Maar niet ALLES komt goed - en dat is ook GOED ... Dan is het maar zoals het is...
We hoeven niet persé ergens aan te komen...
ONDERWEG IS OOK ERGENS...
zaterdag 6 juni 2020
L'enfance aurait bien pu durer éternellement,
je ne m'en serais jamais lassé.
- Erri De Luca, Une fois, un jour... -
Image, Robert Doisneau
‘Er is maar één ding dat vaststaat,
en dat is dat alles altijd verandert’
Ondanks zijn ‘verfrommelde jeugd’ heeft Peter De Graef rust
gevonden. Het is niet altijd zo geweest, maar nu leeft hij graag.
‘Blijkbaar heb ik het leven waarvoor ik gekozen heb. Ik ben dus helemaal
geen loser, ik ben net heel dapper.’
Jozefien Van Beek
Jan Rosseel
Al bijna twintig jaar mediteert
Peter De Graef twee à drie uur per dag. Sinds de quarantaine is dat
vier uur en gaat hij het ‘live’ doen op Facebook, in de hoop mensen te
inspireren om mee te doen. ‘De lockdown is lang en saai. Als je een paar
keer per dag op je krent gaat zitten en je aandacht naar binnen keert,
geeft dat structuur aan je dag. Maar je loopt ook de rest van de tijd
met een ander soort aandacht rond, je wordt ontvankelijker. Dat wilde ik
delen.’
Lange tijd praatte hij liever niet over mediteren praten.
‘Als je het wel doet, word je ofwel niet begrepen ofwel weggezet als
zwever, rare mens of gek. Want het is moeilijk om je ervaring in taal om
te zetten. Taal is er te ruw voor, concepten te onbehouwen. Nog steeds
probeer ik te zoeken naar een taal die wél aansluiting vindt.’
Die taal ontwikkelde hij in de teksten die hij voor theater
schrijft. ‘In mijn toneelstukken zitten al decennialang de wortels van
hoe ik nu over mediteren praat. Een stuk als Zoals de dingen gaan
gaat daarover, maar ik heb het in een metafoor verteld. Een man gaat
naar Afrika, komt daar per ongeluk in een burgeroorlog terecht, en raakt
zijn armen kwijt. Hij kan letterlijk niks meer grijpen of vasthouden.
Die man vertelt dat hij, tot zijn eigen verbazing, sindsdien het
grootste geluk heeft gevonden. Sommige mensen snappen dat, anderen
zeggen: zo aareg voor dieje sukkeleer. Ook goed. Een andere voorstelling Stanley gaat over het ego, en Niet doen!
over moraliteit. Ik merk dat ik hoe langer hoe driester word. Ik mag me
steeds meer permitteren. Mijn onderwerpen zijn geen taboe meer, mensen
staan er nu voor open. Als ik tien jaar geleden over mediteren was
begonnen, hadden ze me in een dwangbuis gestopt. Nu ben ik er op vraag
van Borgerhoff & Lamberigts een non-fictie boekje over aan het
schrijven.’
Niemand in de cockpit
‘Als ik met een vliegtuig neerstort in de Amazone en ik
ben de enige overlevende, dan maakt het niet uit dat ik een opticien ben
uit Rumst, die van aardbeien houdt en de socialisten haat’
Twintig jaar geleden begon Peter De Graef te lezen over
meditatie en na een paar boeken bracht hij de theorie in de praktijk.
‘Ik heb het met vallen en opstaan geleerd. De eerste keer dacht ik na
een tijdje dat er zeker twintig minuten voorbij waren gegaan. Ik keek op
mijn klok: drie.’
‘Moeilijk hoor. Het is makkelijker gezegd dan gedaan dat je
je gedachten moet laten passeren als vrachtwagens, en ernaar moet kijken
zonder je te laten meeslepen. Dat lukt niet. Je springt al op de eerste
vrachtwagen die langskomt en je bent weg voor een half uur. Die kop
valt niet stil. Het duurt weken, zelfs maanden voordat er een opening is
tussen twee gedachtereeksen. En dan denken mensen: als dit mediteren
is, ben ik er heel slecht in. Maar neen, zo is het! Het is vreselijk
weerbarstig, het is vervelend.’
