zaterdag 11 mei 2019
You're so hard on yourself.
But
remember, everybody has a chapter they don't read out loud.
Take a
moment.
Sit back.
Marvel at your life; at the mistakes that gave you
wisdom, at the suffering that gave you strength.
Despite everything, you
still move forward, be proud of this.
Continue to endure.
Continue to
persevere.
And remember,
no matter how dark it gets, the sun will rise
again.
- Tiny Buddha -
⠀
Vaak staan we toe dat roddelachtige,
jaloerse, autoritaire, […] arrogante en middelmatige mensen, over het
algemeen dus giftige mensen, onze intiemste vriendenkring binnendringen.
We laten de verkeerde mensen binnen, de mensen die voortdurend
evalueren wat we zeggen en doen of wat we niet zeggen en niet doen.
-Bernardo Stamateas-
vrijdag 10 mei 2019
donderdag 9 mei 2019
‘Ik
dacht altijd dat hij (de dood) mij niet zo veel angst kon inboezemen. Als je
doodsangst heel groot is, ga je op safe spelen: je wordt zuinig, bent
bang ontslagen te worden. Ik heb dat nooit gehad en ben diverse keren
zelf opgestapt. Ik deed ook altijd schamper over de dood, in de trant
van Epicurus: ‘Als wij er zijn, is de dood er niet en als de dood er is,
zijn wij er niet.’ Oftewel: waar hebben we het over?
‘Maar
die stoerheid kan ik niet meer opbrengen, sinds mijn vader is
overleden. Ik kwam toen terecht in wat Freud een geblokkeerd rouwproces
noemt: ik had moeite met mijn gevoelens om te gaan, omdat ik niet goed
wist wie ik nu precies had verloren. Mijn vader was een man met veel
humor, voortkomend uit een gewond hart, en veel verbeeldingskracht. Maar
hij was ook driftig, een zowel fysiek als verbaal agressieve man. Door
die dubbelzinnigheid kon ik geen immens verdriet voelen, er lagen als
het ware grote keien voor zijn graf. Die belemmerde mijn gevoelens en
dat werkte door in mijn hele leven, ik kreeg moeite met wat dan ook te
voelen.
‘Het schrijven van Rivieren keren nooit terug
heeft me geholpen, maar ik ben er nog niet helemaal uit. Door mijn
vaders overlijden heb ik de dood werkelijk in het gezicht gekeken. De
dood wekt nu vooral bij mij een gevoel op van melancholie, weemoed, een
erkenning van verlies en vergankelijkheid. De sterfelijkheid van onze
ouders, vrienden, geliefden, uiteindelijk ook onze kinderen – dat is
niet iets om stoer over te doen.’
‘Ik
zie grote waarde in mijn besef van sterfelijkheid. Om de melancholie
van een hoopvolle gloed te voorzien, voel ik dat ik van alles moet doen,
dus kom ik in beweging. Juist het besef van vergankelijkheid doet me
realiseren: ‘Als ik er iets van wil maken, moet ik het nu doen.’ Dus wil
ik geïnspireerd en bezield bezig zijn. Slaag ik daarin, dan voelt het
alsof er een vangnet om me heen staat, alsof er iets is dat mij opvangt.
Dat klinkt bizar, maar dat vertrouwen heb ik wel, ja. Dat heeft denk ik
te maken met de ziel, die onbegrensd is en gemakkelijk verwantschap kan
sluiten met anderen. Als je verbondenheid en inspiratie voelt, wat in
mijn ogen de kern van de mens is, kun je ervaren dat je door anderen
wordt gedragen.’
woensdag 8 mei 2019
The most beautiful people I have ever met are the ones who always see life in full colour.
They are the ones who have been through hell and back and still stop to savour the parts of life that many seldom pay attention to …
These are the people I admire most because no matter how much they have suffered, they will always find a reason to make the best of this imperfect world.
- Karen A. Baquiran -
dinsdag 7 mei 2019
R.I.P. Julie Van Espen
In 2017 schreef Tommy Wieringa voor het Algemeen Dagblad over de 25-jarige Anne Faber, slachtoffer van een gelijkaardige moord in Nederland, ‘Iemands dochter’:
’We
zijn voorzichtig met onze dochters. We fietsen met ze naar school, we
roepen dat ze rechts van de weg moeten blijven en niet zo moeten
slingeren. We brengen hun vriendinnetjes veilig thuis, zoals ook onze
eigen dochters veilig thuisgebracht worden. We hangen ze waarschuwingen
om als sieraden – niet voor het boze oog maar voor mannen, vooral
mannen. In het leven van onze dochters is de gewelddaad vaak een man.
Wie dochters heeft, ziet de wereld plots uiteenvallen in slachtoffers en
daders.
We zijn voorzichtig met onze dochters.
Maar
ze groeien bij je vandaan, net zolang tot ze je niet meer kunnen horen.
Ze fietsen nu rond zonder jouw stem in hun rug. Pas in hemelsnaam op,
zeg je in de stilte van je gebeden, pas in hemelsnaam op.
Zij
zijn allang blij dat ze van onze zorgen zijn verlost. De
waarschuwingen, de bezweringen, al die scenario’s. Ze willen vrij zijn
en onbezorgd. Zo moeten ze door de wereld kunnen fietsen, en schuilen
voor de regen zonder dat iemand met duisternis in zijn hoofd ze opwacht.
We zijn voorzichtig met onze dochters. Wees voorzichtig met onze dochters.’
Some people are empowered by travel
and some are inspired by the warmth of home.
Some thrive in the
spotlight and some feel called to support those who are on stage.
Some
people are comfortable half-dressed and cussing like sailors and others
prefer modesty and gentleness.
The thing is:
we are all empowered and
inspired in different ways,
and it's not our job
to decide what that
looks like for anyone else.
- Brooke Hampton -
Abonneren op:
Posts (Atom)


















































