zaterdag 5 november 2011
Ik heb al meermaals overwogen
‘t Gaat er niet om
Hoe snel ik reed
En evenmin hoe ik zou rijden
Maar ‘k zal mezelf zijn
Aan de meet
En waar de meet is
Hier of ginder
Het maakt niet uit
Het maakt geen verschil
Het gaat om bewaken en bewaren
Dat is alles wat ik wil
Soms lijkt de rit niet meer te dragen
Het is de tijd
Die aan me vreet
Maar ‘k heb geen zin in bezemwagen
Op eigen kracht
Tot aan de meet
‘k Heb liever het klimmen
Dan het dalen
Want dalen geeft je overmoed
En bovendien
Het is slechts dalen
Meestal met bekwame spoed
‘k Heb zowat elke rit verloren
En toch denk ik
Ik ben gereed
Want als je sterft, word je herboren
Ik zal zo blij zijn
Aan de meet
Als je sterft, word je herboren
Ik zal zo blij zijn
Aan de meet
- Raymond van het Groenewoud -
Er zit te weinig poëzie en zachtheid in de maatschappij van vandaag. Daarom wil ik mijn publiek omhelzen. Laat ze mij maar verslijten voor een naïeve optimist, ik kan niet anders.
Een mens spreekt altijd in eerste instantie zijn naasten aan als hij iets maakt. Ik heb zelf twee kinderen. Ze zijn weliswaar al zestien en achttien, maar ze vonden de film erg mooi. Ik vraag me nog altijd af of dat een bewijs van vaderliefde is dan wel een eerlijke mening. Maar hun vriendinnen vonden het blijkbaar ook de moeite, dat stelt me al meer gerust. Ik vind deze film zelf alvast mijn meest geslaagde. Ik heb me nooit eerder zo kwetsbaar opgesteld, ik heb het aangedurfd los te laten en te vertrouwen op het verhaal.
In de film zit een vrouw van 110 al jaren en jaren in haar zetel te wachten op haar man die verdwenen is tijdens de oorlog. Liefde die blijft duren, dat kan mij ontroeren. Zoals ook al die oude mensen in Man bijt hond me elke dag weer treffen, als ik zie hoe ze vaak al zo lang samenleven. Het zijn voor ons allemaal verwarrende tijden. Het enige wat niet verwart raakt, is de liefde. Voor menselijke relaties zullen ze ooit weleens scheikundige formules bedenken die verklaren waarom x op y wil springen, vrees ik. Maar de liefde blijft toch altijd enigszins onvatbaar. En dat is mooi.

Wat is er anders dan liefde en dood? Er zijn in mijn omgeving al te veel mensen overleden. Daar leert geen mens ooit echt mee om te gaan. Maar op zich intrigeert de dood mij. In elke stad waar ik kom, moet ik het kerkhof bezoeken. Ik ben ook totaal niet bang voor het einde. Als ik over vijf minuten doodval, dan kan mij dat niets schelen. Dan vind ik het erg voor wie achterblijft, maar verder? Mij helpt dat om nu voluit te gaan. Ik leef graag en gretig.
Ik ben graag bezig, altijd in de weer, crossend van hot naar her. Ik heb kolen in mijn gat zitten, dat is aangeboren. Al van kleins af hoor ik: 'Van Passel, hou die benen stil.' In mijn hoofd beweegt ook altijd van alles.
Een regisseur is altijd kwetsbaar. Je kunt cynisch worden, maar ik hoop dat me dat nooit overkomt. In die zin vind ik relativeren, een beetje afstand nemen van mijn werk, een beter wapen. Dat relativeren zit ook gewoon in mijn systeem. Ik ben altijd opzoek naar perfectie, maar ik weet dat ik die nooit zal bereiken. Als me dat wel zou lukken, zou ik ook nooit meer filmen.
- Frank Van Passel - Het varken van Madonna - De Morgen -
gelachen hebben we...
maar we zouden niet vergeten dat
we hebben gelachen, gelachen hebben
we veel en dat zal ik niet vergeten
want we hebben gelachen en veel hè?
en dat zullen we nooit vergeten om-
dat we zoveel gelachen hebben en dat
niet vergeten gvd wat hebben we gelachen
en niet en nooit vergeten dat we zo
hebben gelachen omdat we samen waren
en zoveel gelachen hebben dat we
het nooit zullen vergeten
Bert Schierbeek - De deur (1972)-
we hebben gelachen, gelachen hebben
we veel en dat zal ik niet vergeten
want we hebben gelachen en veel hè?
en dat zullen we nooit vergeten om-
dat we zoveel gelachen hebben en dat
niet vergeten gvd wat hebben we gelachen
en niet en nooit vergeten dat we zo
hebben gelachen omdat we samen waren
en zoveel gelachen hebben dat we
het nooit zullen vergeten
Bert Schierbeek - De deur (1972)-
Ik probeer altijd een band te hebben met mijn onderwerpen. En die band wil ik overbrengen. Zelfs als ik daar maar heel even de tijd heb voor een foto, probeer ik een kortstondige relatie met mijn onderwerp aan te knopen. Ik eis hun aandacht op.
Ik fotografeer wat me interesseert. En met treurnis heb ik niet veel. Ik hou meer van het optimistische.
- Titus Simoens - Miles away - De Standaard -

