zaterdag 15 oktober 2011



- Luis Camnitzer -

vrijdag 14 oktober 2011


You can't start a fire without a spark.

- Bruce Springsteen - Dancin' in the dark -


- Horowitz Rachmaninoff 3rd Concerto - 1978 -

Geruchten

Het gonst uit blauwige kamers van geruchten
dat ze iets zeggen, maar ze zeggen zoveel.
Hoor ze zoemen, dazen op weg in de zomer,
in straten op zoek naar een zin, naar een zin.
Wie houdt ze nog bij, wie doorziet hun vlucht,
wie weet wat ze beramen, wie zet ze dus eens
samen, wil ik maar zeggen, als een muziek.

- Bernard Dewulf - Blauwziek -

Wees als ouder een vangnet voor je kinderen

en geen trampoline.

- Anoniem - Zoek en Leef -

Harvie Krumpet



"Some are born great, some achieve greatness, some have greatness thrust upon them
.....and then there are others"

Winner of the 2004 Oscar for Best Animated Short Film, Harvie Krumpet is the biography of an ordinary man seemingly cursed with bad luck. From being born with Tourette Syndrome to getting struck by lightning; from having his testicle removed to developing Alzheimer's disease; Harvie's troubles seem unending ! Yet, Harvie learns many lessons about life and enjoys its many fruits. He finds love, freedom, nudity and ultimately the true meaning of what it is to be human.

- Harvie Krumpet - Voice : Geoffrey Rush -

donderdag 13 oktober 2011

A scar means ...

I survived!


- Author unknown -

Once a zookeeper said to his monkeys: "You'll get 3 bananas in the Morning and 4 in the afternoon."
All monkeys are upset.
"OK. How about 4 bananas in Morning and 3 in the afternoon?"
Hearing this, the monkeys are content.

One should realize that sometimes a change in phrasing does not represent a real change.

- ZhuangZi -
THE BEST WAY TO GET EVEN

IS TO FORGET

- Author unknown -


- Léo Ferré - Avec le temps -

We zijn zoals de duizendpoot in de beroemde Chinese fabel. Op een dag vroeg de duizendpoot zich af hoe hij dat toch deed, met al die poten, zijn ene poot voor de andere zetten. Vanaf dat moment raakte alles hopeloos in de war. Hij blokkeerde zijn eigen ongrijpbare, maar feilloze functioneren. Wanneer we meer voeling zouden krijgen met dit ongrijpbare in ons eigen functioneren en dus meer ruimte zouden laten voor het fundamentele vertrouwen van waaruit we functioneren, groeit dit vertrouwen in ons bestaan en kunnen we ons meer en meer overgeven aan het levende mysterie dat we zijn.

- Maurice Knegtel -


Parle-moi sans pudeur
De tout c'que t'as sur le coeur
Dis-le moi, Dis-le moi
As-tu croisé le bonheur?

Et tout ce qu'on ne dit pas
Qu'on garde au fond de soi
N'attends pas, dis-le moi
Même si ça m'regarde pas

Parle-toi, parle-toi
Moi je n'y arrive pas
Jamais les mots ne viennent
J'sais pas pourquoi
Parle-moi
Qu'elle tremble de joie, de tristesse
Se révolte, se confesse
Ta voix est une caresse

Sur quel chemin de l'enfance
As-tu perdu l'innocence?
Souviens-toi et dis-moi
Aimerais-tu qu'elle recommence?

As-tu beaucoup de regrets?
Les échecs, les succès
Dis-les moi et dis-moi
As-tu un jardin secret?

Parle-toi, parle-toi
Moi je suis trop maladroit
Surtout n'arrête pas, n'arrête pas
Parle-moi
Qu'elle soit remplie de promesses
Ou un cri de détresse
Ta voix toujours me caresse

Je n'ai jamais su parler
J'ai toujours écouté
Tout ce que je ressens
C'est par toi que je l'entends

Parle-moi de tes colères
Es-tu toujours sinc!re
Dis-le moi, oui dis-moi
Es-tu heureuse ou amère

Dévoille-moi tes désirs
Qu'est-ce qui te fait rougir
Même tout bas dis-le moi
T'es-t-il arrivé de haïr

Parle-toi, parle-toi
Moi je n'y arrive pas
Jamais les mots ne viennent
J'sais pas pourquoi
Parle-moi
Qu'elle tremble de joie, de tristesse
Se révolte, se confesse
Ta voix est une caresse

Qu'elle soit remplie de promesses
Ou un cri de détresse
Ta voix toujours me bouleverse

- Jardin secret - Jasper Steverlinck (Arid) & Scala -
Het is eenvoudig.