Waarom blijft u het dan doen?
‘In onze hele geschiedenis hebben we het gebruikt om mensen
te straffen: iemand gevangenzetten met niks om handen, overgeleverd aan
zichzelf. Een hele tijd suckt het enorm, maar na een tijdje gebeurt er iets wat ik niet kan uitleggen, en dan is het: wauw.’
‘Wetenschappers hebben in laboratoriumomstandigheden
meditatiemeesters onderzocht. Zij blijken de gelukkigste mensen op
aarde. Hun hersenen maken waanzinnig hoge dosissen oxytocine aan, het
gelukshormoon. Als je de gelukkigste man op aarde googelt, kom je uit
bij Matthieu Ricard, een Fransman die Tibetaanse monnik is geworden.’
‘Veel ellende komt voort uit het ego, maar in het Westen
laten we ons erdoor leiden. Het ego perverteert om het even welke
theorie. Neem nu de beurs. Daar is niets op tegen, het is gewoon een
systeem waarbij mensen met ideeën maar zonder geld in contact komen met
mensen met geld maar zonder ideeën, met als bedoeling de economie aan de
praat te houden en als smeermiddel winst. Prima. Het ego komt ertussen
en zegt: dat smeermiddel interesseert ons, laten we daarop inzetten.
Gevolg: de hele motor van de economie verzuipt nu in zijn eigen olie.
Hetzelfde gebeurt met religie. In naam van god doen mensen de
gruwelijkste dingen. Maar terwijl we wel zeggen dat we god moeten
afschaffen, blijft het ego onaangetast.’
Wat is dat ego juist?
‘Het is een constructie die bestaat uit verhalen en aannames
die werkelijkheid worden louter en alleen omdat we erin geloven. De
verhaaltjes waaruit ons ego is opgebouwd zijn ons lichaam, onze naam,
ons beroep, onze voorkeuren en overtuigingen. Maar als ik met een
vliegtuig neerstort in de Amazone en ik ben de enige overlevende, dan
maakt het niet uit dat ik – pakweg – een opticien ben uit Rumst, die van
aardbeien houdt en de socialisten haat. Dat doet er totaal niet toe, en
toch besta ik nog net zo goed. Wat blijft er in zo’n situatie over? Wat
is onverwoestbaar? Dát is wat we zijn. Niet al dat andere.’
‘Ik zie me als vijfjarige de trap nog op lopen en tegen
mezelf zeggen: er is er maar één die kan stoppen met huilen en dat ben
jij. Daar heb ik mezelf ontdubbeld tot het waakhondkind dat ik ben
geworden’
‘Het ego probeert zichzelf voortdurend te bewijzen door
succes te hebben, geld te verdienen, kleren en een groot huis te kopen.
De basisbehoeften van het lichaam zijn voedsel, kleding en onderdak.
Eind jaren vijftig hadden we – zeker in het westen – voldoende middelen
om iedereen van voedsel, kleding en onderdak te voorzien. Toen hadden we
ons de vraag kunnen stellen: we zitten allemaal warm binnen met een
volle buik, wat hebben we nu nodig om gelukkig te zijn? Maar die vraag
is nooit gesteld. De industrie heeft er onmiddellijk op ingespeeld door
de basisbehoeften van het lichaam te gebruiken om het ego te pimpen,
want dat genereert winst.’
De consumptiemaatschappij heeft het ego doen groeien?
‘Sinds de jaren 60 is onze definitie van geluk: het goed
hebben en dat laten zien. Ons onderscheiden van anderen. Complimenten
genereren, likes, nog voor ze bestonden. Maar – en dat is een
heel vervelend aspect aan het mens zijn – hoe groot je huis en je
inkomsten ook worden, je went er onmiddellijk aan. En dan wil je opnieuw
een bewijs van je bestaan: een grotere bonus, een knapper lief. Mensen
zijn nooit content. Er komt geen einde aan het bevredigen van het ego.’