Toen ik jonger was, wou ik ouder zijn.
Maar nu ik ouder ben, weet ik het niet meer zo zeker.
Waarschijnlijk wilde ik ouder zijn dan ik was omdat ik wist dat ik mijn eigen vader zou moeten zijn. Ik had rijpheid en leiding nodig en daar moest ik zelf voor zorgen. Ook al betekende het dat ik een overjas moest aantrekken, een hoed opzetten en in de spiegel kijken en mijn ogen half dichtknijpen. Dat is niet zo ongewoon voor een kind uit een gebroken gezin.
Wordt ik paranoïde of dankbaar wakker? Dat weet ik niet. Zoals Bob Dylan zegt: 'ik heb altijd gevonden dat Angst en Hoop als een komisch duo klinken.'
Het rare aan het leven is dat je de ene helft van je tijd je best doet opdat ze naar je zouden luisteren, en de andere helft hoopt dat ze je met rust laten.
Over het internet: Iets vinden is geen worsteling meer. Daardoor heb je nooit het gevoel dat je echt iets hebt ontdekt. Worstelen is het eerste wat we leren, door het geboortekanaal de wereld in. Dat is behoorlijk elementair. Vroeger waren boekenverkopers en eigenaars van platenzaken orakels. Je liep zo'n stoffig zaakje binnen en ze wezen je de weg naar iets dat je leven zou veranderen. Dat is allemaal voorbij.
- Tom Waits - De Standaard -
Dementie

