John Lennon - Imagine (lyrics with cartoon)

.

 

- Merci Frieda -

 

 

 Flamingos fly over Lake Magadi, Kenya

Photographer: Jie Fischer 

 

 

de 5 levenslessen Mira

‘Het enige alternatief voor oud worden, is jong sterven. Dat is het toch ook niet, hè?’

Rimpels komen met wijsheid. Het ene gaat niet zonder het andere. Nu haar vijfde album verschijnt en ergens ver aan de horizon een veertigste levensjaar opdoemt, besluit muzikante Mira die feiten volop te omarmen.

Ines Minten

woensdag 24 februari 2021

Mira Bertels, alias Mira: ‘Wat anderen van je vinden, is ballast, laat het dus los.’ Koen Bauters

1 Grote verliezen verwerk je niet, je bewerkt ze

‘Je kunt iemand verliezen in de dood of je kunt treuren om verloren vriendschappen of dromen. Zo’n verlies zou je dan moeten “verwerken” of “een plaats ­geven”. Maar door het ergens te stockeren, doe je je eigen gevoel geweld aan en onderdruk je ook de mooie dingen die ermee samenhangen. De laatste jaren heb ik ingezien dat een groot verlies altijd andere vormen aanneemt. Soms wordt het draaglijk, dan weer even niet. Je verwerkt het niet, je bewerkt het, door er je gedachten over te laten gaan, door er muziek over te maken ... Toen wij na 6,5 maanden zwangerschap een kindje verloren, werd ik voor het eerst met mijn neus op de feiten gedrukt: ik was een leek in rouwen. Wat be­tekende het voor mij? Ik stond voor een enorme berg en die moest ik verwerken, dacht ik. Ik moest mijn verdriet ergens apart kunnen zetten. Maar het bleek net heilzaam om het bij me te dragen en te zien als iets wat me ook maakt tot wie ik ben. Ik kan er nog steeds heel verdrietig om zijn of ermee in de knoop liggen. Maar hoe beter ik het op zulke momenten toelaat, hoe draaglijker het ook wordt en hoe beter ik de liefde voor dat kindje voel. Als iets je hard treft, heb je het recht om te rouwen en er op je eigen manier iets mee te doen. Dat bedoel ik.’

2 Zie de ironie in van niet ouder willen worden

‘Is het niet grappig dat iedereen wel oud wil worden, maar niemand het wil zijn? Ik word dit jaar 39 en begin die aankomende 40 best te voelen. Maar het enige alternatief voor oud worden is jong sterven, en dat is het toch ook niet, hé? Ik hoop dankbaar en elegant oud te worden, niet nukkig en verbitterd. Natuurlijk vraag ik me af wat de tijd zal brengen. De muziekwereld en de media zijn ook zo gericht op jong zijn … Wat zal dat met me doen? Eigenlijk is ouder worden een geschenk, alle rimpels incluis. Als tiener en twintiger worstelde ik hard met mezelf. Zo leuk was dat niet. Je krijgt dan misschien rimpels, maar in ruil krijg je er wel een hoop wijsheid bij. Dat is de deal (lacht).’

3 Doe wat je wil

‘Wat wil ik en hoe raak ik daar, los van de verwachtingen van anderen? Je hebt er zelfvertrouwen voor nodig en geloof in je eigen integriteit en waarden: dit vind ik belangrijk, hier wil ik naar leven. Binnen dat kader kun je doen wat je wil. Het is beangstigend en bevrijdend tegelijk, en naar mijn gevoel ben ik er nog maar pas mee begonnen. Voor de buitenwereld lijkt het misschien alsof ik al jaren doe wat ik wil: ik maak platen, ben extravert, ik uit me. Maar het is complexer dan dat. Ik blijf me afvragen waarom ik muziek maak en of het nog steeds de juiste keuze is. Dat vind ik ook belangrijk: een onregelmatig leven zoals je dat hebt in de muziek, vraagt immers zijn tol van een ­gezin, dus je moet zeker zijn van je stuk. Ik trok me ook altijd te gemakkelijk aan wat anderen dachten, of wat ik dacht dat anderen over mij dachten. Zolang je dat doet, laat je je eigenwaarde van anderen afhangen en ga je je verantwoordelijkheid uit de weg. Wat anderen van je vinden, is ballast, laat het dus los. Mij lukt het steeds beter.’