We zijn waar we moeten zijn,
aan het doen wat we moeten doen.

Anders zouden we ergens anders zijn
en iets anders aan het doen zijn.

- Richard Stine -

Why Do You Live In The Desert?


"Why do you live in the desert?"

"Because I can't be what I want to be. When I begin to be myself, people treat me with a reverence that's false. When I am true to my faith, then they begin to doubt. They all believe they are holier than I, but they pretend they are sinners, afraid to insult my solitude. They try all the time to show that they consider me a saint, and in this way they become emissaries of the devil, tempting me with Pride."

"Your problem isn't trying to be who you are, but accepting others the way they are. And acting in this way, it's better to stay in the desert," said the gentleman, walking off.

- By Paulo Coelho -

woensdag 12 oktober 2011


Onlangs zei iemand me letterlijk: 'Zelfmoordenaars, daar heb ik geen compassie mee.' Sommige mensen zijn emotioneel volledig incompetent. Die hebben een hardheid over zich waar ik ziek van word.

Mensen willen nu weten of het zwaar was, dat boek schrijven. En dan moet ik altijd antwoorden: neen. Maar de zelfmoord van mijn moeder heeft wel mijn hele leven bepaald. Die heeft mijn doen en laten veranderd, mijn gevoelsleven aangetast. Als ik mezelf door mijn leven zie rushen, als ik vaststel dat ik met een gek soort verbetenheid honderd en één sporten heb geprobeerd, dan vraag ik me soms af: 'Jongen, wat zoék jij toch allemaal? Tegenover wie probeer jij je te bewijzen?

't Is heel dubbel allemaal, omdat je het niet kan vastpakken. Ik kan nog altijd niet nauwkeurig omschrijven hoe die zelfmoord mijn leven bepaald heeft. Maar als het mentaal even wat minder gaat, merk ik dat er plots een fundamentele eenzaamheid over me valt. Iets wat ik op zo'n moment misschien wel een beetje ga cultiveren. Mark Coenen vertelt in het boek hij zijn psychiater hem op een bepaald moment echt heeft ingeprent: 'Je zus is dood, en ze komt niet terug.' Je mag je er niet in wentelen, je mag het niet cultiveren.'

Dat fundamentele, onbezorgde geluk ken ik niet. Dat is me definitief ontglipt.

Het blijft een zeer vreemd gegeven dat je moeder, die ervoor kiest om je op de wereld te zetten, amper dertien jaar later zegt: 'Dit was het dan. Je zult wel terechtkomen.'

Ik ben au fond een gevoelsmens, en toch word ik niet snel meer geraakt. Pijn en verdriet zoek ik soms bewust op, om de dingen een beetje te doorleven. Want ik wil dingen voélen. Er zit wel iets van tristesse in mij, maar zelfmoord is nooit een optie geweest. De opdracht aan mezelf is altijd geweest: geef het verdomme een plaats.

- Zelfmoord in Vlaanderen - Bart Schols - Humo -

- http://ajitjagan.blogspot.com -


Geloven in toeval

is een belediging voor het leven.

- Milan Kundera -


- Zbigniew Preisner - Rain -


Ik geloof niet zo in toeval. Ik geloof in karma, in de juiste energieën die mensen naar elkaar drijven. Dat wil ook zeggen dat je afspraken met het lot kunt missen, maar dat die uiteindelijk toch plaatsvinden. Het is bijna als kernfysica: in een deeltjesversneller gebeuren heel veel onverklaarbare dingen, maar er zijn ook heel veel waarschijnlijkheden, dingen die je wel kunt voorspellen.