Mensen die het hebben, vergeten alles. Ze doen gekke dingen. Op de duur herkennen ze zelfs hun eigen kinderen niet meer. Ik dacht dat dat het was, dementie.
Maar het is meer. Het komt op ons af als een tsunami en we hebben het niet in de gaten. Het duurt niet zoveel jaren meer of we krijgen er allemaal mee te maken. Zelf, of in de mensen die ons dierbaar zijn.
Dementie betreft de geest en dat is anders dan zeg maar kanker. Het taboe is nog groter, de pijn moeilijker te plaatsen, de nederlaag en het verlies zijn mogelijk nog tragischer. 'Mijn vrouw heeft dementie, ik lijd eraan.' Dat soort uitspraken. Je bent nog met iemand, maar eigenlijk is die er niet meer. Of misschien toch nog een beetje. Goed weten we dat niet. Zo'n ziekte wordt een achterbakse en smerige vijand - je verliest altijd.
'Meneer, u heeft prostaatkanker' versus 'meneer, u heeft dementie'. In dat laatste geval schijnt er met zekerheid geen licht aan het einde van de tunnel. Natuurlijk, als we dat blijven denken, wordt het helemaal een hel. Maar wat dan? Hopen dat de wetenschap de ziekte bezweert? Zoniet, dan wordt hoop wanhoop. Alvast krijgt de wetenschap niet de armslag die ze behoeft. In weerwil van de nakende overrompeling door de ziekte, komen we niet op tegen dementie.
Ik denk dat we geestelijke en lichamelijke gezondheid, en het wegvallen daarvan, meer op één lijn moeten zetten. We kunnen op twee manieren ziek zijn of worden. Als het onderscheid zijn relevantie verliest, zal dat mensen mentaal weerbaarder maken, ontvankelijk voor anders omgaan met dementie. Wat wellicht ook helpt: de onwetendheid over dementie moet de wereld uit. Iedereen kan maar beter weten wat er te weten valt, en we kunnen het ook maar beter uitspreken. Het kind dat weer in ons opstaat, heeft een naam. Dementie.
Het duurt lang en de eerste jaren zijn nog de moeite waard. Je kunt zelfs dichter bij elkaar komen. Dat heb ik geleerd uit het verhaal van Warre Borgmans en van veel andere, niet bekende mensen met wie ik over dementie gesproken heb. En ook, zegt Warre, er zijn echt dingen die je niet kunt oplossen. Gewoon niet. En daar moet je een weg mee vinden. Dat doet zeer, maar het moet. En het kan. Zegt Warre.
- Leo De Bock - De Standaard Weekblad -

Begin dit jaar bracht Warre Borgmans samen met zijn neef Dimitri Leue de voorstelling Het Lortcher-Syndroom, een aangrijpend familieportret over dementie. 'Dementie is een tragische ziekte, onvoorspelbaar. Ze treft gelijk wie, ook wie probeert de ziekte af te houden door gezond te leven. Voor een acteur zou het, zoals voor vele mensen, een ramp zijn. Als het geheugen afbrokkelt, functioneren we moeizaam. Als mens én als kunstenaar.'

Ik denk dat ik heel stabiel ben. Haha, dat woordje 'denk' is er misschien te veel aan.
Opnieuw, take twee. Mensen denken graag dat je voor een deel bent wie je speelt, maar in schril contrast tot sommigen van mijn personages ben ik heel stabiel. Levenslustig, en daardoor weleens heftig en veel. Maar anderzijds ben ik soms ook heel stil. Humeurschommelingen, dat ken ik af en toe, maar die hou ik onder controle. Hoewel, in de aanloop naar een première... (aarzelt). Dan kan ik een beetje kwikkel worden, ja. Ik besef dat ik op die dagen heel weinig incasseringsvermogen heb. Dan kruip ik binnen en dan wil ik met rust gelaten worden. Mijn kinderen kennen dat al, zij zien daar ocharme nog het meest van af. Dan bekijken zij de kalender en weten: oei, nog een week. Op die dagen zijn zij uiterst behulpzaam. De afwas is altijd keurig gedaan en nergens slingert er rommel in huis. En toch vind ik dan nog domme redenen om uit te barsten, onbenullige details waar ik over struikel. Dan loop ik zo op de tippen van mijn tenen. Ik vind mezelf dan ook echt niet te genieten. Dju, nu zit ik hier wel veel te eerlijk te wezen. Schrijf maar: in het algemeen is Katelijne absoluut geen controlefreak, en al de rest moet je maar aan mijn kinderen vragen.
De stilte in dit huis, dat is de voorbode van het empty-nest-syndroom. Iets waar ik alvast aan probeer te wennen. Mijn oudste studeert dit jaar af en en mijn jongste zit sinds dit jaar op kot in Brussel. Af en toe heeft ze heimwee en dan komt ze in de week toch even naar huis. Dan is moeder stiekem blij.
De hevigste, meest onvoorwaardelijke liefde die een mens kan voelen, is toch die voor mijn kinderen. Het moederschap werpt een vrouw terug op de werkelijke essentie van haar bestaan. Ik heb altijd geweldig genoten van dit vak, slechts op twee momenten in mijn leven heb ik de zin ervan in twijfel getrokken: na mijn bevallingen. Twee keer ben ik met tranen in de ogen terug gaan werken. Toneel of film hadden even geen enkele betekenis meer in dit leven. Ik kon alleen maar denken: 'Wat een flauwekul sta ik hier toch te verkopen, terwijl er thuis een boeleke van drie maanden op mij wacht.