‘Het ego is drijfzand waarop we een huis proberen te bouwen.
Het zakt voortdurend weg, en dan moeten we bijpompen door onszelf te
bewijzen. Ook de kunstindustrie drijft daarop. Er is zo veel hermetische
kunst. Een paar mannen zeggen dat ze het snappen en dat het fantastisch
is. Terwijl het overgrote deel van de mensen denkt: huh, het is toch
gewoon een banaan die tegen de muur is geplakt? En daar gaan we weer met
het ego. Boeken worden volgeschreven, mensen die het zogenaamd snappen
kunnen zich slim voelen, de rest is dom.’
U hebt toch niets tegen beeldende kunst?
‘Hoegenaamd niet. Ik wil maar zeggen dat het ego ook in de
kunstwereld speelt. Picasso had een enorm ego, maar ik zeg niet dat hij
niet kon schilderen.’
Blijkbaar houden wij van kunstenaars die hun ego manifesteren zoals Picasso. We noemen ze geniaal.
‘Mensen zijn dol op charisma omdat ze leiding willen. We
komen op aarde en onze ouders zijn groter en sterker dan wij en weten
beter dan wij wat goed is voor ons. Heerlijk. Dan beginnen we te puberen
en zien we dat die ouders gewoon mensen zijn met fouten. Daarom is de
puberteit zo verschrikkelijk, het godenstatuut van je ouders brokkelt
af, en ons ego houdt niet van onzekerheid. Een deel van gelukkig worden,
is net te leren leven met onzekerheid.’
Zoals Joris Luyendijk schreef: er zit niemand in de cockpit. Dat besef is angstaanjagend.
‘De geschiedenis gaat gewoon haar gang, daar hoef je niet
bang voor te zijn. Als ik in de jaren zeventig was gaan verkondigen dat
dertig jaar later alle kerken dicht zouden zijn en niemand nog rookte,
dan hadden ze mij gek verklaard. Ging ik nog een stapje verder en had ik
verteld dat iedereen een telefoon zou hebben zonder draadje waarop hij
tv kan kijken, dan zouden ze zeggen: Peter, hou op. Nog een schepje
erbovenop: op die telefoon kan je vervolgens zien hoe iemand opzettelijk
met een vliegtuig in een wolkenkrabber vliegt en hoe er in real time hoofden
worden afgesneden. Iedereen zou denken: sluit die zeveraar op, duw hem
in een dwangbuis. Maar dat is allemaal gebeurd. Als ik afgelopen kerst
had gezegd dat in maart alles plat zou liggen, wereldwijd, dan hadden ze
gezegd: ligt die dwangbuis hier nog ergens, want hij is weer bezig.’
‘Ik wil maar zeggen: het valt niet te voorspellen. Ik heb
geen glazen bol, het enige wat ik wel weet, is dat je niet bang hoeft te
zijn van die onzekerheid, want die is inherent aan het leven. Er is
maar één ding dat vaststaat, en dat is dat alles voortdurend verandert.
Je raakt er dus maar beter aan gewend.’
Verbeeldingsbusiness
Op 20 maart zou de bijna uitverkochte tournee van Hullep starten,
een voorstelling die Peter De Graef samen maakte met Maaike Cafmeyer.
‘Toen de lockdown begon, besefte ik meteen: misschien ben ik vanaf nu
met pensioen. Ik had onmiddellijk begrepen dat de theaters niet zo snel
zouden heropenen.’
Volle zalen kunnen nu niet, maar die hebt u als acteur wel nodig?
‘Ik werk met de aandacht van het publiek. Daarom begrijp ik
niet dat de exacte wetenschap zo op handen wordt gedragen. Ik werk met
iets wat volgens de exacte wetenschap niet bestaat. Een zaal met
vierhonderd mensen die zich focussen op mij. Heel de wetenschappelijke
wereld mag met al zijn meetinstrumenten langskomen om die aandacht te
meten, dat lukt hen niet. En toch is het iets reëel. Zo verdien ik mijn
boterham: door aandacht op te roepen, te manipuleren.’