Zo'n positief voorspellende factor is bijvoorbeeld hoe rechtuit je bent. Als je geen verborgen agenda hebt, maar oprecht gelooft in wat je nastreeft, dan zit je karma goed. En de goodwill die je zelf creëert, komt terug. Want mensen zijn misschien egoïstisch, maar ook loyaal. Ik weet vaak meteen of mensen het goed met me voorhebben. Zo'n sterke antenne is nodig om mee te draaien in een wereld waarin allerlei belangen spelen. Intuïtie is vaak mijn belangrijkste instrument. Als het buikgevoel juist zit, volgt de rest meestal vanzelf.

Het grootste risico dat ik neem is films make, want dat is elke keer een sprong in het duister. Ik tast er ook de limieten van mijn lijf mee af (hij heeft een milde vorm van mucoviscidose). Adem draaien was een risico, omdat ik niet zeker was of ik dergelijke lange en vermoeiende dagen fysiek aankon. Na een paar dagen merk je dan dat de adrenaline je probleemloos rechthoudt. Wat een kick was dat! Het toffe aan zulke risico's nemen is dat je lijf in overlevingsmodus gaat, in de ik-geef-niet-op-modus.


Natuurlijk is er de angst om het lot uit te dagen, maar die mag je niet verlammen. En ja, het kan zijn dat je pech hebt en het ineens gedaan is, maar je kunt dat ook als een kracht zien. Mij drijft het tot het uiterste.Ik vind het een enorme drive te weten dat dingen eindig zijn. Veel jonge mensen stellen hun dromen uit, omdat ze denken dat ze die later nog kunnen verwezenlijken. Zelf ben ik daar veel te ongeduldig voor. Mucoviscidose was zeker bepalend voor die mentaliteit. Net als de meeste patiënten heb ik weleens het waarom ik? - of wat als?- gevoel gehad. Het is en blijft een nimmer aflatende strijd - soms gaat het goed, soms wat minder - maar als je erin blijft hangen en depressief wordt, ga je dood. Dan zegt je lijf: ok, next!

Wat ik soms raar vind, is dat we allemaal gewoon in de auto stappen terwijl iedereen weet dat dat een heel groot risico op plotse, voortijdige dood inhoudt. Maar blijkbaar kunnen we dat loslaten en op de andere chauffeurs vertrouwen. Net als iedereen ben ik al een paar keer op het nippertje aan een ongeval ontsnapt, maar ik blijf denken: mij zal wel niets overkomen. Pure overmacht, wellicht.

Als kind al was mijn honger niet te stillen, ook al kreeg ik meer dan genoeg liefde en vertrouwen. Mijn ouders deden er alles aan om me gelukkig te maken, maar ik wilde zo snel mogelijk weg uit dat dorp, uit die school. Ik was een moeilijk kind, wellicht. Er moet meer zijn dan dit, dacht ik de hele tijd. Films, boeken en muziek waren de eerste openingen naar een andere wereld. Ik ben wel dankbaar voor de weerstand en de koppigheid die ik in mijn jeugd heb ontwikkeld. Kinderen die alles hebben, voelen soms minder drang om iets te realiseren. Ik ga bewuster om met het leven.

- Hans Van Nuffel - Regisseur van 'Adem' - De Standaard -

R.I.P. Dieudonné Kabongo



- La solitude de Dieudonné Kabongo à Bruxelles -

THEATER AAN ZEE ~ Black Power
“Een oordeel is een schot dat vaak de schutter treft

en niet het doel. ”


- Ernst Hohenemser -

dinsdag 11 oktober 2011



I'm standing at the crossroads
There are many roads to take
But I stand here so silently
For fear of a mistake
One path leads to paradise
One path leads to pain
One path leads to freedom
But they all look the same.

I've travelled many roads
And not all of them where good
The foolish ones taught more to me
Than the wise ones ever could
One path leads to sacrifice
One path leads to shame
One path leads to freedom
But they all look the same.

There were roads I never travelled
There were turns I did not take
There were mysteries that I left unravelled
But leaving you was my only mistake.

So I'm standing at the crossroads
Imprisoned by this doubt
As if by doing nothing
I might find my way out

One path leads to paradise
One path leads to pain
One path leads to freedom
But they all look the same

- Calvin Russell - Crossroads -


- Danse Macabre - Zbigniew Preisner -

Kanker
is
een goede dood.