Ik zal eens een straf verhaal vertellen:
Ongeveer dertien jaar geleden ging ik kamperen met mijn kinderen, afgelegen aan de rand van een diep bos. In dat bos woonde een everzwijn. De kinderen hadden hem Thierry gedoopt. Elke nacht hoorden wij dat zwijn in de buurt rondsnuffelen. Grommend en knorrend kwam Thierry van de wilde abrikozenboom eten, aan het riviertje vlakbij onze tent. Op een avond zat ik buiten nog wat te lezen in het flakkerend licht van zo'n Mexicaans dodenlampje. Mijn prinsesje lag te slapen in de tent, mijn zoon was met kameraadjes op stap. Plots, vraag me niet hoe, staat Thierry op twee meter van mij te hijgen. Een bakbeest van een beer, met twee gigantische slagtanden. Wel op zo'n momenten voelt een mens de oerinstincten bovenkomen.
Wat ik wil zeggen: eigenlijk ben ik een groot twijfelaar. Zelfs een bang mens soms. Maar die nacht heb ik een kracht in mezelf ontdekt die ik nooit vermoedde. In een flits beeldde ik mij het potentiële rampscenario in: dat monster gaat dadelijk de meloenen ruiken in de voortent, van zijn gegrom zal mijn dochter wakker schrikken. Ik heb geen seconde langer getwijfeld. Uit mij kwam een kreet gestoten, waar ik zelf de oorsprong niet kon inschatten. Als een wilde furie ben ik op Thierry afgestormd. Dat beest moet zich een ongeluk geschrokken zijn, het sprong op, patineerde kort en stoof vervolgens het donkere bos weer in.
Mijn punt is: dat beest was uiteraard niet onder de indruk van mijn klauwende pootjes. Maar iets in dat dier besefte: oei, ik heb hier met een moeder en haar jongen te doen. Daar kom ik niet tussen. Ik ben er zeker van dat Thierry heeft gevoeld: hier is een oerkracht, een natuurwet aan het werk, en hij heeft eieren voor zijn geld gekozen. De blinde agressie, de instinctieve verdedigingsdrang, die heb ik nadien nooit meer zo excessief ervaren. Maar ik wéét dat ze er is. Plots heb je niks meer te zeggen met heel je opvoeding en beschaving. In die luttele seconden kwam er een Frans zinnetje in mij op: "Parmi les animaux, il faut se comporter bestial". Zelf bedacht, nergens gelezen, om nooit meer te vergeten. Wel, dan en daar in dat bos heb ik de essentie van mijn bestaan gevoeld.
- Katelijne Verbeke - Zeno - De Morgen -
vrijdag 4 november 2011
De survivor

De survivor ontleent zijn eigenwaarde aan het feit dat hij leeft naar best vermogen en met de beste bedoelingen. De survivor staat open voor alles wat het leven te bieden heeft, maar is precies doordat hij overal zichzelf is, zo weinig beïnvloedbaar. Er is geen drang om ergens bij te horen. Modeverschijnselen geven hem soms binnenpretjes, omdat hij de hele mallemolen doorziet. Een kuddegeestmentaliteit is hem dan ook vreemd.
- Geert Devriendt - De survivor. Over leven in moeilijke tijden -
Bedankt Lieven!
Boven de grond

