zaterdag 6 juni 2020




L'enfance aurait bien pu durer éternellement, 

je ne m'en serais jamais lassé.


- Erri De Luca, Une fois, un jour... -

Image, Robert Doisneau









‘Er is maar één ding dat vaststaat,

 en dat is dat alles altijd verandert’

Ondanks zijn ‘verfrommelde jeugd’ heeft Peter De Graef rust gevonden. Het is niet altijd zo geweest, maar nu leeft hij graag.

 ‘Blijkbaar heb ik het leven waarvoor ik gekozen heb. Ik ben dus helemaal geen loser, ik ben net heel dapper.’





Jan Rosseel
Al bijna twintig jaar mediteert Peter De Graef twee à drie uur per dag. Sinds de quarantaine is dat vier uur en gaat hij het ‘live’ doen op Facebook, in de hoop mensen te inspireren om mee te doen. ‘De lockdown is lang en saai. Als je een paar keer per dag op je krent gaat zitten en je aandacht naar binnen keert, geeft dat structuur aan je dag. Maar je loopt ook de rest van de tijd met een ander soort aandacht rond, je wordt ontvankelijker. Dat wilde ik delen.’


Lange tijd praatte hij liever niet over mediteren praten. ‘Als je het wel doet, word je ofwel niet begrepen ofwel weggezet als zwever, rare mens of gek. Want het is moeilijk om je ervaring in taal om te zetten. Taal is er te ruw voor, concepten te onbehouwen. Nog steeds probeer ik te zoeken naar een taal die wél aansluiting vindt.’


Die taal ontwikkelde hij in de teksten die hij voor theater schrijft. ‘In mijn toneelstukken zitten al decennialang de wortels van hoe ik nu over mediteren praat. Een stuk als Zoals de dingen gaan gaat daarover, maar ik heb het in een metafoor verteld. Een man gaat naar Afrika, komt daar per ongeluk in een burgeroorlog terecht, en raakt zijn armen kwijt. Hij kan letterlijk niks meer grijpen of vasthouden. Die man vertelt dat hij, tot zijn eigen verbazing, sindsdien het grootste geluk heeft gevonden. Sommige mensen snappen dat, anderen zeggen: zo aareg voor dieje sukkeleer. Ook goed. Een andere voorstelling Stanley gaat over het ego, en Niet doen! over moraliteit. Ik merk dat ik hoe langer hoe driester word. Ik mag me steeds meer permitteren. Mijn onderwerpen zijn geen taboe meer, mensen staan er nu voor open. Als ik tien jaar geleden over mediteren was begonnen, hadden ze me in een dwangbuis gestopt. Nu ben ik er op vraag van Borgerhoff & Lamberigts een non-fictie boekje over aan het schrijven.’


Niemand in de cockpit
‘Als ik met een vliegtuig neerstort in de Amazone en ik ben de enige overlevende, dan maakt het niet uit dat ik een opticien ben uit Rumst, die van aardbeien houdt en de socialisten haat’

Twintig jaar geleden begon Peter De Graef te lezen over meditatie en na een paar boeken bracht hij de theorie in de praktijk. ‘Ik heb het met vallen en opstaan geleerd. De eerste keer dacht ik na een tijdje dat er zeker twintig minuten voorbij waren gegaan. Ik keek op mijn klok: drie.’
‘Moeilijk hoor. Het is makkelijker gezegd dan gedaan dat je je gedachten moet laten passeren als vrachtwagens, en ernaar moet kijken zonder je te laten meeslepen. Dat lukt niet. Je springt al op de eerste vrachtwagen die langskomt en je bent weg voor een half uur. Die kop valt niet stil. Het duurt weken, zelfs maanden voordat er een opening is tussen twee gedachtereeksen. En dan denken mensen: als dit mediteren is, ben ik er heel slecht in. Maar neen, zo is het! Het is vreselijk weerbarstig, het is vervelend.’


Waarom blijft u het dan doen?