4 Je hebt geen recht op ‘normaal ­gezien’

‘Het is frappant hoe mensen kunnen blijven hangen in “normaal gezien”: normaal gezien waren we nu op safari, hadden we een feest … Alsof je zomaar recht hebt op alles wat je plant. Je mag het jammer vinden als iets niet kan doorgaan, maar er verongelijkt over zijn, maakt je ­alleen maar ongelukkig. Voor sommigen betekende 2020 echte rampspoed, maar voor velen was het er niet meer dan een glimpje van. Door verbouwingen woonden wij tijdelijk met vier op een piepklein appartement. Het werd stilaan lente, dus het zou best meevallen, dachten we. We zouden veel naar mijn ouders gaan en naar de tuinen van vrienden. Maar opeens mochten we nergens naartoe en zaten we op die veel te kleine oppervlakte. Het was beklemmend en uitdagend, maar deed me ook beseffen hoe gelukkig we ons mochten prijzen. We kregen een idee van hoe het is om met te veel mensen te klein te wonen of geen sociaal netwerk te hebben. Het was een glimp van een ander leven, niet meer: we wisten dat we snel weer naar ons huis zouden kunnen, we konden onze rekeningen betalen ... Het heeft mijn empathie ­gesterkt.’

5 Laat relaties los als ze niet waar­achtig zijn

‘Als je een liefdesrelatie beëindigt, ga je samen aan tafel zitten en zeg je dat je het niet meer ziet zitten. Een vriendschap beëindigen gebeurt meestal door langzaam de kraan dicht te draaien. Je hebt geen gemeenschappelijke grond meer, dus je spreekt almaar minder vaak af, druppeltje, druppeltje … Ik heb zulke vriendschappen ooit krampachtig vastgehouden, en vond het vreselijk als iemand het contact met mij verbrak. Nu begrijp ik dat beter. Zo’n uitdovende vriendschap is alleen nog schijn onder het mom van loyaliteit. Maar het leven kan je na lange tijd evengoed weer duwtjes in elkaars richting geven, en dan vind je elkaar onverwachts terug.’

Vijftien jaar geleden bracht Mira haar eerste langspeler, In de daluren uit. Op 26 februari verschijnt haar vijfde album, Heilig hart.

De Standaard 24 februari 2021

 

 

 

 

Adopt the pace of nature: 

her secret is patience.

- Ralph Waldo Emerson -

Samuel Barber - Agnus Dei [HD]

 

 

What does it mean to listen to a voice before it is spoken?

 It means making space for the other, being aware of the other, paying attention to the other, honoring the other.

 It means not rushing to fill their silences with fearful speech of our own and not trying to coerce them into saying the things that we want to hear.

 It means entering empathetically into their world so that he or she perceives you as someone who has the promise of being able to hear another person’s truth.

- Parker J. Palmer - The Courage to Teach -

Attentive listening is never an easy task–it consumes psychic energy at a rate that tires and surprises me. 

But it is made easier when I am holding back my own authoritative impulses. 

 When I suspend, for just a while, my inner chatter about what I am going to say next, I open room within myself to receive the external conversation.

http://livinglifefully.com/listening.htm

 

 

 

 

BE THE BOSS 

 

A horse suddenly came galloping quickly down the road. It seemed as though the man had somewhere important to go.

Another man, who was standing alongside the road, shouted, "Where are you going?" and the man on the horse replied,

"I don't know! Ask the horse!"

 

 

 

 Eadem sed aliter. 

Hetzelfde op een andere manier. 

 

 

© Yannick Coupannec/Leemage
 

Is de ander begrijpen het begin van vrede?

De eerste stap is, denk ik, empathie: de ander anders laten zijn. 

Begrijpen dat de ander zijn eigen innerlijke constitutie heeft en dat wij er te gast zijn.

 Als schrijver probeer je om de ander van binnenuit te begrijpen. 

Om niet je eigen normen, waarden en meninkjes op te dringen, maar sterk genoeg te zijn zodat de ander in jou kan zegevieren en jou zo een klein beetje kan veranderen.