"Gelukkig zijn begint altijd een stukje boven de grond"
- Karl Krolow -
We zeggen in de omgangstaal van iemand die in alle opzichten tevreden is met zichzelf: hij 'zweeft'.
Iemand zweeft - kan ook negatief worden bedoeld, in de betekenis van: hij is onrealistisch en wil de werkelijkheid niet meer zien zoals ze is.
Maar het kan juist ook deze positieve betekenis hebben: iemand ziet de dingen van boven en van een afstand. Hij krijgt niet alleen een andere optiek - naar beneden - maar ook een groter perspectief - hemelwaarts.
In dromen maken we dikwijls mee dat we kunnen vliegen. We komen los van de grond, stijgen op in de lucht om de lichtheid van het bestaan te ervaren, om onze wereld van boven en anders te zien. We zijn niet meer gefixeerd op de problemen die ons anders zozeer benauwen. We worden als een deltazweefvliegtuig opgetild, laten alles wat zwaar is achter ons. We zweven, bekijken de problemen daar beneden op de grond vanuit een hoger standpunt. Nu lijken ze klein te zijn. En vooral: we zijn er niet meer in verwikkeld. We krijgen door de afstand ook meer vrijheid.
- Anselm Grün -
donderdag 3 november 2011
Gedeelde ervaringen

Zo zag Boeddha het wezen van vriendschap:
"Vriendschap manifesteert zich in drie opzichten:
je helpt elkaar om alles wat rampzalig is te boven te komen.
Je helpt elkaar om alles wat zegenrijk is te ontplooien.
En je verlaat elkaar niet in ongelukkige omstandigheden."
In de nood leer je je vrienden kennen. Maar niet alleen dan.
Elie Wiesel herinnert aan een chassidische wijsheid :
"Ware vrienden leer je in gelukkige omstandigheden kennen,
want alleen zij zijn niet jaloers wanneer jij blij bent."
- Anselm Grün -
Le temps perdu
'Ik heb iets met de 'temps perdu'. Er zit iets van geluk in om te weten dat de dingen voorbij gaan, ontegensprekelijk, onomkeerbaar. Dat maakt gelukkiger, anders is het vaak zo banaal. Soms is de herinnering gelukkiger dan de ervaring zelf.'
- Dirk de Wachter -
- Dirk de Wachter -

Ik zou niet terug 18 willen zijn. Niet dat het zo moordend was, maar ik zou mijn leven niet opnieuw willen leven. Het is goed geweest zoals het was. Wat mij echt bezighoudt, is afscheid nemen. Dagelijks denk ik daaraan. Als ik afscheid moet nemen van mijn kleinkinderen, denk ik telkens dat er een dag komt dat dat voorbij is. We moeten daar realistisch in zijn. Sinds de dood van mijn vrouw ben ik misschien vrij asociaal geworden. Maar als er vrienden in nood zijn, ben ik wel de allereerste die er staat.
- Jo De Meyere -
Ik heb geen kinderen en ik mis wel het feit dat ik geen mensen kan gaan bezoeken. Maar ik ben een tijdje buddy geweest voor aidspatiënten en nu begeleid ik een paar oude mensen.
Het enige wat zij vragen is eens goed vastgepakt worden.
Zonder woorden, want ze hebben toch niets te vertellen. Niets.
Het doet hen gewoon goed om fysiek contact te hebben.
Je hebt geen idee hoe belangrijk dat voor hen is.
- Chris Lomme -
- In de Morgen over 'Achter de Wolken -

