maandag 10 oktober 2011


Ik heb geluk. Geluk dat ik er nog ben.

Toen ik te horen kreeg dat ik besmet was, had ik me er eigenlijk al bij neergelegd dat ik jong zou sterven - door mijn verslaving. Aids betekende in die tijd dat je nog zeven jaar te leven had. Zeven! Dat leek nog zo lang. Ik was zelfs blij. Hadden ze nu gezegd dat ik nog maar één jaar had, dàn misschien...

Er zijn zoveel mensen die hun 27ste niet eens halen. Zelfs kleine kinderen gaan dood! Mijn vader had een keer, toen hij zelf aan kanker leed, een programma gezien over kinderen met kanker. Achteraf zei hij: 'Waarom zou ik mezelf beklagen? Ik ben ben 70!' Dat vond ik mooi. Mij helpt het ook om zo te redeneren. Mensen vinden het maar normaal dat we allemaal 80 of 90 worden, maar zo vanzelfsprekend is dat niet. En wie zegt dat ik zal sterven aan aids? Misschien rij ik straks tegen een boom.

Ik heb nooit gedacht: waarom ik?

Piekeren is niets voor mij. Want als je zegt “Binnen zeven jaar ben ik dood”, en je begint streepjes te zetten op de kalender, dan is dat vaak zo. Maar ik dacht “We zien wel, we gaan er niet wakker van liggen”. En kijk, ik ben nu vooraan in de vijftig en ik ben er nog altijd! (lacht).

- Liesbeth uit 'Hiv+' - Humo -