‘In onze hele geschiedenis hebben we het gebruikt om mensen te straffen: iemand gevangenzetten met niks om handen, overgeleverd aan zichzelf. Een hele tijd suckt het enorm, maar na een tijdje gebeurt er iets wat ik niet kan uitleggen, en dan is het: wauw.’




‘Wetenschappers hebben in laboratoriumomstandigheden meditatiemeesters onderzocht. Zij blijken de gelukkigste mensen op aarde. Hun hersenen maken waanzinnig hoge dosissen oxytocine aan, het gelukshormoon. Als je de gelukkigste man op aarde googelt, kom je uit bij Matthieu Ricard, een Fransman die Tibetaanse monnik is geworden.’


‘Veel ellende komt voort uit het ego, maar in het Westen laten we ons erdoor leiden. Het ego perverteert om het even welke theorie. Neem nu de beurs. Daar is niets op tegen, het is gewoon een systeem waarbij mensen met ideeën maar zonder geld in contact komen met mensen met geld maar zonder ideeën, met als bedoeling de economie aan de praat te houden en als smeermiddel winst. Prima. Het ego komt ertussen en zegt: dat smeermiddel interesseert ons, laten we daarop inzetten. Gevolg: de hele motor van de economie verzuipt nu in zijn eigen olie. Hetzelfde gebeurt met religie. In naam van god doen mensen de gruwelijkste dingen. Maar terwijl we wel zeggen dat we god moeten afschaffen, blijft het ego onaangetast.’

Wat is dat ego juist?

‘Het is een constructie die bestaat uit verhalen en aannames die werkelijkheid worden louter en alleen omdat we erin geloven. De verhaaltjes waaruit ons ego is opgebouwd zijn ons lichaam, onze naam, ons beroep, onze voorkeuren en overtuigingen. Maar als ik met een vliegtuig neerstort in de Amazone en ik ben de enige overlevende, dan maakt het niet uit dat ik – pakweg – een opticien ben uit Rumst, die van aardbeien houdt en de socialisten haat. Dat doet er totaal niet toe, en toch besta ik nog net zo goed. Wat blijft er in zo’n situatie over? Wat is onverwoestbaar? Dát is wat we zijn. Niet al dat andere.’
‘Ik zie me als vijfjarige de trap nog op lopen en tegen mezelf zeggen: er is er maar één die kan stoppen met huilen en dat ben jij. Daar heb ik mezelf ontdubbeld tot het waakhondkind dat ik ben geworden’
‘Het ego probeert zichzelf voortdurend te bewijzen door succes te hebben, geld te verdienen, kleren en een groot huis te kopen. De basisbehoeften van het lichaam zijn voedsel, kleding en onderdak. Eind jaren vijftig hadden we – zeker in het westen – voldoende middelen om iedereen van voedsel, kleding en onderdak te voorzien. Toen hadden we ons de vraag kunnen stellen: we zitten allemaal warm binnen met een volle buik, wat hebben we nu nodig om gelukkig te zijn? Maar die vraag is nooit gesteld. De industrie heeft er onmiddellijk op ingespeeld door de basisbehoeften van het lichaam te gebruiken om het ego te pimpen, want dat genereert winst.’


De consumptiemaatschappij heeft het ego doen groeien?

‘Sinds de jaren 60 is onze definitie van geluk: het goed hebben en dat laten zien. Ons onderscheiden van anderen. Complimenten genereren, likes, nog voor ze bestonden. Maar – en dat is een heel vervelend aspect aan het mens zijn – hoe groot je huis en je inkomsten ook worden, je went er onmiddellijk aan. En dan wil je opnieuw een bewijs van je bestaan: een grotere bonus, een knapper lief. Mensen zijn nooit content. Er komt geen einde aan het bevredigen van het ego.’
‘Het ego is drijfzand waarop we een huis proberen te bouwen. Het zakt voortdurend weg, en dan moeten we bijpompen door onszelf te bewijzen. Ook de kunstindustrie drijft daarop. Er is zo veel hermetische kunst. Een paar mannen zeggen dat ze het snappen en dat het fantastisch is. Terwijl het overgrote deel van de mensen denkt: huh, het is toch gewoon een banaan die tegen de muur is geplakt? En daar gaan we weer met het ego. Boeken worden volgeschreven, mensen die het zogenaamd snappen kunnen zich slim voelen, de rest is dom.’