‘Over emoties kan de exacte wetenschap niets zinnigs zeggen.
Daarom vind ik het verbijsterend dat we niet inzien dat die
wetenschappen slechts werken in één segment van de werkelijkheid,
namelijk dat van de materie. Maar de werkelijkheid is veel groter dan
dat.’
Het is wel het segment van de realiteit waar het meeste belang aan wordt gehecht.
‘Ten onrechte. We hebben de kerken gesloten en gezegd: vanaf
nu gaan we het allemaal wetenschappelijk aanpakken. In de cijfers van de
exacte wetenschap vinden we geen moraliteit terug, dus werd die
geschrapt. Nu zien we het resultaat van een wereld waaruit moraliteit
werd verbannen. Hebzucht? Geen probleem! Getallen, winst, dát is wat
telt. De exacte wetenschap heeft een dode hoek. We vliegen met z’n allen
uit de bocht en we beseffen het niet eens.’
‘Einstein zei al dat de intuïtie heilig is en de ratio zijn
dienaar. Maar wij hebben de koning de laan uit gestuurd en de dienaar op
de troon gezet. Terwijl ook de exacte wetenschap zich bedient van
intuïtie. Onderzoek begint vaak vanuit: ik weet ook niet waarom, maar
volgens mij moeten we nu dit doet. In 1964 werd het higgsdeeltje voor
het eerst voorspeld, door François Englert en Robert Brout. Ze hadden er
geen bewijs voor, het was pure intuïtie. Maar ze wisten: als we dat
deeltje invoeren in het bestaande wiskundige model, dan kunnen we ineens
een hoop meer verklaren. Lang werd het daarom aanvaard als een
fantasie, later is het ook bewezen.’
Benadert u op die manier ook het concept van reïncarnatie?
‘Ik ben het de loop van mijn leven gaan omarmen. Niet dat ik
het als de waarheid zie, ik zeg alleen: als ik van reïncarnatie uitga,
krijgen er meer dingen zin. Als verklaringsmodel voor hoe het er in de
wereld aan toegaat vind ik het plausibeler dan: als je dood bent, is het
afgelopen.’
‘Kijk, ik zit in de verbeeldingsbusiness, dus ik kan alleen maar stories aanreiken.
Je hoeft er geen enkel te omarmen. Zie gewoon op hoeveel verschillende
manieren je kan kijken, ze zijn allemaal op een bepaalde manier
plausibel. Hou je niet aan één ding vast.’
‘Dat is wat voor mij het leven de moeite waard maakt: het onderzoek naar what the fuck is it, life?
Ik vind dat zo mysterieus. Ik heb geen grote ontdekkingen gedaan, hoor,
maar ik blijf nieuwsgierig. Ook naar de dood ben ik benieuwd. Al vind
ik het ook niet erg dat ik nog besta. Dat is ooit wel anders geweest. Ik
heb jarenlang geworsteld met zelfmoordneigingen. Het is enkel uit
principe dat ik het niet heb gedaan.’
Uit principe?
‘Ja. Bij Steiner las ik dat we voordat we geboren worden het
landschap van ons leven te zien krijgen, met de moeilijkheden, de dalen
en de hoogtes. Nadien worden we door een bad van vergetelheid getrokken,
en worden we geboren. En dan begin je aan je tocht door dat landschap.
Als je sterft door zelfmoord dan zie je opnieuw dat landschap, en krijg
je te zien waar je terecht zou zijn gekomen als je de moeilijkheid die
je wilde passeren door eruit te stappen, had overwonnen. Je krijgt de
top te zien die vanuit het diepe dal onzichtbaar was en je wordt
overmand door spijt. Je wil meteen terug, maar dat gaat niet, want je
lichaam is kapot. Na lange tijd reïncarneer je en kom je in een leven
terecht waarin je datzelfde probleem opnieuw moet overwinnen. Je kan er
niet langs.’
