Mijn depressie heeft mij misschien wel de grootste les geleerd: pas als je je grootste angsten durft delen, kunnen mensen reageren. Ik heb moeten leren toegeven dat ik het niet in mijn eentje aankon. Durven zeggen dat ik anderen nodig had. Dat was een grote stap. Als je mensen verliest, in een depressie zit, moet je op de bodem van de diepste put durven kijken welke modder je daar aantreft. Als je geen hulp vraagt, blijf je alleen voortbaggeren in je put.
Ik weet sindsdien dat ik mij verbonden moet weten met geliefden, mij geborgen moet voelen door familie. Zolang alles goed gaat, sta je sterk. Maar als het slecht met je gaat, heb je nodig wie je weerbaar maakt: familie en geliefden.
Ik ging vroeger nogal brutaal met mijn familie om - ik beschouwde hen als vanzelfsprekend. Ik ben door die heftige jaren aardiger geworden, liever en milder. Sommigen zijn dat spontaan, ik heb dat moeten leren.
- Judith Vanistendael - Falende Helden - De Standaard -