Teplettervallen
is
een goede dood.

Verdrinken
is
een goede dood.

Zelfmoord
is
een goede dood.

Elke dood
is
een goede dood.

Maar
de dood
die je
te wachten staat
dat is
een slechte dood.

Altijd.

- Jan Arends - Nagelaten Gedichten (1975) -



Een grappig, eerlijk, rauw, cru en cynisch boek, verfrissend ook, en soms heel herkenbaar en troostend op een of andere manier.
Een mens mag al eens lachen met zijn miserie.

Tip voor gevoelige zielen "als u een beetje bang bent voor de hardheid van het boek, beter dan beginnen met het slot...Afscheid bij de beenhouwerij.

- Ann - Klik op de cover om hem te lezen -

“And then I felt sad because I realized that once people are broken in certain ways, they can’t ever be fixed, and this is something nobody ever tells you when you are young and it never fails to surprise you as you grow older as you see the people in your life break one by one. You wonder when your turn is going to be, or if it’s already happened.”

— Douglas Coupland -
“How glorious it is

- and also how painful -

to be an exception.”


— Alfred De Musset -

Met die schrik heb ik mijn ganse kindertijd geleefd (of moet ik schrijven: niet geleefd)



- "The Tree of Life" score - Patrick Cassidy's "Funeral March" -

Ik heb geen evidente jeugd gehad, zoals gezegd, maar ik geloof niet in de ongelukkige jeugd als goudmijn. In mijn ervaring is iets moois maken vooral hard werk, en volhouden, en roeien met de riemen die je hebt.

- Geike Arnaert - Humo -

«Ik pleit ook voor de term zelfmoord. Omdat het dat ís. Een dier kan je doden, maar als je een eind maakt aan het leven van een mens, dan heet dat moord - ook als het over jezelf gaat. Je vermoordt jezelf, én je geeft je omgeving levenslang. Probleem is natuurlijk dat aan de term zelfmoord een culpabilisering kleeft, een schuld. Terwijl ik het buiten de moraliteit wil zien. Ik neem het mijn moeder op geen enkele manier kwalijk dat ze zelfmoord heeft gepleegd, maar ik vind dat je de dingen niet mag verdoezelen. En dus zeg ik: mijn moeder heeft zelfmoord gepleegd.»

«Wie achterblijft na een zelfmoord, moet gedwongen worden zich te laten verzorgen. Kijk, over de zelfmoord van mijn moeder kan ik perfect communiceren - met jullie. Ik heb dat nooit gekund met mijn eigen vader, en ik zal het ook nooit kunnen met mijn zus. Ik zou dit gesprek niet kunnen voeren met mijn familie: dan blokkeer ik. Dat bewijst dat, hoe evenwichtig ik er nu ook over praat, het emotioneel nooit voorbij is.»

«Ik speel mijn rol in de maatschappij, maar tegelijk zie ik een gevaarlijk soort onverschilligheid in mezelf. Nu, een zekere onverschilligheid heeft ook z'n voordelen. Ik denk dat ik iets makkelijker met een bepaald soort ironie naar de dingen kan kijken. Ik zie het tragikomische in het schouwspel van alledag, de oeverloze lulligheid van al die mensjes die rondharken op die aardbol.


Ik heb zelf in de zone gezeten waarbij ik voortdurend met de gedachte flirtte aan zelfmoord. Ik denk dat ik in die periode beter beveiligd was geweest als de term "zelfmoord" toen wat meer in zwang was geweest, en niet "zelfdoding". Want dat klinkt inderdaad als: 'Ach, doe maar. Nu, je moet die vrai-parler wél combineren met het grootste begrip voor wie het doet, ook al is dat ogenschijnlijk een tegenspraak. Het zijn achterlijke mensen die een zelfmoordenaar veroordelen. Dat is van een stuitende domheid.