U hebt toch niets tegen beeldende kunst?

‘Hoegenaamd niet. Ik wil maar zeggen dat het ego ook in de kunstwereld speelt. Picasso had een enorm ego, maar ik zeg niet dat hij niet kon schilderen.’

Blijkbaar houden wij van kunstenaars die hun ego manifesteren zoals Picasso. We noemen ze geniaal.
‘Mensen zijn dol op charisma omdat ze leiding willen. We komen op aarde en onze ouders zijn groter en sterker dan wij en weten beter dan wij wat goed is voor ons. Heerlijk. Dan beginnen we te puberen en zien we dat die ouders gewoon mensen zijn met fouten. Daarom is de puberteit zo verschrikkelijk, het godenstatuut van je ouders brokkelt af, en ons ego houdt niet van onzekerheid. Een deel van gelukkig worden, is net te leren leven met onzekerheid.’

Zoals Joris Luyendijk schreef: er zit niemand in de cockpit. Dat besef is angstaanjagend.

‘De geschiedenis gaat gewoon haar gang, daar hoef je niet bang voor te zijn. Als ik in de jaren zeventig was gaan verkondigen dat dertig jaar later alle kerken dicht zouden zijn en niemand nog rookte, dan hadden ze mij gek verklaard. Ging ik nog een stapje verder en had ik verteld dat iedereen een telefoon zou hebben zonder draadje waarop hij tv kan kijken, dan zouden ze zeggen: Peter, hou op. Nog een schepje erbovenop: op die telefoon kan je vervolgens zien hoe iemand opzettelijk met een vliegtuig in een wolkenkrabber vliegt en hoe er in real time hoofden worden afgesneden. Iedereen zou denken: sluit die zeveraar op, duw hem in een dwangbuis. Maar dat is allemaal gebeurd. Als ik afgelopen kerst had gezegd dat in maart alles plat zou liggen, wereldwijd, dan hadden ze gezegd: ligt die dwangbuis hier nog ergens, want hij is weer bezig.’

‘Ik wil maar zeggen: het valt niet te voorspellen. Ik heb geen glazen bol, het enige wat ik wel weet, is dat je niet bang hoeft te zijn van die onzekerheid, want die is inherent aan het leven. Er is maar één ding dat vaststaat, en dat is dat alles voortdurend verandert. Je raakt er dus maar beter aan gewend.’

Verbeeldingsbusiness

Op 20 maart zou de bijna uitverkochte tournee van Hullep starten, een voorstelling die Peter De Graef samen maakte met Maaike Cafmeyer. ‘Toen de lockdown begon, besefte ik meteen: misschien ben ik vanaf nu met pensioen. Ik had onmiddellijk begrepen dat de theaters niet zo snel zouden heropenen.’

Volle zalen kunnen nu niet, maar die hebt u als acteur wel nodig?

‘Ik werk met de aandacht van het publiek. Daarom begrijp ik niet dat de exacte wetenschap zo op handen wordt gedragen. Ik werk met iets wat volgens de exacte wetenschap niet bestaat. Een zaal met vierhonderd mensen die zich focussen op mij. Heel de wetenschappelijke wereld mag met al zijn meetinstrumenten langskomen om die aandacht te meten, dat lukt hen niet. En toch is het iets reëel. Zo verdien ik mijn boterham: door aandacht op te roepen, te manipuleren.’
‘Over emoties kan de exacte wetenschap niets zinnigs zeggen. Daarom vind ik het verbijsterend dat we niet inzien dat die wetenschappen slechts werken in één segment van de werkelijkheid, namelijk dat van de materie. Maar de werkelijkheid is veel groter dan dat.’