 Elke keer dat ik mezelf heb durven overgeven aan een al dan niet imaginaire ander en door zijn of haar ogen heb gekeken, wist ik me groter en sterker.

- David Grossman -

 

 

 

 

You can't heal

what you don't feel

 

 

 

Door dood en onsterfelijkheid getroffen

Blog door Wibo Koole

 

De afgelopen maanden valt het leven in de pandemie me steeds minder makkelijk. Het duurt maar voort en ik voel me meer en meer vastzitten. In zijn prachtige essay over de pandemie, De Fundamenten, citeert Ramsey Nasr een deel van een brief die Vincent van Gogh in 1888 aan zijn broer Theo schreef. Het is een tekst die dicht bij mijn ervaring van de laatste tijd komt:

‘We komen niet meer in opstand tegen de dingen, erin berusten doen we ook niet – we zijn er ziek van en het gaat niet over – en we kunnen er niet bepaald iets tegen doen. Ik weet niet wie die toestand heeft omschreven als “door dood en onsterfelijkheid getroffen zijn”. (…) En wij (…) voelen (…) dat het groter is dan wijzelf en van langere duur dan ons leven. Wij voelen ons niet doodgaan, maar we voelen de realiteit dat we onbeduidend zijn.’

Dat het uitzicht op een einde van de pandemie groeit dankzij de vaccinaties en we weer meer fysieke bewegingsvrijheid beginnen te ervaren, wil nog niet zeggen dat de oude tijden terug zijn. Voor mij voelt de pandemie in combinatie met de sluimerende klimaatproblemen of de openlijke brandhaarden in de wereld als Myanmar of Israel/Palestina nog steeds als zo’n existentiële crisis, een crisis die ons allemaal treft.

We komen niet meer in opstand tegen de dingen, erin berusten doen we ook niet

Van Gogh was niet fysiek opgesloten, maar vooral psychologisch op zoek naar contact, naar liefde, naar de natuur. Hij hunkerde naar gemeenschap. De pandemie en Covid-19 hebben ons geconfronteerd met de realiteit van kwetsbaarheid en dood. Hoe komen we daar uit? Is er een ontsnappen aan?

Zelfs al mogen we binnenkort weer vrij bewegen zonder beperkingen, dan nog kunnen we ons niet onttrekken aan de werkelijkheid van de mondiale crisis. Wat staat ons te doen?

Volgens Ramsey Nasr is er maar één manier om door te gaan en dat is overgave aan het leven.

Volgens Ramsey Nasr is er maar één manier om door te gaan en dat is overgave aan het leven. Alleen de volmondige acceptatie dat er zaken zijn die groter zijn dan onszelf kan ons verlossen uit de lethargie waarin on-dood en on-levend ons gevangen houden. Waarin we het gevoel hebben niet vooruit en niet achteruit te kunnen.

In onze meditatie oefenen we die overgave. We zitten met wat is en elke ervaring krijgt dezelfde vriendelijk nieuwsgierige aandacht. We oordelen nog even niet, en als er een oordeel is nemen we dat in ons op als ook weer een ervaring en zo worden we er niet in meegezogen.

In onze meditatie oefenen we die overgave.

En in die overgave ontstaat de intentie, de ruimte, de energie om ons leven te richten. Met de passie, de overgave aan het leven kiezen wij. Van Gogh bleef gepassioneerd bezig de natuur te vatten, te schilderen en te betrappen. Zo veranderde hij onze manier van kijken naar die wereld. En hij deed dat niet voor zichzelf maar voor ons, voor de wereld die na hem zou komen:

‘Waarvoor zou ik kunnen dienen, zou ik niet dienstbaar kunnen zijn en in zekere zin nuttig?’

Leven om bij te dragen, een manier om ons te bevrijden uit de lethargie.

Auteur: Wibo Koole, directeur van het Centrum voor Mindfulness

Vrij naar en geïnspireerd door Ramsey Nasr, De Fundamenten, Amsterdam: De Bezige Bij (2021). 

 https://centrumvoormindfulness.nl

 

 

Listening 

is the greatest gift 

we can bring in any conversation,

including 

the ones we have 

with ourselves

 

 

For me,

beauty is a physical sensation,

something we feel with our whole body.

It is not the result of judgement.

We do not arrive at it by way of rules.