Ook depressie is nog altijd een groot taboe, en dat is al even kwalijk. Toen ik zeer depressief was, heb ik daar nooit mee te koop gelopen, maar ik heb het ook nooit verstopt. Wel, ik kreeg toen heel veel reacties van het genre: 'Allez zeg, ga toch pinten drinken.' Dat is gruwelijk hé; Gru-we-lijk. Breek je je been dan komt iedereen op bezoek en krijg je niets dan medeleven. En niemand die zou durven zeggen: 'Is het echt wel nodig om je been enkele maanden te laten genezen?' Maar maak je iets mee dat minstens even erg is - een depressie, dus - dan krijg je te horen dat je gewoon even naar het café moet.

Er is zoveel domheid. Emotionele domheid. Voor mij is het ook problematisch dat bepaalde voluntaristische psychologen - Bob Vansant, om geen naam te noemen - over depressie schrijven op een manier die de patiënt culpabiliseert. Door voortdurend te insinueren dat je je eigen geestelijk welzijn in handen hebt, als je maar wil. Het kan best zijn dat sommige mensen zelf uit hun depressie weten te raken, maar een bepaalde groep - en daar reken ik mezelf ook toe - kan dat niet. Ik kan niet zonder de farmacie, en ik kon ten tijde van mijn depressies ook niet zonder de psychiatrie. Als je dan die voluntaristische strekking gelooft, en je wordt met je eigen falen geconfronteerd, dàn vind je jezelf pas een loser. Want je bent niet alleen depressief, je bent kennelijk ook nog te lomp om eruit te raken. Tja, als je je dan niet ophangt, dan weet ik het ook niet meer.


Sinds ik medicijnen neem - nu al veertien jaar - heb ik zogoed als geen last van depressies meer. Maar, dat moet ik eraan toevoegen, mijn psychiater zegt wel dat ook die pillen niet kunnen uitsluiten dat ik ooit herval. Ik zal misschien, of zelfs waarschijnlijk, nog ooit depressies krijgen.

Ik moet vaststellen dat ik jaloers ben op mijn eigen kinderen. Ze zijn twaalf en dertien nu, en ze hebben een heel liefdevolle moeder. En nu zie ik: zo gaat het dus ook. Dat is mijn levenslange handicap. Die warmte, die op zich vanzelfsprekend zou moeten zijn, heb ik nooit gekend. En dan besef ik: natuurlijk is mijn leven fucked-up. Maar je moet een dubbel spoor volgen: onder ogen zien dat je een levenslange handicap hebt opgelopen, maar tegelijk nooit compassie hebben met jezelf. Want een goed leven leiden is niet onmogelijk - ik hèb een goed leven nu.

Ik ben fundamenteel relatieonbekwaam. Voilà. Maar ik ga niet zover om te zeggen dat dat komt doordat mijn moeder zelfmoord heeft gepleegd. Enfin, ik dénk het wel, maar ga haar daar niet verantwoordelijk voor stellen. Nee, er is geen enkel verwijt. Omdat ik besef dat er voor haar geen andere optie was. Ik weet ook wat het is hé - ik ben enkele keren dicht bij haar situatie geweest. En bij mij ging dat over periodes van maanden, maar bij haar waren het jaren. En zó kan je geen jaren leven. Dus ja: op een rationele manier begrijp ik het volkomen. Dit gaat misschien wat choquerend klinken , maar ik herinner me hoe ik vóór haar zelfmoord al spelletjes speelde met de kalender. Op de Druivelaar duidde ik dan een datum aan: dàn gaat het gebeuren. Omdat ik wist dàt het ging gebeuren. Je mag niet onderschatten wat kinderen op jonge leeftijd al kunnen aanvoelen. De laatste jaren van haar leven was mijn moeder eigenlijk al dood. In haar hoofd had ze de strijd al opgegeven. En ik voelde dat perfect aan.

Ik ben in wezen een asociaal mens, een loner die de groep het liefst van al mijdt. Maar zodra iemand in mijn omgeving zo'n signaal uitzendt, kost het mij geen enkele moeite om die man of vrouw te helpen. Dat is mijn verdomde plicht. Onlangs was een kennis van me depressief. Hij ging naar zijn huisarts, en die nam hem au sérieux - schreef hem medicijnen voor, gaf hem de raad zoveel ziekteverlof te nemen als nodig. Maar hij voegde er wel aan toe dat het beter was om niet tegen collega's en vrienden te vertellen dat het om een depressie ging. Een huisarts, verdomme! Dan is er nog héél veel werk aan de winkel.

