zaterdag 5 november 2011


Ik denk dat ik heel stabiel ben. Haha, dat woordje 'denk' is er misschien te veel aan.
Opnieuw, take twee. Mensen denken graag dat je voor een deel bent wie je speelt, maar in schril contrast tot sommigen van mijn personages ben ik heel stabiel. Levenslustig, en daardoor weleens heftig en veel. Maar anderzijds ben ik soms ook heel stil. Humeurschommelingen, dat ken ik af en toe, maar die hou ik onder controle. Hoewel, in de aanloop naar een première... (aarzelt). Dan kan ik een beetje kwikkel worden, ja. Ik besef dat ik op die dagen heel weinig incasseringsvermogen heb. Dan kruip ik binnen en dan wil ik met rust gelaten worden. Mijn kinderen kennen dat al, zij zien daar ocharme nog het meest van af. Dan bekijken zij de kalender en weten: oei, nog een week. Op die dagen zijn zij uiterst behulpzaam. De afwas is altijd keurig gedaan en nergens slingert er rommel in huis. En toch vind ik dan nog domme redenen om uit te barsten, onbenullige details waar ik over struikel. Dan loop ik zo op de tippen van mijn tenen. Ik vind mezelf dan ook echt niet te genieten. Dju, nu zit ik hier wel veel te eerlijk te wezen. Schrijf maar: in het algemeen is Katelijne absoluut geen controlefreak, en al de rest moet je maar aan mijn kinderen vragen.

De stilte in dit huis, dat is de voorbode van het empty-nest-syndroom. Iets waar ik alvast aan probeer te wennen. Mijn oudste studeert dit jaar af en en mijn jongste zit sinds dit jaar op kot in Brussel. Af en toe heeft ze heimwee en dan komt ze in de week toch even naar huis. Dan is moeder stiekem blij.

De hevigste, meest onvoorwaardelijke liefde die een mens kan voelen, is toch die voor mijn kinderen. Het moederschap werpt een vrouw terug op de werkelijke essentie van haar bestaan. Ik heb altijd geweldig genoten van dit vak, slechts op twee momenten in mijn leven heb ik de zin ervan in twijfel getrokken: na mijn bevallingen. Twee keer ben ik met tranen in de ogen terug gaan werken. Toneel of film hadden even geen enkele betekenis meer in dit leven. Ik kon alleen maar denken: 'Wat een flauwekul sta ik hier toch te verkopen, terwijl er thuis een boeleke van drie maanden op mij wacht.


Ik zal eens een straf verhaal vertellen:
Ongeveer dertien jaar geleden ging ik kamperen met mijn kinderen, afgelegen aan de rand van een diep bos. In dat bos woonde een everzwijn. De kinderen hadden hem Thierry gedoopt. Elke nacht hoorden wij dat zwijn in de buurt rondsnuffelen. Grommend en knorrend kwam Thierry van de wilde abrikozenboom eten, aan het riviertje vlakbij onze tent. Op een avond zat ik buiten nog wat te lezen in het flakkerend licht van zo'n Mexicaans dodenlampje. Mijn prinsesje lag te slapen in de tent, mijn zoon was met kameraadjes op stap. Plots, vraag me niet hoe, staat Thierry op twee meter van mij te hijgen. Een bakbeest van een beer, met twee gigantische slagtanden. Wel op zo'n momenten voelt een mens de oerinstincten bovenkomen.

Wat ik wil zeggen: eigenlijk ben ik een groot twijfelaar. Zelfs een bang mens soms. Maar die nacht heb ik een kracht in mezelf ontdekt die ik nooit vermoedde. In een flits beeldde ik mij het potentiële rampscenario in: dat monster gaat dadelijk de meloenen ruiken in de voortent, van zijn gegrom zal mijn dochter wakker schrikken. Ik heb geen seconde langer getwijfeld. Uit mij kwam een kreet gestoten, waar ik zelf de oorsprong niet kon inschatten. Als een wilde furie ben ik op Thierry afgestormd. Dat beest moet zich een ongeluk geschrokken zijn, het sprong op, patineerde kort en stoof vervolgens het donkere bos weer in.

Mijn punt is: dat beest was uiteraard niet onder de indruk van mijn klauwende pootjes. Maar iets in dat dier besefte: oei, ik heb hier met een moeder en haar jongen te doen. Daar kom ik niet tussen. Ik ben er zeker van dat Thierry heeft gevoeld: hier is een oerkracht, een natuurwet aan het werk, en hij heeft eieren voor zijn geld gekozen. De blinde agressie, de instinctieve verdedigingsdrang, die heb ik nadien nooit meer zo excessief ervaren. Maar ik wéét dat ze er is. Plots heb je niks meer te zeggen met heel je opvoeding en beschaving. In die luttele seconden kwam er een Frans zinnetje in mij op: "Parmi les animaux, il faut se comporter bestial". Zelf bedacht, nergens gelezen, om nooit meer te vergeten. Wel, dan en daar in dat bos heb ik de essentie van mijn bestaan gevoeld.

- Katelijne Verbeke - Zeno - De Morgen -