liefde verloren gaan.
Je hebt geprobeerd je gevoelens in veel situaties te vermijden, toch? Je hebt tegen jezelf gevochten om ongevoelig te worden voor iets dat je niet wilde ervaren. Maar het vermijden van pijn is precies datgene wat leidt tot permanent lijden.
Terwijl de grootste kracht die we in ons hebben, ons laat voelen en ervaren. We zijn bang om dit te laten gebeuren en in deze staat vast te geraken of onszelf erin te verliezen, waardoor we zo snel mogelijk wegrennen en het ervaren van onze gevoelens proberen te vermijden.
Het ervaren van onaangename dingen is noodzakelijk omdat het groei vertegenwoordigt. Volwassenheid en geluk worden gevoed door pijn en verdriet. Als we deze dingen voelen leren we van de ervaring en waarderen we alles wat prettig en goed voor ons is nog meer.
“Er is geen geluk of pech in de wereld, er is alleen de vergelijking van een staat van zijn met een andere. Alleen degenen die diepe tegenslagen hebben ervaren, kunnen het grootste geluk voelen. Het is nodig om te sterven, mijn vriend, om te weten hoe goed en mooi het leven is.”
-Alejandro Dumas-
Kwetsbaarheid wordt vaak verward met zwakte. Het houdt in dat je jezelf laat voelen wat je moet voelen, dat je eerlijk bent en dat je accepteert dat er veel dingen zijn die invloed op je kunnen hebben, maar dat dit niet betekent dat je een zwak karakter hebt.
Door je kwetsbaarheid te accepteren, stel je jezelf open voor het ervaren van de gevoelens en emoties die veroorzaakt worden door interacties. Het is een natuurlijke staat van zijn, dus waarom zou je je verbergen achter een masker dat ervoor zorgt dat je niet echt kunt zien en dat jou ongelukkig maakt? Het is je eigen beslissing om dit masker af te doen. Wanneer je stopt met het vermijden en onderdrukken van je gevoelens, kun je beginnen met zijn.
“Wat ik ben, is goed genoeg als ik het maar openlijk zou zijn.”
-Carl Rogers-
De enige manier om te groeien en jezelf te leren kennen is door jezelf te laten zien met al je kwetsbaarheden. Dit vergt veel moed, authenticiteit, volwassenheid en kracht. Wanneer je jezelf op zo’n natuurlijke manier laat zien, kun je hetzelfde uit je omgeving halen: oprechte banden op basis van liefde, niet op basis van uiterlijke verschijningen.
- verkenjegeest.com -
Don’t we know, only too well, that protection from pain doesn’t work, and that when we try to defend ourselves from suffering, we only suffer more and don’t learn what we can from the experience?
As Rilke wrote, the protected heart that is “never exposed to loss, innocent and secure, cannot know tenderness; only the won-back heart can ever be satisfied: free, through all it has given up, to rejoice in its mastery.”
