zaterdag 15 mei 2021
The OBVIOUS is always
the HARDEST to see
It is obvious that we must let go.
That is why it is the hardest to do.
It is obvious that we must surrender, that is why we fight on.
It is obvious that acceptance is the only way, yet we pursue the endless road of denial.
It is obvious that in accepting failure there is no shame.
Yet we justify and defend.
It is obvious that some games are won by not playing them, yet we compete and compare.
It is obvious to try easy, and yet we continue trying hard.
The
most obvious, is also the most elusive for we look away from the truth
in the fear of what it may reveal, and in doing so become blind to its
existence.
To see the obvious, we often have to experience a glorious
failure.
That failure brings about the state of surrender.
The state in which the obvious is now the first thing we see, before we see anything else.
-findingawareness -
vrijdag 14 mei 2021
Our daily life is marked with internal conflict.
Thoughts, emotions or habits we want to be free of or imbibe in
ourselves. This conflict is the reason why we can’t be still. We never
want to face who we are.
⠀⠀
It is generally associated with trying
to feel a certain way, trying to have a clear mind, trying to not
remember someone, trying to stop repeating an addictive pattern or
trying to be free of fear.
⠀⠀
This ‘trying’ is always a movement
away from ‘what is’. It’s a form of self-denial. We don’t want internal
conflict yet we create it by moving away from who we are now. We create
conflict by denying our present reality because it is painful.
⠀⠀
The
deeper truth is that this inward travail is actually the result of our
outward reaching. If we embrace what is, as it is, we can move with that
which we want to be free of. We can become fear. We can become our
addictions. We can become our pain.
⠀⠀
We are one with it. We are
it. Then the question of being free of something begins to slowly
disappear. There is no thought of trying to change what is, for
everything is you. The shadow self is also the real self. In some sense
it’s more real than our imagination of who we want to be!
⠀⠀
This
is what stillness is. We imagine stillness to be a result of being free
of our troubles, but it’s the opposite of it. It’s a result of being
profoundly one with them. Which means being non-resistant from moment to
moment. Which means living a life of acceptance and surrender as much
as possible.
Then we can be still, for nothing is moving or in
conflict with who we are. We are everything. When we have this
stillness, we are already free. We have already come out of the other
end. We have undergone a radical and permanent transformation.
Leur soumission parait sans limite, leur tolérance inépuisable, puis un jour ils quittent le jeu, tournent les talons, claquent une porte, et c’est définitif.
On ne peut plus rien pour les retenir.
Intérieurement, ils ont fait tout le
chemin, bloqué les comptes, ils ne sont presque déjà plus là quand ils
annoncent qu’ils vont partir.
- Anny Duperey, Allons voir plus loin, veux-tu ? -
donderdag 13 mei 2021
I hear somebody who is going to settle down
and do their work, painting or writing or whatever,
as soon as they get a better light installed,
or as soon as they move to a new city,
or as soon as they come back from the trip they have been planning,
or as soon as...
It's simple:
they just don't want to do it,
or they can't do it,
otherwise they'd feel a burning itch from hell
they could not ignore
and 'soon' would turn quickly into 'now.'
- Charles Bukowski -
NITCH
Death is a vast mystery,
but there are two things we can say about it:
It is absolutely certain that we will die,
and it is uncertain when or how we will die.
The only surety we have, then,
is this uncertainty about the hour of our death,
which we seize on as the excuse
to postpone facing death directly.
We are like children
who cover their eyes in a game of hide and seek
and think that no one can see them.
woensdag 12 mei 2021
Verspil je tijd niet
Bedenk hoeveel jaar je bepaalde dingen hebt uitgesteld en hoe vaak de goden je respijt hebben gegeven, en nog steeds maak je daar geen gebruik van.
Je hebt slechts beperkt tijd en als je die niet gebruikt om je geest te klaren, zal hij verstrijken, en ook jij zal moeten vertrekken en je zult nooit meer terugkeren.
- Marcus Aurelius -
Een kind voortrekken? Geen probleem, als het maar fair is
Bijna alle kinderen zijn weleens jaloers op hun broer of zus. We vinden dat nogal snel kwalijk, maar dat kan ook goed zijn, zeggen opvoedingsexperts. ‘Streven naar harmonie kan juist beklemmend zijn.’
Veerle Beel
woensdag 12 mei 2021
In mijn familiealbum op een zwart-witfoto uit de jaren 60 is het vastgelegd voor de eeuwigheid: het feest voor de eerste communie van mijn 7-jarige broer. Iedereen lacht en is blij, behalve één: zijn mokkende zusje. Nu geef ik grif toe wat ik als 4-jarige niet kon: ik was jaloers. Op de bloemen, de cadeaus en de aandacht. Mijn moeder toonde begrip en hield mijn hand vast.