We either feel beauty or we don’t.

- Jorge Luis Borges -

 

 

if it scares you,

it might be a good thing to try

- seth godin -

 

 

 

 

Discipline 

is de opmaat 

naar vrijheid 

- Jan Bommerez - 

 

 

 

 

 sistercody

If I asked “who are you?”, what would you say? 

 

Would you tell me your name? 

 

Would you tell me your profession? 

 

Would you tell me you are a parent, brother, sister? 

 

Would you tell me what culture you are from? 

 

 Would you tell me your beliefs or what religion you belong to?

 
But what I’m asking is who you are behind all of these ideas that we hold. 

 

 Ideas of who we are constantly change, but what is the part inside that has never changed?

 
I’ve held so many ideas of who I thought I was in this life, only to realize that none are me.

 

 None of the ideas. 

 

None of the thoughts.

 

 None of the labels.

 

 None of the limitations.

 

 None of the things.

 

 I am no thing at all.

 

 

 

 

 

“Whenever anger comes up, take out a mirror and look at yourself.

When you are angry, you are not very beautiful, you are not presentable. 💩

Hundreds of muscles on your face become very tense.

Your face looks like a bomb ready to explode. 💣💥

Look at someone who is angry. 

When you see the tension in her, you become frightened

.The bomb in her may explode any minute. ⏰ 

So it is very helpful to see yourself in moments when you are angry. 

😾 It is a bell of mindfulness. 

When you see yourself like that, you are motivated to do something to change it.

You know what to do to look more beautiful. 

You don’t need any cosmetics.

You need only to breathe peacefully, calmly, and smile mindfully. 🧘🏽‍♀️ 

If you can do that one or two times, you will look much better. Just look in the mirror, breathing in calmly, breathing out smiling, and you will feel relief.” 🌱

From the book #anger by #thichnhathanh

 

 

 

 

My Grandmother told me: 

"Never say you are sick.

Even if you are sick.

Say you are healing."

 

WORDS DO MANIFEST 

 

- John Lennon -

 

 

 

 

 

De zoeker in ons wil altijd iets ‘doen’

Hij wil iets beoefenen, iets bereiken, iets

begrijpen, iets veranderen of controleren

Maar dat, waarnaar de zoeker verlangt

openbaart zich alleen als het ‘doen’ plaats 

maakt voor een toestand van simpelweg ‘zijn’

- Erik van Zuydam -

 

 

 

 

You have three choices: 

give up 

give in

give it all you've got 

 

It is not our differences that divide us.
It is our inability to recognize, accept,
and celebrate those differences.🥰

- Audre Lorde -

 

 

 

 We never truly fear outcomes. We fear what those outcomes would mean for us. Yet most of us go on with life as if it’s an outcome that matters the most.

For instance, we don’t want to get sick, we don’t want to lose our job, we don’t want to be left by our partners. All these are outcomes, and we fear them deeply. But are we really scared of these outcomes, or deep down, the fear is how we would react to them?

We know that we aren’t capable of going through these things, and therefore we fear those outcomes. When we fear something our mind becomes obsessed with it. It begins to live the fear even before it has happened.

This build up and preparation is exhausting to the mind. If the event or the outcome actually happens, we have already exhausted all the mental resources we needed to respond to it in real time.

Our intention was to prepare so as not to suffer, but this preparation is what ensures the exact opposite. Preparing not to suffer in the future, is the best way to invite suffering into our lives.

So the more we fear something, the more likely it is that we will suffer from it, if the event were to happen in reality. What matters is NOT how prepared we are, but how we actually act when the time comes.

If you look back at painful incidents in the past, you’ll realize that you were strong enough to survive them only because you had no idea that they were coming. Medical professionals know this very well. That’s why they distract the patients before administering a shot.

A better way then is to relax in the moment knowing that preparation is not always the right answer. Surely we must plan for an emergency, but worry and fear arising from such planning should be an indication that we are over-preparing.

The key is to consciously let go of psychological preparation for something we are afraid of. That is, taking practical steps which may be necessary - like eating healthy to not get sick- but not mentally preparing to not get sick.

This way we acknowledge the reality of fear, while living a life free of its burdens. The less we prepare, the more present and relaxed we become. The more present we are, the less fear there is.