Het is wel het segment van de realiteit waar het meeste belang aan wordt gehecht. 
‘Ten onrechte. We hebben de kerken gesloten en gezegd: vanaf nu gaan we het allemaal wetenschappelijk aanpakken. In de cijfers van de exacte wetenschap vinden we geen moraliteit terug, dus werd die geschrapt. Nu zien we het resultaat van een wereld waaruit moraliteit werd verbannen. Hebzucht? Geen probleem! Getallen, winst, dát is wat telt. De exacte wetenschap heeft een dode hoek. We vliegen met z’n allen uit de bocht en we beseffen het niet eens.’

‘Einstein zei al dat de intuïtie heilig is en de ratio zijn dienaar. Maar wij hebben de koning de laan uit gestuurd en de dienaar op de troon gezet. Terwijl ook de exacte wetenschap zich bedient van intuïtie. Onderzoek begint vaak vanuit: ik weet ook niet waarom, maar volgens mij moeten we nu dit doet. In 1964 werd het higgsdeeltje voor het eerst voorspeld, door François Englert en Robert Brout. Ze hadden er geen bewijs voor, het was pure intuïtie. Maar ze wisten: als we dat deeltje invoeren in het bestaande wiskundige model, dan kunnen we ineens een hoop meer verklaren. Lang werd het daarom aanvaard als een fantasie, later is het ook bewezen.’

Benadert u op die manier ook het concept van reïncarnatie?

‘Ik ben het de loop van mijn leven gaan omarmen. Niet dat ik het als de waarheid zie, ik zeg alleen: als ik van reïncarnatie uitga, krijgen er meer dingen zin. Als verklaringsmodel voor hoe het er in de wereld aan toegaat vind ik het plausibeler dan: als je dood bent, is het afgelopen.’

‘Kijk, ik zit in de verbeeldingsbusiness, dus ik kan alleen maar stories aanreiken. Je hoeft er geen enkel te omarmen. Zie gewoon op hoeveel verschillende manieren je kan kijken, ze zijn allemaal op een bepaalde manier plausibel. Hou je niet aan één ding vast.’

‘Dat is wat voor mij het leven de moeite waard maakt: het onderzoek naar what the fuck is it, life? Ik vind dat zo mysterieus. Ik heb geen grote ontdekkingen gedaan, hoor, maar ik blijf nieuwsgierig. Ook naar de dood ben ik benieuwd. Al vind ik het ook niet erg dat ik nog besta. Dat is ooit wel anders geweest. Ik heb jarenlang geworsteld met zelfmoordneigingen. Het is enkel uit principe dat ik het niet heb gedaan.’

Uit principe?

‘Ja. Bij Steiner las ik dat we voordat we geboren worden het landschap van ons leven te zien krijgen, met de moeilijkheden, de dalen en de hoogtes. Nadien worden we door een bad van vergetelheid getrokken, en worden we geboren. En dan begin je aan je tocht door dat landschap. Als je sterft door zelfmoord dan zie je opnieuw dat landschap, en krijg je te zien waar je terecht zou zijn gekomen als je de moeilijkheid die je wilde passeren door eruit te stappen, had overwonnen. Je krijgt de top te zien die vanuit het diepe dal onzichtbaar was en je wordt overmand door spijt. Je wil meteen terug, maar dat gaat niet, want je lichaam is kapot. Na lange tijd reïncarneer je en kom je in een leven terecht waarin je datzelfde probleem opnieuw moet overwinnen. Je kan er niet langs.’
‘Die theorie wordt bevestigd door een man die van de Golden Gate Bridge is gesprongen en dat heeft overleefd – nu werkt hij samen met de politie van San Francisco om in te praten op iedereen die daar zelfmoord wil plegen. Die man zei: ik had de railing nog maar nét losgelaten of ik werd overmand door spijt. Dat is waar Steiner het over heeft. Toen ik zijn theorie las, besloot ik: wat er ook gebeurt, ik doe het niet.’

Dat was een bewuste keuze?