‘Die theorie wordt bevestigd door een man die van de Golden
Gate Bridge is gesprongen en dat heeft overleefd – nu werkt hij samen
met de politie van San Francisco om in te praten op iedereen die daar
zelfmoord wil plegen. Die man zei: ik had de railing nog maar nét
losgelaten of ik werd overmand door spijt. Dat is waar Steiner het over
heeft. Toen ik zijn theorie las, besloot ik: wat er ook gebeurt, ik doe
het niet.’
Dat was een bewuste keuze?
‘Ja, en dat is niet gemakkelijk geweest. Ik heb nadien nog
met de auto over de snelweg geraasd, een brug in het vizier, in het
volle besef: ik moet maar een béétje aan mijn stuur draaien en het is
afgelopen. Om mezelf dan streng toe te spreken: neen, je doet dat niét. Nu heb ik die drang al een tijd niet meer, mede door het zitten. Ik vind het bestaan zelfs cool.’
‘Ik zeg ook “wauw” tegen slechte dagen. Er zijn momenten
waarop oud verdriet bovenkomt, maar nu heb ik een instrument om ermee om
te gaan. Ik kan zeggen: oké, verdriet, doe maar, zo lang ge wilt, ge moogt er zijn. Dat is iets heel krachtigs.’
Het helpt om u er niet tegen te verzetten?
‘Ja. Ik word aandacht in plaats van verdriet. Lijden komt
voort uit het feit dat je je helemaal verpersoonlijkt met dat verdriet,
dat je het verdriet bént. Maar ik ga zitten en kijk ernaar. Ik voel het
nog, het is nog altijd vervelend, maar er gebeurt iets heel anders dan
wanneer je het probeert te ontwijken door te Netflixen of glazen wijn
uit te schenken. Dan verdwijnt het in het onderbewustzijn, maar is het
er nog steeds. Terwijl ik heb gemerkt dat verdriet dat er mag zijn,
waarvoor je niet op de loop gaat, geleidelijk aan oplost.’
Het oude verdriet waarover u spreekt, vat u in interviews altijd samen: dode moeder, kostscholen, vader met borderline.
‘Die verfrommelde jeugd heb ik leren samenvatten omdat ik
merkte dat interviewers alleen maar die smeuïgheden uit zo’n rotverhaal
publiceerden zonder de filosofie die eruit is voortgekomen. Terwijl ik
mijn jeugd liever gebruik als opstapje om het over de filosofie te
hebben.’
‘Maar inderdaad, soms komt oude pijn terug. Toen ik de eerste
keer op meditatieretraite in Frankrijk ging, maakte ik iets heftig mee.
Toen ik Parijs voorbijreed, voelde ik plots heel sterk dat ik niet
wilde gaan. Ik herbeleefde het moment waarop mijn vader mij als
vijfjarige voor het eerst naar de kostschool bracht. Ik voelde weer hoe
bang ik was en hoe goed ik begreep dat het voor mijn vader, zonder
vrouw, ook niet gemakkelijk was en dat ik hem dus niet mocht
lastigvallen met mijn twijfels en verdriet. Ik herinnerde me dat ik me
zorgen maakte: wat als ik naar de wc moet en niet weet waar die is, wat
als ik het eten niet lust, wat moet ik dan doen? Ik kan niet beschrijven
hoe reëel dat aanvoelde, hoe ik tegelijkertijd achter het stuur zat van
een flitsend snelle volvo, op weg naar een retraite, én op de
achterbank van het 2pk’tje van mijn vader in de jaren 60.’
‘Ik heb mezelf toen gedwongen om verder te rijden. Ik ben tot
op de parking van die retraite geraakt, en ben daar meteen gaan kijken
waar de wc’s waren. Maar ik kon het niet. Dus ben ik naar het
dichtstbijzijnde tankstation gereden, heb daar vier flessen goedkope
wijn gekocht, een hotel geboekt en daar al die wijn opgedronken. Nadien
ben ik weer in de auto gestapt en een paar uur later – ik moet als een
zot gereden hebben – was ik thuis. Daar heb ik massa’s gezopen en hash
gerookt. Pure destructie.’
Wat ging bij die herinnering door uw hoofd?