-findingawareness -

 

 

 

 

 The present has three doors one can use to enter it. Seeing, feeling and listening. However we always see through the mind as well as the eyes. That’s not seeing. We always feel inwardly, not just through the body. That’s not feeling. And we hear our own thoughts more than the sounds around us. That’s not listening.

The art of intent listening is the easiest doorway into present. And when one is present and flowing, no problems can exist in that space.

Problems exist when we thinking while someone speaks to us. When we think when we listen. But what happens when we just listen when we listen? What happens when there is no desire to process or analyze what is being said ?

When listening is focused and intense, all relationships fall back to their normal equilibrium. All images collapse. The Egos of two people who are talking, step aside and a real connection takes place.

When you listen intently you leave the other person no choice but to do the same. They respond to the real connection they feel forming between you and them. Then there is a real relationship, a real union of minds and that is love.

To love is to listen in such a way that you don’t exist. To give oneself completely to the act of listening is to plunge into the depths of the present moment. It is to see how things are ‘happening’, in spite of the illusion of ‘doing’.

When we can listen this way we realize that it is more important to witness what is happening than to rush and do something about it. If we witness properly, we also have the perfect responses for the challenges that arise ( answer to why that is will be in tomorrow’s post) . And those responses seem as if they aren’t even ours.

And they aren’t. For they don’t come from the Ego at all. So listen deeply, for a whole world is waiting to be discovered. A world full of freedom and Love, that can exist only when you don’t.

-findingawareness -

 

 

 

 

Om hulp vragen  betekent niet dat je opgeeft.    Het betekent  dat je weigert op te geven. Charlie Mackesy

 

 

 The worst part of holding the memories

 is not the pain. 

It's the loneliness of it. 

Memories need to be shared.

- Lois Lowry - The Giver -

 

 

 

 

 

 You do not need to prove yourself to anyone 

because you are not a mathematical formula. 

This is your life, 

so live it in your own way.

 

 

 

 

Anyone who is not encouraging your truth, your dreams, your evolution, your rebirth, your short comings, helping you pull out the best version of yourself, who isn’t sharpening you, encouraging you, calling you out on your shit out of love, calling you back, championing your story, wishing only your best for you not theirs, but also keeping shit light, making you laugh, reminding you to not take yourself and life so seriously, looks at their own shit and owns it, should not be in your life. 

History alone doesn’t make a friendship. 

Choose wisely who you surround yourself with. It will change or not change, everything.

 

 

 

Your life is an occasion. 

Rise to it.

- Suzanne Weyn -

 

 

The world exists as you perceive it.

 It is not what you see, it is how you see it.

 It is not what you hear, but how you hear it.

 It is not what you feel, but how you feel it.

- Rumi -

 

 

 

 After a while you learn the subtle difference
Between holding a hand and chaining a soul,
And you learn that love doesn’t mean leaning
And company doesn’t mean security,
And you begin to learn that kisses aren’t contracts
And presents aren’t promises,
And you begin to accept your defeats
With your head up and your eyes open
With the grace of a woman, not the grief of a child,
And you learn to build all your roads on today,
Because tomorrow’s ground is too uncertain for plans,
And futures have a way of falling down in mid-flight.
After a while you learn
That even sunshine burns if you get too much.
So you plant your own garden and decorate your own soul,
Instead of waiting for someone to bring you flowers.
And you learn that you really can endure…
That you really are strong,
And you really do have worth.
And you learn and learn…
With every goodbye you learn.

- Veronica Shoffstall - Comes the Dawn -

sistercody

Be careful when forming your reality around opinion, especially when you’ve never taken a good look at where they came from. 

 

So many live off of the opinions and beliefs of others that they have adopted blindly, without even knowing or asking why. 

 

So you must ask
❤️Where did these ideas come from?
🧡Who made them up?
💛What are the intentions?
💚How does it affect EVERYbody?
💙Who benefits and who suffers because of them?

 
If we don’t take the time to stop and really think why we believe and act in the way we do, this cycle will continue.

 

 We must break this cycle within. We must think for ourselves and listen to our own soul. Trusting in our own direct experience. 

 
Because if we just accept other’s ideas of how this world should be, we will fall into the trap that we are in now. 