‘Ja, en dat is niet gemakkelijk geweest. Ik heb nadien nog met de auto over de snelweg geraasd, een brug in het vizier, in het volle besef: ik moet maar een béétje aan mijn stuur draaien en het is afgelopen. Om mezelf dan streng toe te spreken: neen, je doet dat niét. Nu heb ik die drang al een tijd niet meer, mede door het zitten. Ik vind het bestaan zelfs cool.’

‘Ik zeg ook “wauw” tegen slechte dagen. Er zijn momenten waarop oud verdriet bovenkomt, maar nu heb ik een instrument om ermee om te gaan. Ik kan zeggen: oké, verdriet, doe maar, zo lang ge wilt, ge moogt er zijn. Dat is iets heel krachtigs.’

Het helpt om u er niet tegen te verzetten?

‘Ja. Ik word aandacht in plaats van verdriet. Lijden komt voort uit het feit dat je je helemaal verpersoonlijkt met dat verdriet, dat je het verdriet bént. Maar ik ga zitten en kijk ernaar. Ik voel het nog, het is nog altijd vervelend, maar er gebeurt iets heel anders dan wanneer je het probeert te ontwijken door te Netflixen of glazen wijn uit te schenken. Dan verdwijnt het in het onderbewustzijn, maar is het er nog steeds. Terwijl ik heb gemerkt dat verdriet dat er mag zijn, waarvoor je niet op de loop gaat, geleidelijk aan oplost.’

Het oude verdriet waarover u spreekt, vat u in interviews altijd samen: dode moeder, kostscholen, vader met borderline.

‘Die verfrommelde jeugd heb ik leren samenvatten omdat ik merkte dat interviewers alleen maar die smeuïgheden uit zo’n rotverhaal publiceerden zonder de filosofie die eruit is voortgekomen. Terwijl ik mijn jeugd liever gebruik als opstapje om het over de filosofie te hebben.’
‘Maar inderdaad, soms komt oude pijn terug. Toen ik de eerste keer op meditatieretraite in Frankrijk ging, maakte ik iets heftig mee. Toen ik Parijs voorbijreed, voelde ik plots heel sterk dat ik niet wilde gaan. Ik herbeleefde het moment waarop mijn vader mij als vijfjarige voor het eerst naar de kostschool bracht. Ik voelde weer hoe bang ik was en hoe goed ik begreep dat het voor mijn vader, zonder vrouw, ook niet gemakkelijk was en dat ik hem dus niet mocht lastigvallen met mijn twijfels en verdriet. Ik herinnerde me dat ik me zorgen maakte: wat als ik naar de wc moet en niet weet waar die is, wat als ik het eten niet lust, wat moet ik dan doen? Ik kan niet beschrijven hoe reëel dat aanvoelde, hoe ik tegelijkertijd achter het stuur zat van een flitsend snelle volvo, op weg naar een retraite, én op de achterbank van het 2pk’tje van mijn vader in de jaren 60.’

‘Ik heb mezelf toen gedwongen om verder te rijden. Ik ben tot op de parking van die retraite geraakt, en ben daar meteen gaan kijken waar de wc’s waren. Maar ik kon het niet. Dus ben ik naar het dichtstbijzijnde tankstation gereden, heb daar vier flessen goedkope wijn gekocht, een hotel geboekt en daar al die wijn opgedronken. Nadien ben ik weer in de auto gestapt en een paar uur later – ik moet als een zot gereden hebben – was ik thuis. Daar heb ik massa’s gezopen en hash gerookt. Pure destructie.’

Wat ging bij die herinnering door uw hoofd?