‘Ik voelde heel duidelijk hoe loyaal je als kind bent aan je
ouders, hoe gemakkelijk je verantwoordelijkheid neemt en besluit om niet
moeilijk te doen. Mijn vader zette me als vijfjarige af in de
kostschool en zei me dat ik er twee maanden moest blijven. Maar ik wist
niet wat dat was twee maanden. Na een uur dacht ik al dat ze om waren.
Toen herinnerde ik me dat ik een koffertje bij me had met een pyjama,
dus wist ik: het is met blijven slapen. De volgende ochtend werd ik heel
vroeg wakker in het idee dat ze me zouden komen halen. Tot ik op den
duur begon te denken dat iedereen dood was, dat ik daar zou moeten
blijven tot ik groot was. Ik liep te huilen van ’s morgens tot ’s
avonds. Ik zie me de trap nog op lopen en tegen mezelf zeggen: er is er
maar één die kan stoppen met huilen en dat ben jij. Daar heb ik mezelf
ontdubbeld tot het waakhondkind dat ik ben geworden – niet gezond voor
een kind van vijf, maar het was noodzakelijk.’
‘Toen mijn eigen zoon vijf werd, was ik geshockeerd. Zo’n
klein iemand. Ik kon hem amper een dag naar de crèche brengen en mijn
vader stopte me in een kostschool voor twee maanden.’
‘Met die achtergrond ben ik dus in reïncarnatie gaan geloven. Ik wéét dat het flauwekul is, maar voor mij was het een gamechanger.
Gezien mijn jeugd dacht ik dat ik een vogel voor de kat was. Maar dan
las ik bij Steiner dat iedereen zijn ouders zelf kiest. Dat veranderde
alles. Blijkbaar heb ik het leven waarvoor ik gekozen heb. Ik ben dus
helemaal geen loser, ik ben net heel dapper.’
U vond een manier om uw moeilijke jeugd te overstijgen. Is het
dezer dagen, met alle coronarestricties, even makkelijk om geluk te
voelen als voordien?
‘Ja. De dagen vliégen voorbij. En hoewel ze er allemaal
hetzelfde uitzien, zit er toch variatie in. Emotioneel dan. Het blijft
het leven zoals het is. Ik mis niet zo veel. Tenzij mensen aanraken. Ik
ga heel blij zijn als we weer mogen zoenen en omhelzen.’
‘Ik ben veel aan het schrijven, onder andere aan een tv-serie
over corona die via Skype kan worden opgenomen. Niemand zit daarop te
wachten, maar ik doe het gewoon heel graag. Er zijn dagen dat ik al in
mijn sloefen sta nog voordat ik goed en wel wakker ben, gewoon om eraan
te beginnen. Kopje koffie over mijn hersenen en tiktiktik. Heerlijk. Als
ik voor mijn computer ga zitten, is er iets dat het overneemt. Ik me
weer een klein jongetje. Schrijven maakt me gelukkig.’
Zijn er nog dingen die dat effect hebben?
‘Schrijven en zitten. En ik moet toegeven dat ik ook een
onverbeterlijke romanticus ben. Hoewel ik nu al drie jaar alleen ben,
ben ik dol op de liefde. Van iemand houden, vind ik onbegrijpelijk
mooi.’
‘Een relatie is ook een ontwikkelingsweg. Ik heb niet het
gevoel dat mijn relaties mislukt zijn. Ik zie het zo: we hebben elkaar
maar tot daar gebracht. Verder konden we niet. Maar ik geloof absoluut
dat mensen samen kunnen blijven. Als er een conflict is, ga je kijken
wat je aan jezelf kan veranderen om het op te lossen – dus niet: wat
moet er aan de ander veranderen? Je moet beseffen dat je bij een
conflict meestal iets projecteert op grond van je eigen pijn. Maar als
je daarover kan reflecteren en dan weer samen kan komen, dan verdiept de
liefde zich. En dat is in potentie een eindeloos proces.’
Can you straddle that place of discomfort and notice, and soften into
it?
Anxiety, heartbreak, and tenderness mark the in-between state.