 

We stopped listening to our spirit, and starting accepting what others have said as our reality. 

 

QUESTION EVERYTHING.

 

 Question everything I say. Question everything people tell you. You can entertain ideas, but don’t hold so tight. See what feels right to YOU and your spirit. FEEL.

 

 Listen to different perspectives, play with them. But let your soul be the filtering system of truth and love. It’s all within YOU.

 

 

 

De 5 levenslessen van Ingrid Godon 

‘Ik loste op in het decor, tot ik besliste uit de schaduw te komen’

Het leven kan je soms kletsen geven. Dat weet illustratrice Ingrid Godon als geen ander, maar ze beseft evengoed dat het ook altijd opnieuw lente wordt. ‘De eerste vogel die fluit, heb ik altijd gehoord.’

Ines Minten

woensdag 19 mei 2021

‘Ik heb geen recht parcours gelopen.’ Christophe De Muynck

1 Je hebt meer veerkracht en moed dan je denkt

‘Het leven was niet altijd even vriendelijk voor me. Dertien jaar geleden kreeg ik kanker en stierf mijn man onverwacht aan hartfalen. Ik bleef achter met drie kinderen van 24, 22 en 19, van wie de jongste altijd een zorgenkind is geweest. Even na zijn dood herviel ik, en die keer was de kanker agressiever. Als je me dat scenario vooraf had voorgehouden, was ik snel naar het dak gelopen om ervan te springen. Nooit had ik gedacht dat ik zoiets aankon, en toch ging ik door. De mat werd onder mijn voeten uit getrokken, maar tegelijk werd er een enorme kracht in mij wakker – geen idee waar die vandaan kwam. Ik had altijd een laag zelfbeeld, was gesloten en bleef het liefst in de schaduw. Maar toen was er geen schaduw meer waarin ik me kon verstoppen. Ik ben nog voor een groot stuk wie ik vroeger was, maar onbewust moet ik toen toch voor een ommekeer ­hebben gekozen. Ik kreeg in die moeilijke periode ook veel steun van familie en vrienden. Koken kon ik tijdens de chemobehandeling niet, maar mijn koelkast zat altijd vol. Dat vond ik zo’n mooi gebaar. “Je bent een vechter”, zeggen ze dan. Maar anderen vechten even hard en halen het niet. Waarom? Dat zijn levensvragen ­zonder antwoord. Ik prijs me gelukkig en besef als nooit tevoren dat je echt niet vooraf kunt inschatten wat je wel of niet aankunt.’

2 Wat komt, dat komt

‘Wat ik heb meegemaakt, was moeilijk om te aanvaarden, maar me er­tegen verzetten had weinig zin. De dingen die moeten komen, zullen komen. Dat geeft me tegenwoordig nogal vertrouwen in het leven, ook voor mijn werk. Ik heb ­altijd hard gewerkt en met heel mijn hart, maar ik heb nooit iets geforceerd. Nu is het even geleden, maar vroeger was ik elk jaar van de partij op de kinderboekenbeurs in Bologna. Ik zag collega’s heen en weer rennen met lijstjes vol afspraken en dacht: “Oei, moet ik ook niet wat meer doen?” Ik trof collega’s en uitgevers, dronk koffie of prosecco met ze, babbelde over koetjes en kalfjes. Zakelijk netwerken heb ik nooit gekund, maar op die informele manier bouwde ik evengoed een netwerk op. En zo lukte het ook.’