‘Ik voelde heel duidelijk hoe loyaal je als kind bent aan je ouders, hoe gemakkelijk je verantwoordelijkheid neemt en besluit om niet moeilijk te doen. Mijn vader zette me als vijfjarige af in de kostschool en zei me dat ik er twee maanden moest blijven. Maar ik wist niet wat dat was twee maanden. Na een uur dacht ik al dat ze om waren. Toen herinnerde ik me dat ik een koffertje bij me had met een pyjama, dus wist ik: het is met blijven slapen. De volgende ochtend werd ik heel vroeg wakker in het idee dat ze me zouden komen halen. Tot ik op den duur begon te denken dat iedereen dood was, dat ik daar zou moeten blijven tot ik groot was. Ik liep te huilen van ’s morgens tot ’s avonds. Ik zie me de trap nog op lopen en tegen mezelf zeggen: er is er maar één die kan stoppen met huilen en dat ben jij. Daar heb ik mezelf ontdubbeld tot het waakhondkind dat ik ben geworden – niet gezond voor een kind van vijf, maar het was noodzakelijk.’

‘Toen mijn eigen zoon vijf werd, was ik geshockeerd. Zo’n klein iemand. Ik kon hem amper een dag naar de crèche brengen en mijn vader stopte me in een kostschool voor twee maanden.’
‘Met die achtergrond ben ik dus in reïncarnatie gaan geloven. Ik wéét dat het flauwekul is, maar voor mij was het een gamechanger. Gezien mijn jeugd dacht ik dat ik een vogel voor de kat was. Maar dan las ik bij Steiner dat iedereen zijn ouders zelf kiest. Dat veranderde alles. Blijkbaar heb ik het leven waarvoor ik gekozen heb. Ik ben dus helemaal geen loser, ik ben net heel dapper.’

U vond een manier om uw moeilijke jeugd te overstijgen. Is het dezer dagen, met alle coronarestricties, even makkelijk om geluk te voelen als voordien?

‘Ja. De dagen vliégen voorbij. En hoewel ze er allemaal hetzelfde uitzien, zit er toch variatie in. Emotioneel dan. Het blijft het leven zoals het is. Ik mis niet zo veel. Tenzij mensen aanraken. Ik ga heel blij zijn als we weer mogen zoenen en omhelzen.’

‘Ik ben veel aan het schrijven, onder andere aan een tv-serie over corona die via Skype kan worden opgenomen. Niemand zit daarop te wachten, maar ik doe het gewoon heel graag. Er zijn dagen dat ik al in mijn sloefen sta nog voordat ik goed en wel wakker ben, gewoon om eraan te beginnen. Kopje koffie over mijn hersenen en tiktiktik. Heerlijk. Als ik voor mijn computer ga zitten, is er iets dat het overneemt. Ik me weer een klein jongetje. Schrijven maakt me gelukkig.’

Zijn er nog dingen die dat effect hebben?

‘Schrijven en zitten. En ik moet toegeven dat ik ook een onverbeterlijke romanticus ben. Hoewel ik nu al drie jaar alleen ben, ben ik dol op de liefde. Van iemand houden, vind ik onbegrijpelijk mooi.’
‘Een relatie is ook een ontwikkelingsweg. Ik heb niet het gevoel dat mijn relaties mislukt zijn. Ik zie het zo: we hebben elkaar maar tot daar gebracht. Verder konden we niet. Maar ik geloof absoluut dat mensen samen kunnen blijven. Als er een conflict is, ga je kijken wat je aan jezelf kan veranderen om het op te lossen – dus niet: wat moet er aan de ander veranderen? Je moet beseffen dat je bij een conflict meestal iets projecteert op grond van je eigen pijn. Maar als je daarover kan reflecteren en dan weer samen kan komen, dan verdiept de liefde zich. En dat is in potentie een eindeloos proces.’

- Peter De Graef - De Standaard


vrijdag 5 juni 2020







Can you straddle that place of discomfort and notice, and soften into it?

Anxiety, heartbreak, and tenderness mark the in-between state.

It’s the kind of place we usually want to avoid.

The challenge is to stay in the middle rather than buy into struggle and complaint.

The challenge is to let it soften us rather than make us more rigid and afraid.

- Pema Chödrön -







Listen to the wind 

It talks 






A man waiting in the rain

 for a bus at London Bridge Station, September 1957.

 Photograph by Evening Standard.