Een concrete, op rationele gronden genomen beslissing: ik zal nooit zelfmoord plegen. Dat pact met mezelf heeft me heel erg geholpen. Omdat ik daarmee een deur heb gesloten. Ik ben actief op zoek gegaan naar de dingen die mijn bestaan leefbaar konden maken, en zo ben ik ontsnapt uit de kooi waarin ik anders misschien wel m'n hele leven had gezeten. Zolang ik zelfmoord een optie vond, kon ik niet zien wat ik nadien wèl gezien heb. Ik heb dat pact met mezelf in 1999 gesloten, toen ik m'n laatste grote depressie had. Mijn dochter was één jaar oud, en mijn vrouw was opnieuw zwanger. En ik, ik zonk helemaal weg. Er was de doemdenkerij die sowieso bij een zware depressie hoort, en die werd nog aangescherpt door het idee dat mijn kinderen daar misschien ook ooit last van zouden hebben. Dat was ondraaglijk. Ik heb toen tot de bodem van het vat moeten schrapen, nooit eerder had ik zo diep gezeten, maar uiteindelijk is toen dus wel de bevrijding gekomen. Nu weet ik zeker dat ik nooit zelfmoord zal plegen op de brutale manier. Maar ik sluit niet uit dat ik ooit voor euthanasie kies wegens ondraaglijk psychisch lijden. Weliswaar na overleg met mijn kinderen en de mensen die mij graag zien. In die zin is de maatschappij ten goed aan het veranderen: langzaamaan wordt dat aanvaard.

- Chris Van den Abeele - Humo - Zelfmoord in Vlaanderen -





Als je jouw zwakte niet kunt herkennen,

hoe herken je dan jouw kracht?

- Carla Schenk -


- Zbigniew Preisner - Tango-
“L'idée de ma survie dans ma postérité ne me touche pas beaucoup. L'avenir, cette énigme irritante, m'ennuie. Mais choisir son passé, se laisser flotter dans le temps révolu comme on remonte la vague, toucher au fond de soi le secret de ceux qui nous ont engendré: voilà qui permet de rêver, qui laisse le passage à une autre vie, à un flux rafraîchissant.”

- Jean-Marie Gustave Le Clézio -

maandag 10 oktober 2011

Helden : over dapper durven zijn

Voor mij luisteren echte helden naar hun hart, weten waarom ze dingen doen en wat echt belangrijk is. Ze weten waar ze naar toe willen én zorgen ook goed voor zichzelf. Ze durven kwetsbaar te zijn.


Superouders realiseren zich dat ze samen mogen leren en groeien met hun kinderen en dat doen ze door te ervaren wat de juiste weg is. Ze zijn het voorbeeld voor hun kind door zelf het leven te leiden dat ze hun kind zo gunnen.

Margriet Darwinkel - www.happyfamilylife.com -


- The F Word: Famine is the Real Obscenity -
"Do not take life too seriously.

You will never get out of it alive."


- Elbert Hubbard -

Echt luisteren is zo belangrijk


Wat een kind werkelijk nodig heeft om te groeien en zelfvertrouwen te ontwikkelen is onvoorwaardelijke liefde, vertrouwen en respect. Dat houdt in, dat we ze accepteren zoals ze zijn. Maar hoe doe je dat?

Werkelijke acceptatie betekent vooral: je kind laten zijn zoals hij is. Laten.
Een kind, wat lekker bezig is, met rust laten is een teken van acceptatie. Je bent als volwassene snel geneigd om wel in te grijpen: ongevraagd advies geven bijvoorbeeld. “Zou je niet" of “Je kunt ook.”. Maar wat je eigenlijk ongewild overbrengt is: zoals jij het doet is het niet goed (genoeg).