It’s the kind of place we usually want to avoid.
The challenge is to
stay in the middle rather than buy into struggle and complaint.
The
challenge is to let it soften us rather than make us more rigid and
afraid.
- Pema Chödrön -
Listen to the wind
It talks
A man waiting in the rain
for a bus at London Bridge Station, September 1957.
Photograph by Evening Standard.
Conditions are always changing,
and real peace
lies in the ability
to adapt to this changes.
❖ Mingyur Rinpoche❖
As soon as you are born,
you're given a name, a
religion, a nationality and a race.
You spend the rest of your life
defining and defending a fictional identity.
-
Brandon Garic Notch -
People say hurtful things
because they themselves
have been hurt.
❖ Haemin Sunim❖
A
student once asked anthropologist Margaret Mead, “What is the earliest
sign of civilization?” The student expected her to say a clay pot, a
grinding stone, or maybe a weapon.
Margaret Mead thought for a moment, then she said, “A healed femur.”
A
femur is the longest bone in the body, linking hip to knee. In
societies without the benefits of modern medicine, it takes about six
weeks of rest for a fractured femur to heal. A healed femur shows that
someone cared for the injured person, did their hunting and gathering,
stayed with them, and offered physical protection and human
companionship until the injury could mend.
Mead explained that
where the law of the jungle—the survival of the fittest—rules, no healed
femurs are found. The first sign of civilization is compassion, seen in a healed femur.
- Ira Byock, The Best Care Possible: A Physician’s Quest to Transform Care Through the End of Life (x) -
Studies show that children and adults who are securely attached tend to be more curious and open to new information than
people who are not.
It’s another tenet of attachment theory that if you
have someone in your life who listens to you and who you feel connected
to, then the safer you feel stepping out in the world and interacting
with others.
You know you will be okay if you hear something or find out
things that upset you because you have someone, somewhere, you can
confide in and who will relieve your distress.
It’s called having a secure base, and it’s a bulwark against loneliness.
To listen well is to figure out what’s on someone’s mind and demonstrate
that you care enough to want to know.
It’s what we all crave; to be
understood as a person with thoughts, emotions, and intentions that are
unique and valuable and deserving of attention.
Listening is not
about teaching, shaping, critiquing, appraising, or showing how it
should be done (“Here, let me show you.” “Don’t be shy.” “That’s
awesome!” “Smile for Daddy.”).
Listening is about the experience of
being experienced.
It’s when someone takes an interest in who you are
and what you are doing.
The lack of being known and accepted in this way
leads to feelings of inadequacy and emptiness.
What makes us feel most
lonely and isolated in life is less often the result of a devastating
traumatic event than the accumulation of occasions when nothing happened
but something profitably could have. It’s the missed opportunity to
connect when you weren’t listening or someone wasn’t really listening to
you.
Nobody else is responsible, only you and you alone.
You are your
hell and your heaven too.
- Osho -
donderdag 4 juni 2020
My thing...
what I hope to do all the time,
is to be so
completely myself...
that my audiences,
people who meet me,
are
confronted.
They’re confronted with what I am,
inside and out,
as honest
as I can be.
And this way
they have to see things about themselves,
immediately.
- Nina Simone -
NITCH
Boy sitting with dog in railway station, 1930s.
Shine a light
on your pain.
You can't heal
what's hidden.
Er is nog altijd verandering mogelijk. Als je er maar open voor staat
“Ondanks
mijn verdriet toen mijn moeder stierf heb ik na haar dood nog een mooie
periode met mijn vader beleefd. Aanvankelijk zag het er niet goed uit.