3 Wacht ook niet te veel af

‘Ik sta van nature afwachtend in het leven en vind mezelf niet erg ondernemend. Maar als je ziet waar ik professioneel terecht ben gekomen, klopt dat verhaal toch niet helemaal. Ik heb geen recht parcours gelopen. Op school was ik zo’n object dat oplost in het decor. Ik zat altijd te tekenen en voor andere vakken buisde ik glansrijk. Op een gegeven ogenblik kwam ik dan toch in de kunsthumaniora terecht, waar het meisje naast me altijd mijn tekeningen kopieerde. Ik liet haar begaan, tot ik merkte hoe ze haar werk “toevallig” uitspreidde wanneer de leraar langskwam en dan met mijn pluimen ging lopen. Uit ­pure verontwaardiging probeerde ik het ook een keer. De leraar bleef staan, bekeek mijn tekeningen en zei dat ik geknipt zou zijn voor kinderboekenillustraties. Het was eind jaren 70. De jeugdliteratuur stond lang niet waar ze vandaag staat, dus ik viel uit de lucht: zou ik mijn brood kunnen verdienen met … dit? Die ene leraar is ontzettend belangrijk voor me geweest. Hij heeft me tijdens een extra jaar als vrije student privéles gegeven. Daarna moest ik het zelf redden. In het telefoonboek zocht ik uitgeverijen in de buurt, want ik kon niet autorijden. Ik kreeg een eerste opdracht en het is niet meer gestopt. Hoewel ik niet vaak voor mezelf opkwam, heb ik dus toch hier en daar momenten genomen die me uit de schaduw haalden, en die me gebracht hebben waar ik nu sta.’

4 Kijk, luister, ruik en proef

‘Mijn zintuigen staan altijd op scherp, en daar ben ik dankbaar voor. De gretigheid waarmee ik de dingen observeer, naar muziek luister of lekker eten en drinken proef, is nog even groot als toen ik kind was. Ik kan gewoon stilvallen en kijken. Ik kan eindeloos naar mensen kijken: hun houding, hoe ze staan of kijken. Ik moet daarmee opletten, iemand van kop tot teen analyseren, dat doe je niet. En ik heb blijkbaar een strenge blik, hoewel ik me zo niet voel (lacht). Mooie dingen hoeven ook niet groot te zijn: het kan gaan om de toevallige compositie van twee grassprieten. Ik ben er nog niet uit wie verantwoordelijk is voor de natuur en haar kleurencombinaties die altijd zo goed kloppen, maar het moet iemand zijn met goede smaak.’

5 Het wordt altijd weer lente

‘Voor mij begint de lente met de eerste vogel die fluit, en die hoor ik altijd al in januari. Ik zie de eerste grasspriet die de kop opsteekt in een berm en denk: “Ze is vertrokken!” Die aanloop naar de lente, dat voorspel vind ik zo spannend … Niets houdt de lente tegen, ook een pandemie niet. Hetzelfde vind ik in het verhaal van mijn tegenslagen. Ik hield de kinderen aan de gang, ik kwam erbovenop. De winter kan lang duren, maar de lente zal nooit zeggen: “Ik doe nu even niet mee”.’

Ingrid Godon is kinderboekenillustrator. 

 

De Standaard 

 

 

 

 

 

 Het leven is een proces van wording, 

een combinatie van zijnstoestanden

 die we moeten doormaken. 

Waar mensen falen, 

is dat ze een staat willen kiezen

 en daarin willen blijven. 

Dit is een soort van sterven.

- Anais Nin -

 

 

 

“Grandma, how do you cope with pain?”

“With your hands, honey. If you do it with your mind instead of relieving the pain, it toughens even harder.”

“With your hands grandma?”

“Yes, our hands are the antennae of our soul. If you move them; knitting, cooking, painting, playing or sinking them into the ground, you send care signs to the deepest part of you and your soul lights up because you’re paying attention to it. Then signs of pain will no longer be necessary.”

“Hands are really that important?”

“Yes my daughter. Think of babies: they start to know the world through the touch of their hands. If you look at the hands of old people, they tell you more about their life then any body part. Everything that is done by hand is said to be done with the heart. Because it’s really like this: hands and heart are connected. Masseurs know well: when they touch someone with their hands, they create a deep connection. It is precisely from this connection that healing comes. Think of lovers: when they touch their hands, they make love in a more sublime way.”

“My hands grandma…. how long I haven’t used them like this!”

“Move them, my love. Begin to create with them and everything within you will begin to move. The pain will not pass away. And instead what you do with them will become the most beautiful masterpiece and it won’t hurt anymore. Because you have been able to transform its essence.”

~Elena Bernabe

Shared and translated by Takiruna

art: Linda Apple

 Il est des visages dont la courbure donne à espérer l’impossible,
des reins où s’incurve la nuit,
des pas
que tard l’on voudrait suivre
jusqu’au ciel de lit d’une chambre odorante

dont les volets de bois
ouvriraient sur la mer.

- Jean-Michel Maulpoix, Une histoire de bleu -