Luisteren zonder iets te zeggen is ook een teken van acceptatie. Je kind komt met een verhaal en jij luistert zwijgend. Zegt hooguit dingen als: hm, oh. Je betrokkenheid komt tot uiting in je houding, je kijkt het kind aan en straalt uit dat je nieuwsgierig bent. Je parkeert je eigen gedachten even in je achterhoofd en concentreert je volledig wat je kind je vertelt. Op deze manier geeft acceptatie je kind de ruimte om zijn eigen gedachtengang af te maken en tot een eigen oordeel of inzicht te komen.

Je kunt ook een stapje verder gaan en het kind aanmoedigen om verder te praten. Je kunt dan dingen zeggen als : “Vertel verder. Ik luister”, “wat vind je daarvan?” “Hoe was dat voor jou?”, enz. Je drukt daarmee uit dat je werkelijk wilt weten wat het kind te vertellen heeft, dat je geïnteresseerd bent in hoe het voor hem is, dat het de moeite waard is wat hij te vertellen heeft.

Actief luisteren betekent dat je actief probeert te begrijpen wat de betekenis is van wat je kind vertelt. Je geeft in je eigen woorden weer hoe je het begrepen hebt, zodat je kind dat al dan niet kan bevestigen. Het zijn zinnen met “jij” erin. Bijvoorbeeld: “dus jij zou willen dat”, “als ik het goed begrijp dan weet je niet hoe je ”, “je bent daar best boos over, of niet”. Je stemt je af op je kind en laat je eigen ideeën en gevoelens er buiten. Het geeft je kind onnoemelijk veel ruimte om zich te uiten. Hij voelt zich geaccepteerd en krijgt de gelegenheid om zelf tot inzichten en oplossingen te komen. Heel belangrijk om zelfvertrouwen te ontwikkelen.

Meer lezen? Thomas Gordon – Luisteren naar kinderen. ISBN 90 10 01615 3

- http://www.opgroeieninverbondenheid.nl -

Ik heb geluk. Geluk dat ik er nog ben.

Toen ik te horen kreeg dat ik besmet was, had ik me er eigenlijk al bij neergelegd dat ik jong zou sterven - door mijn verslaving. Aids betekende in die tijd dat je nog zeven jaar te leven had. Zeven! Dat leek nog zo lang. Ik was zelfs blij. Hadden ze nu gezegd dat ik nog maar één jaar had, dàn misschien...

Er zijn zoveel mensen die hun 27ste niet eens halen. Zelfs kleine kinderen gaan dood! Mijn vader had een keer, toen hij zelf aan kanker leed, een programma gezien over kinderen met kanker. Achteraf zei hij: 'Waarom zou ik mezelf beklagen? Ik ben ben 70!' Dat vond ik mooi. Mij helpt het ook om zo te redeneren. Mensen vinden het maar normaal dat we allemaal 80 of 90 worden, maar zo vanzelfsprekend is dat niet. En wie zegt dat ik zal sterven aan aids? Misschien rij ik straks tegen een boom.

Ik heb nooit gedacht: waarom ik?

Piekeren is niets voor mij. Want als je zegt “Binnen zeven jaar ben ik dood”, en je begint streepjes te zetten op de kalender, dan is dat vaak zo. Maar ik dacht “We zien wel, we gaan er niet wakker van liggen”. En kijk, ik ben nu vooraan in de vijftig en ik ben er nog altijd! (lacht).

- Liesbeth uit 'Hiv+' - Humo -
Emoties juichen.

Gevoelens fluisteren.


- Olaf Hoenson -


- Raining At Sunset - Chris Thile with Bryan Sutton -

Met dank aan Irene voor de tip!

“Als je iemand duwt in de richting die hij al gaat,

gaat hij dan harder lopen?”

- Harry Starren - Beeld : Mel Dale -

zondag 9 oktober 2011


BLIJVEN REIKEN!

- Sidi Larbi Cherkaoui -


- Zbigniew Preisner - The Waltz -

"Wanneer we onszelf helen,
helen we ook de voorouders,
onze grootmoeders,
onze grootvaders
en onze kinderen.

Wanneer we onszelf helen,
helen we Moeder Aarde."

- Rita Pitka Blumenstein -

Aandacht geven is volgens mij erg belangrijk bij het grootbrengen van een kind. Ik zing en dans vaak met Pixie en we spelen ook veel buiten. Ik hoef nooit te roepen of te straffen. Pixie kent haar grenzen, en weet precies wat ze wel en niet mag.