Conditions are always changing, 
 
and real peace 
 
lies in the ability
 
 to adapt to this changes.
 
 ❖ Mingyur Rinpoche❖
 
 




As soon as you are born, 

you're given a name, a religion, a nationality and a race.

 You spend the rest of your life 

 defining and defending a fictional identity.


- Brandon Garic Notch -
 
 






People say hurtful things 
 
because they themselves
 
 have been hurt.
 
❖ Haemin Sunim❖
 
 





A student once asked anthropologist Margaret Mead, “What is the earliest sign of civilization?” The student expected her to say a clay pot, a grinding stone, or maybe a weapon.

Margaret Mead thought for a moment, then she said, “A healed femur.”

A femur is the longest bone in the body, linking hip to knee. In societies without the benefits of modern medicine, it takes about six weeks of rest for a fractured femur to heal. A healed femur shows that someone cared for the injured person, did their hunting and gathering, stayed with them, and offered physical protection and human companionship until the injury could mend.

Mead explained that where the law of the jungle—the survival of the fittest—rules, no healed femurs are found. The first sign of civilization is compassion, seen in a healed femur.

- Ira Byock, The Best Care Possible: A Physician’s Quest to Transform Care Through the End of Life (x) -









Studies show that children and adults who are securely attached tend to be more curious and open to new information than people who are not.
 
 It’s another tenet of attachment theory that if you have someone in your life who listens to you and who you feel connected to, then the safer you feel stepping out in the world and interacting with others. 
 
You know you will be okay if you hear something or find out things that upset you because you have someone, somewhere, you can confide in and who will relieve your distress. 
 
It’s called having a secure base, and it’s a bulwark against loneliness.
 
 







You got to go 
down a lot of wrong roads 
to find the right one.

- Bob Parsons -







No one starts at their best; they build to it.
 
 So show up,
 
 do it again,
 
 then do it again,
 
 and your defeatist inner voice will quiet over time..
 
- Aashna Sanghvi  -
 
 I will no longer allow my doubt to convince me I'm not good enough: buff.ly/2pzXaJ6
 
 





Things become complicated
 
 only when we think about them.
 
 ❖ Alan Watts❖
 
 





Failure should be our teacher, not our undertaker. 
 
Failure is delay, not defeat. 
 
It is a temporary detour, not a dead end.
 
 Failure is something we can avoid
 
 only by saying nothing, doing nothing & being nothing.
 
- Denis Waitley -
 
 If you feel like a failure buff.ly/2A0bGyQ
 
 





het leven zou saai zijn
 
 als alles precies was
 
 zoals het eruit zag 







These who criticize you directly for your faults
 
 are your friends,
 
 not those who appear nice
 
 even when you're wrong.
 
❖ Dezhung Rinponche❖
 
 





To listen well is to figure out what’s on someone’s mind and demonstrate that you care enough to want to know. 
 
It’s what we all crave; to be understood as a person with thoughts, emotions, and intentions that are unique and valuable and deserving of attention.

Listening is not about teaching, shaping, critiquing, appraising, or showing how it should be done (“Here, let me show you.” “Don’t be shy.” “That’s awesome!” “Smile for Daddy.”).
 
 Listening is about the experience of being experienced.
 
 It’s when someone takes an interest in who you are and what you are doing. 
 
The lack of being known and accepted in this way leads to feelings of inadequacy and emptiness. 
 
What makes us feel most lonely and isolated in life is less often the result of a devastating traumatic event than the accumulation of occasions when nothing happened but something profitably could have. It’s the missed opportunity to connect when you weren’t listening or someone wasn’t really listening to you.
 
 



Het feit dat je iemand niet begrijpt

 

 wil niet zeggen

 

 dat die persoon dus ongelijk heeft. 


Frans van der Reep




If you suffer, it is because of you. 

If you feel blissful, it is because of you. 

Nobody else is responsible, only you and you alone.

 You are your hell and your heaven too. 