Hij ging door een heel zwaar rouwproces en kon zich nauwelijks
beredderen. Maar op een bepaald moment heeft hij de zaken in handen
genomen. Hij verkocht het ouderlijke huis omdat hij niet meer wakker
wilde worden in een kamer waarin hij nog altijd het idee had dat ze
naast hem lag. Hij kocht een appartement, leerde wassen en ontbijt maken
en vond een restaurant waar hij kon gaan eten. Mijn relatie met mijn
vader is toen compleet gewijzigd. Ik was toen 47, hij 80. Normaal zou je
denken: die verhouding verandert niet meer, die twee mensen zitten
vastgeroest in hun manier van zijn. Nee dus. We zijn elkaar
vriendschappelijker gaan bejegenen. Ooit, na een beroerte, heb ik hem
zelfs soep opgelepeld omdat hij zijn armen niet meer kon gebruiken. De
man voor wie ik zo bang was geweest in mijn jeugd, heb ik te eten
gegeven.
“Dat
betekent toch wel wat. Dat vind ik zo hoopvol. Dat ouder worden niet
noodzakelijk ‘meer van hetzelfde’ hoeft te betekenen. Dat je toekomst
nog open ligt en dat het geen straat is die steeds nauwer wordt en
uiteindelijk een doodlopende steeg blijkt te zijn. Er is altijd nog
verandering mogelijk. Als je er maar open voor staat.”
Wiskundige en filosoof Jean Paul Van Bendegem (67)
“Waarover ik de laatste tijd anders ben gaan nadenken? Over
mijn strijd om begrepen te worden. Misschien deed ik vroeger te hard
mijn best om graag gezien te worden. Dat vergt te veel energie en wat is
het nut daarvan? Ik ben meer beginnen stilstaan bij wat goed voor mij
is. Mediteren bijvoorbeeld is iets wat ik vroeger nooit zou hebben
gedaan. Of nee proberen te zeggen.”
Dit is fotografe Bieke Depoorter (34) in het diepst van haar gedachten.
"In·spi·ra·tie - bezieling" = Dat wat je bezielt. Waardoor je geraakt wordt. Wat je tot nadenken stemt, of wat je tot rust brengt.
Hier plaats ik wat mij inspireert, wat ik grappig vind, wat mij triggert, ontroert en wat mij confronteert met mezelf, soms ook wat mij ergert. Het zijn niet noodzakelijk absolute waarheden. Het zijn geen oordelen. Maar ik wil er voor openstaan en misschien bijleren.
Just because I post something doesn’t mean I’m going through it. I might just like the quotes.
My posts are not directed to anybody but myself, but if the shoe fits, wear it.
- Ann -
TELL MY MISTAKES TO ME,
NOT TO OTHERS.
BECAUSE MY MISTAKES
ARE TO BE CORRECTED BY ME
NOT BY OTHERS.
Zoeken in deze blog
The need to convince them to see your worth is usually a sign that you still don’t recognize your own. Liberate yourself from the need for external affirmation.
Vrij naar Anaïs Nin
Find peace -
with exactly who and what your are. -
Take pride in your thoughts, -
your appearance, -
your talents, -
your flaws -
and stop this incessant worrying -
that you can’t be loved as you are. -
HOEVEEL
KOMT IEMAND TEKORT
DIE VEEL SPULLEN
NODIG HEEFT?
Quotations help us remember the simple, yet profound truths that give life perspective and meaning. When it comes to life's most important lessons, we can all use gentle reminders
- Chris Freeman -
GEEN PANIEK
NIETS IS ONDER CONTROLE
- Els de Schepper -
Ik kom iets tegen, het raakt me, ik vervorm het, voeg wat toe en geef het door..
Klagen over wat was helpt niet
Wees blij dat het leed over is.
Wat bitter te dragen is,
is aangenaam om achter de rug te hebben.
"Waar veel licht is
valt ook diepe schaduw."
- J. W. von Goethe -
Met twee dingen radicaal breken : angst voor toekomstig ongemak en herinneringen aan dat van vroeger.
Het eerste gaat mij nog niet aan
Het tweede niet meer
De omstandigheden, de goede en de slechte, moet men aanvaarden, wat niet belemmert dat men zijn leven eraan kan wijden de slechte te verbeteren."
Etty Hillesum, 3 juli 1942
Etty Hillesum
Ons ware bezit
bestaat slechts uit datgene
wat we niet kwijt kunnen raken
Vrijheid is leven
in het besef dat we niks te verliezen hebben
- Lammert Kamphuis -