Ze kan soms wel wat tegensputteren met de kleren die ik haar aantrek of de dvd's die we bekijken, maar daarvoor heb ik een trucje. Ik neem twee dingen uit de kast en daaruit mag ze kiezen. Makkelijke keuze, geen gezeur.

Een andere manier om iets gedaan te krijgen, is afleiding zoeken. Als ze niet mee op uitstap wil, neem ik rozijntjes mee en zeg ik haar dat we samen liedjes gaan zingen in de auto. Dan schiet ze meteen uit de zetel.

Wat ik ook altijd doe, is uitleggen waarom ze iets niet mag. Je moet je inleven in hun leefwereld.

- Ann Reymen - Radiopresentatrice -

Verdriet.

Daarbinnen in mij woont een ander dan ik laat zien.
Misschien, misschien, word ik in de loop der tijd
van mijn buitenste bevrijd
Wikken en wegen houdt mij tegen
Die binnen in mij heeft verdriet dat je niet ziet
Ook ik nog niet.
Maar ik voel het wel als ik je dit vertel.

- Sip ter laan -


- The Muppets - "Did Something Funny Happen?" -

Not all who wander are lost


People take different roads
seeking fulfillment and happiness.

Just because they're not on your road,
doesn't mean they've gotten lost.

- H. Jackson Browne, Jr. -

Help, mijn kind krijgt een label!


Het onderwijs moet alle kinderen zoveel mogelijk gelijke kansen geven. Daarom is het detecteren van problemen die om bijzondere zorg vragen, een goede zaak. maar het gevaar is reëel dat we de kinderen in een vakje gaan plaatsen. Hierdoor worden 'labelkinderen' niet alleen gereduceerd tot hun label - alsof ze niet meer zijn dan hun probleem - maar is de kans ook groot dat ze, omdat ze toch ergens geplaatst moeten worden, in een bepaald vakje gedwóngen worden. Het risico op self-fullfilling prophecy bestaat: als kinderen niets als Jantje of Mieke, dan wel als ADHD'er, dyslecticus of hoogbegaafde benaderd worden, krijgen ze constant de boodschap dat wíj verwachten dat ze zich zus of zo gaan gedragen, dat ze dat en dat niet kunnen - of juist wél. En kinderen spiegelen zich nu eenmaal aan die verwachtingen, omdat dit voor hen gelijk is aan braaf zijn.

De extra aandacht die kinderen krijgen is zeker een goede zaak, maar anderzijds wordenze op deze manier geïdentificeerd - en gaan ze zichzelf identificeren - met hun tekort, hun probleem, hun afwijking. Opvoeders en leerkrachten moeten dus óók leren uitgaan van het positieve. Van wat het kind kàn, wat het kind op een positieve manier bijzonder maakt. Alleen dan gaan kinderen op zoek naar hun eigen mogelijkheden.

Ouders moeten minder angstig zijn. Als hun kind niet normaal is, denken ze onmiddellijk dat er een probleem is en willen ze dat zo snel mogelijk laten vaststellen om dan advies te krijgen hoe er mee om te gaan. Veel beter zou het zijn om gewoon te doen en elk kind te erkennen in zijn eigen ritme, zijn eigen mogelijkheden. Het is niet nodig om meteen zijn of haar toekomst als vastgelegd te zien vanwege dit of dat probleem. Dit vereist weerbaarheid van de ouders, vooral tegen alle specialisten die met de beste bedoelingen kinderen in een vakje stoppen. De meeste ouders lijken geneigd mee te gaan in dat vakjesdenken.

Ouders en leerkrachten krijgen veel verantwoordelijkheden toegeschoven. Zij moeten de kinderen goed opvoeden. Als er problemen zijn, nemen ze ook gemakkelijk de schuld op zich. Door te labelen kan je een deel van die schuld wegschuiven en je verlossen van een teveel aan verantwoordelijkheid: "De oorzaak ligt niet bij mij, maar bij het kind zelf, het is biologisch bepaald".

- Hans Van Crombrugge - Nina Kids -