"How silently they tumble down
And come to rest upon the ground
To lay a carpet, rich and rare,
Beneath the trees without a care,
Content to sleep, their work well done,
Colors gleaming in the sun.
At other times, they wildly fly
Until they nearly reach the sky.
Twisting, turning through the air
Till all the trees stand stark and bare.
Exhausted, drop to earth below
To wait, like children, for the snow."
- Elsie N. Brady, Leaves -
Hoe ga ik om met de dood?
Ik heb er schrik van. Zeker omdat ik als bijna-veertiger hoor van leeftijdsgenoten die uit hun gezin worden geplukt. Wat me nog meer verlamt, is de dood van een kind. Een kind van 7 dat met een riempje van zijn rugzak aan de bus blijft hangen. Een jongere die in een vijver belandt en verdrinkt. Ik voel mee met ouders die met zo'n verlies leven.
En hoe ga ik om het het leven?
Ben ik niet soms een beetje 'zielig'? Als ik me opwind over de schoenen van mijn kinderen overal in huis. Of als ik weer eens overdreven 'heilig' wil zijn: een plichtsbewuste werknemer in een uitdagende job, een toegewijde mama in een groot gezin, een opgewekte vriendin in een uitgebreid sociaal netwerk. Mijn levensstijl kies ik zelf, en toch is die niet altijd zaligmakend.
Steve Jobs wist het ook: "Onthouden dat ik snel dood zal zijn, is het beste middel om me te helpen de grote keuzes te maken. Want bijna alles - alle externe verwachtingen, alle trots, alle angst voor vernedering of falen - al die dingen zijn onbelangrijk in vergelijking met de dood, dus blijven alleen de dingen die er echt toe doen over."
Ik zou daar elke dag aan willen denken.
- Griet Verhoeyen - Rechtuit - Visie -
Ik heb er schrik van. Zeker omdat ik als bijna-veertiger hoor van leeftijdsgenoten die uit hun gezin worden geplukt. Wat me nog meer verlamt, is de dood van een kind. Een kind van 7 dat met een riempje van zijn rugzak aan de bus blijft hangen. Een jongere die in een vijver belandt en verdrinkt. Ik voel mee met ouders die met zo'n verlies leven.
En hoe ga ik om het het leven?
Ben ik niet soms een beetje 'zielig'? Als ik me opwind over de schoenen van mijn kinderen overal in huis. Of als ik weer eens overdreven 'heilig' wil zijn: een plichtsbewuste werknemer in een uitdagende job, een toegewijde mama in een groot gezin, een opgewekte vriendin in een uitgebreid sociaal netwerk. Mijn levensstijl kies ik zelf, en toch is die niet altijd zaligmakend.
Steve Jobs wist het ook: "Onthouden dat ik snel dood zal zijn, is het beste middel om me te helpen de grote keuzes te maken. Want bijna alles - alle externe verwachtingen, alle trots, alle angst voor vernedering of falen - al die dingen zijn onbelangrijk in vergelijking met de dood, dus blijven alleen de dingen die er echt toe doen over."
Ik zou daar elke dag aan willen denken.
- Griet Verhoeyen - Rechtuit - Visie -