- Osho -




donderdag 4 juni 2020


My thing...

what I hope to do all the time, 

is to be so completely myself...

that my audiences,

 people who meet me,

 are confronted.

 They’re confronted with what I am,

 inside and out, 

as honest as I can be. 

And this way 

they have to see things about themselves, 

immediately.

-  Nina Simone -

NITCH

 



Boy sitting with dog in railway station, 1930s.




Shine a light 

on your pain. 


You can't heal 

what's hidden. 







Er is nog altijd verandering mogelijk. Als je er maar open voor staat 

“Ondanks mijn verdriet toen mijn moeder stierf heb ik na haar dood nog een mooie periode met mijn vader beleefd. Aanvankelijk zag het er niet goed uit. Hij ging door een heel zwaar rouwproces en kon zich nauwelijks beredderen. Maar op een bepaald moment heeft hij de zaken in handen genomen. Hij verkocht het ouderlijke huis omdat hij niet meer wakker wilde worden in een kamer waarin hij nog altijd het idee had dat ze naast hem lag. Hij kocht een appartement, leerde wassen en ontbijt maken en vond een restaurant waar hij kon gaan eten. Mijn relatie met mijn vader is toen compleet gewijzigd. Ik was toen 47, hij 80. Normaal zou je denken: die verhouding verandert niet meer, die twee mensen zitten vastgeroest in hun manier van zijn. Nee dus. We zijn elkaar vriendschappelijker gaan bejegenen. Ooit, na een beroerte, heb ik hem zelfs soep opgelepeld omdat hij zijn armen niet meer kon gebruiken. De man voor wie ik zo bang was geweest in mijn jeugd, heb ik te eten gegeven.


“Dat betekent toch wel wat. Dat vind ik zo hoopvol. Dat ouder worden niet noodzakelijk ‘meer van hetzelfde’ hoeft te betekenen. Dat je toekomst nog open ligt en dat het geen straat is die steeds nauwer wordt en uiteindelijk een doodlopende steeg blijkt te zijn. Er is altijd nog verandering mogelijk. Als je er maar open voor staat.”


Wiskundige en filosoof Jean Paul Van Bendegem (67)

over de relatie met zijn vader.

Lees het volledige gesprek: ‘Ik kan echt niet zeggen dat ik verstandig ben omgegaan met mijn lichaam.’



Eels - Rock Hard Times


Foto Stefaan Temmerman


“Waarover ik de laatste tijd anders ben gaan nadenken? Over mijn strijd om begrepen te worden. Misschien deed ik vroeger te hard mijn best om graag gezien te worden. Dat vergt te veel energie en wat is het nut daarvan? Ik ben meer beginnen stilstaan bij wat goed voor mij is. Mediteren bijvoorbeeld is iets wat ik vroeger nooit zou hebben gedaan. Of nee proberen te zeggen.”
Dit is fotografe Bieke Depoorter (34) in het diepst van haar gedachten. 









Doen wat je wilt is vrijheid.
 
 Leuk vinden wat je doet is geluk. 

-Frank Tyger-



LEEDS 1955




Denk je niet dat het raar is als iemand overal foto’s van zichzelf heeft? 
 
Het is alsof hij probeert te bewijzen dat hij bestaat.
 
 -Candace Bushnell-








No one notices 

when the strong one 

is tired 

of being strong. 








For children, childhood is timeless. 
 
It is always the present. 
 
Everything is in the present tense. 
 
Of course, they have memories. 
 
Of course, time shifts a little for them and Christmas comes round in the end. 
 
But they don’t feel it. 
 
Today is what they feel, and when they say  ‘When I grow up,’
 
 there is always an edge of disbelief
 
—how could they ever be other than what they are?
 
 
 





Everything is going to change
 
 whether you like it or not. 
 
Why be disappointed? 

Why be upset?


Change is the nature of living.
 
 





I used to think I was the strangest person in the world
 
 but then I thought there are so many people in the world, 
 
there must be someone just like me 
 
who feels bizarre and flawed 
 
in the same ways I do.
 
- Frida Kahlo -