Martin Putman beschrijft z'n kanker humoristisch in Cult | Focus WTV
In CULT lacht Martin Putman met alles. Maar vergis u niet: onder de vernislaag van comedy schuilt bittere ernst. Vaak hilarisch, soms weemoedig, cynisch of sarcastisch, drijft de schrijver de spot met alles wat hij tegenkomt. Ook met zichzelf en vooral met zijn eigen tegenslag. Hij gunt de lezer daarbij een blik op zijn leven: eerlijk en zonder gene, maar altijd verpakt in een virtuoos taalgebruik.
- http://martin-putman-cult.blogspot.com/ -
woensdag 2 november 2011
De zieke, in gedachten, tot de arts.
Help me te denken voel
Wat ik voel beleef mijn
Beven mijn ingewikkeld
Los en vast.
Stel me gerust terwijl
je me van binnen
en van buiten
zoekende betast.
Vergeef me als het
Overdreven is, hoe weet ik
Waar de pijngrens is
Wie houdt me vast?
Volgt er een onderzoek
van pies poep bloed
help te begrijpen wat
begrepen worden moet
Hoe kon genot van
Dagen, jaren zonder
Pijn verglijden.
Heft dit niet op.
Help me bedenken
ontwar mijn ingewand
Voel in mijn pols
Mijn panisch hart!
- Judith Herzberg -
Wat ik voel beleef mijn
Beven mijn ingewikkeld
Los en vast.
Stel me gerust terwijl
je me van binnen
en van buiten
zoekende betast.
Vergeef me als het
Overdreven is, hoe weet ik
Waar de pijngrens is
Wie houdt me vast?
Volgt er een onderzoek
van pies poep bloed
help te begrijpen wat
begrepen worden moet
Hoe kon genot van
Dagen, jaren zonder
Pijn verglijden.
Heft dit niet op.
Help me bedenken
ontwar mijn ingewand
Voel in mijn pols
Mijn panisch hart!
- Judith Herzberg -
Don't worry about a thing,
Cause every little thing gonna be all right.
Don't worry about a thing,
Cause every little thing gonna be all right!
Rise up this mornin',
Smiled with the risin' sun,
Three little birds
Pitch by my doorstep
Singin' sweet songs
Of melodies pure and true,
Sayin', "This is my message to you-ou-ou:"
- Bob Marley- Three Little Birds -
dinsdag 1 november 2011
Eenzaamheid
De mensch is eenzaam tot en met zijn dood
Nooit is n liefde, nooit n vriendschap klaar,
En, zelfs geboren uit denzelfden schoot,
Zijn wij nog vreemden voor elkaar.
Wat weet ik van mijn zuster en mijn vader.
Wat van mijn moeder en mijn eigen kind
En is mijn vrouw mij altijd zoveel nader
Dan de arme meid voor ‘t eerst bemint ?
Nooit kan een een hart een ander overwinnen;
Van lief tot minnaar en van mensch tot mensch
Kunnen wij nooit geheel volmaakt beminnen;
Er is altijd een kloof, een grens.
’ Is niet eens zeker dat de dood vereenen
Kan wat het leven onmeedoogend scheidt,
en er bestaat niet, van Parijs tot Weenen,
En koffiehuis “In de Eenzaamheid”!
- Jan van Nijlen -
Nooit is n liefde, nooit n vriendschap klaar,
En, zelfs geboren uit denzelfden schoot,
Zijn wij nog vreemden voor elkaar.
Wat weet ik van mijn zuster en mijn vader.
Wat van mijn moeder en mijn eigen kind
En is mijn vrouw mij altijd zoveel nader
Dan de arme meid voor ‘t eerst bemint ?
Nooit kan een een hart een ander overwinnen;
Van lief tot minnaar en van mensch tot mensch
Kunnen wij nooit geheel volmaakt beminnen;
Er is altijd een kloof, een grens.
’ Is niet eens zeker dat de dood vereenen
Kan wat het leven onmeedoogend scheidt,
en er bestaat niet, van Parijs tot Weenen,
En koffiehuis “In de Eenzaamheid”!
- Jan van Nijlen -
maandag 31 oktober 2011
Het missen van de levenden...
Het missen van de levenden
is misschien vreselijker toch
dan van de doden, want onzeker.
De kwelling dat zij afgesneden
van ons bestaan, voedt nog een hoop
die zich niet doden laat zolang zij leven.
- Elly de Waard -
is misschien vreselijker toch
dan van de doden, want onzeker.
De kwelling dat zij afgesneden
van ons bestaan, voedt nog een hoop
die zich niet doden laat zolang zij leven.
- Elly de Waard -
Dit is het bitterste op aarde: 't leed...
Niets
Het leven
je zou het je moeten kunnen
herinneren
als een buitenlandse reis
en er met vrienden of vriendinnen
over na moeten praten
en zeggen
Het was toch wel aardig,
het leven,
en flarden zien van vrouwen, geheimen
en landschappen
en dan tevreden achteroverleunen
maar doden kunnen niet achteroverleunen.
En ook verder kunnen ze niets.
- Cees Nooteboom uit 'Vuurtijd, ijstijd' -
je zou het je moeten kunnen
herinneren
als een buitenlandse reis
en er met vrienden of vriendinnen
over na moeten praten
en zeggen
Het was toch wel aardig,
het leven,
en flarden zien van vrouwen, geheimen
en landschappen
en dan tevreden achteroverleunen
maar doden kunnen niet achteroverleunen.
En ook verder kunnen ze niets.
- Cees Nooteboom uit 'Vuurtijd, ijstijd' -

Zoals het er nu voorstaat, zijn we slechts ons leven aan het verzwelgen,
onverteerde ervaringen naar binnen schrokkend
zo snel we ze maar naar binnen kunnen proppen,
omdat het gewaarworden van ons eigen bestaan
zo oppervlakkig is en zo beperkt,
dat ons niets vervelender lijkt dan gewoon te zijn.
- Alan Watts -
Groeiende wanhoop tgv de crisis

De illusie van het systeem : Consumptie als een vorm van escapisme.
Het helpt om je beter te voelen. Net zoals iemand die zich slecht voelt koekjes kan beginnen te eten.
Als die materiële verdoving echter wegvalt omdat je veel minder centen hebt, of je baan verliest, of je beleggingen niet meer opbrengen, dan sta je daar als mens ontzettend naakt als niet-consument. Je hebt ook geen andere mentale wapens meer, geen oplossingsstrategie om op terug te vallen als het misloopt. Dan is de wereld hard. Omdat je geen niet-consumerende manier van zijn meer hebt.
Deze crisis tast al onze zekerheden aan omdat ons leven zo erg gebaseerd is geraakt op materiële welstand. Dat verliezen is ontzettend bedreigend. Dat is van alle tijden, maar nu is het oververhit geraakt. Vaak gaat het er niet om dat iemand niet meer kan eten of drinken, maar wel nog 'maar' honderd euro kan uitgeven in plaats van duizend euro. Voor velen is dat zo'n groot verlies geworden, dat het meteen ook hun identiteit aantast. Ik zie nu mensen letterlijk in paniek geraken omdat ze hun kinderen voor hun achttiende verjaardag geen auto meer kunnen schenken.
Als je als psychiater kwetsbare mensen uit de boot ziet vallen, moet je nadenken over de maatschappij waarin wij leven. Velen beseffen al lang dat we niet kunnen blijven produceren en consumeren, dat de welvaar niet kan blijven stijgen. We produceren steeds meer wegwerpprodukten, dat kon toch niet blijven duren? Nu implodeert dat.
Ik hoop dat uit deze instorting iets nieuws ontstaat. Dat we ons consumptiegedrag fundamenteel in vraag gaan stellen. Als je als psychiater waarschuwt dat onze maatschappij ongezond is, denkt iedereen misschien: hij heeft gelijk, om vervolgens weer over te gaan tot de orde van de dag. Als het hele systeem finaal wankelt, moet je het systeem zelf wel herbekijken. Daardoor gaat er iets veranderen en dat is geen slechte zaak.
- Dirk De Wachter - psychiater - De Morgen -
zondag 30 oktober 2011

Stel jezelf, en jezelf alleen, één vraag:
Heeft deze weg een hart?
Alle wegen zijn hetzelfde; ze leiden nergens heen.
Het zijn wegen die door de wildernis gaan
of naar de wildernis leiden...
Heeft deze weg een hart?
Als dat zo is, is het een goede weg;
als dat niet zo is, heb je er niets aan.
- Don Juan Carlos Castaneda -

“My soul… Where are you?..
Do you hear me?..
I Speak.. I call you.. Are you there?
I have Returned.
I am here again.
I have shaken the dust of all the lands from my feet,
and I have come to you.
I am with you..
After long years, of long wondering,
I have come to you, again.
Should I tell you, everything I have seen?
Experienced? or drank in?
or do you not want to hear,
about the noise of life and the world.
But one thing you must know,
the one thing I have learned,
is that one must live his life..
This life is the way,
the long sought after way,
to the unfamalable which we call divine.
There is no other way.
All other ways, are false paths.
So I found the right way,
to let it let me to you, to my soul.
I’ve returned, tempted and purified.
Do you still know me?
How long, the separation lasted.
Everything has come so different.
And how did I find you?
How strange my journey was.
What words should I use to tell you,
on what twisted path a good star has guided me to you.
Give me your hand,
My almost forgotten soul.
How long, the joy, at seeing you again.
You long disappointed soul.
Life has let me back to you.
Let us thank the life I have lived,
for all the happy, and all the sad hours,
For every joy, for every sadness.
My soul, my journey,
should continue with you..
I will wonder with you,
and ascend to my solitude..” -C.G. Jung
- Carl Jung, Liber Novus -
Abonneren op:
Posts (Atom)

