Bijna alle kinderen zijn weleens jaloers op hun broer(s) of zus(sen). Wanneer die een cadeau krijgt, of meer aandacht en ondersteuning, of een bijzonder talent blijkt te hebben. De emotie wordt opgeroepen door het gevoel ongelijk behandeld te worden, en dat niet als eerlijk of gerechtvaardigd te zien.
‘Het is heel gewoon dat kinderen binnen hetzelfde gezin verschillend behandeld worden’, zegt professor Karla Van Leeuwen (KU Leuven). ‘Het is zelfs wenselijk, omdat je dan als ouder rekening houdt met de kenmerken, talenten en noden van je zoon of dochter. Kinderen kunnen zelf ook goed redenen aangeven waarom een ouder soms anders met een broer of zus omgaat, en daar meestal ook begrip voor opbrengen.’
Privileges
Er is ook zoiets als favoritisme: je kind bewust of onbewust voortrekken. Het valt niet samen met verschillend opvoeden, maar maakt er wel deel van uit. Vader en dochter kunnen misschien geweldig opgaan in gesprekken over muziek of voetbal, of de oudste zoon krijgt meer privileges. Kinderen kunnen die objectief vast te stellen verschillen nog wel plaatsen, aldus Van Leeuwen. ‘Ze zeggen dan: “Ik hou niet zo van voetbal en muziek”, of: “Hij is wel de oudste in ons gezin”.’
Subjectiever zijn de gedachten en gevoelens die bij favoritisme komen kijken, de emoties die meestal niet met het blote oog te zien zijn: jaloezie, verdriet, teleurstelling of boosheid. Kinderen kunnen zich ook schuldig voelen omdat een ouder hen voortrekt. Wanneer het te duidelijk wordt, is favoritisme niet zo gunstig voor de onderlinge relatie tussen broers en zussen.
Verschil in opvoeden kan dus en is zelfs noodzakelijk, zolang het als fair beschouwd wordt. Van Leeuwen: ‘Niet het verschil zelf doet ertoe, maar eerder of kinderen het verschil al dan niet als eerlijk ervaren.’
Ouders praten er zelf niet graag over. ‘Niemand wil toegeven dat hij of zij een kind anders behandelt en/of voortrekt. Toch is het beter om er openlijk over te praten binnen het gezin, zelfs met jonge kinderen. Ouders en kinderen blijken er vaak verschillende visies over te hebben. Het is dus belangrijk om die werkelijkheid boven tafel te brengen, en er een gedeelde werkelijkheid van te maken.’
‘Wat faire verschillen zijn, is heel moeilijk vast te leggen’, zegt Philippe Noens van het Kenniscentrum Gezinswetenschappen. Net als Van Leeuwen schreef hij een hoofdstuk in het boek Broer of zus, de match van je leven? Het kenniscentrum wil met dit boek een domein ontginnen dat nog te zeer braak ligt: er is heel veel onderzoek en beleid over ouders en kinderen, maar weinig over die horizontale relatie voor het leven: die tussen broers en zussen.
Noens: ‘Het lijkt legitiem om in de opvoeding van je kinderen naar een evenwicht te streven: als je meer tijd met de een hebt gespendeerd, moet dat later gecompenseerd worden met de ander. Wij bestrijden dat. Een gezin is nooit helemaal in harmonie, streven naar die harmonie kan juist beklemmend zijn.’
Een kwestie van fases
Noens en medeauteur Hans Van Crombrugge (UGent) pleiten ervoor om niet per se voor ieder kind hetzelfde te willen doen. ‘Je kunt in de plaats daarvan meer gezinstijd samen doorbrengen en zo laten zien: er is genoeg papa en mama voor iedereen.’
Hij wil niet gezegd hebben dat het niet oké is om iets met een van je kinderen apart te doen: ‘Maar je moet het niet doen omdat je het gevoel hebt dat je kind anders tekortschiet. Dat is een oneigenlijke reden. Je kunt het wel doen als je net heel graag iets samen met zijn tweeën zou willen doen. Een kwartier voetballen met het ene kind in de tuin kan voor dat ene kind evenveel betekenen als een hele avond naar de film met het andere kind.’
Favoritisme mag natuurlijk niet structureel verankerd worden, want dan is het niet meer gezond, zegt Noens. ‘Maar in de meeste gezinnen is het een fluctuerend gegeven: nu eens hebben ouders een betere band met of meer aandacht voor het ene kind, en in een volgende fase voor het andere. Dat kan tijdelijk jaloezie of frustratie opwekken, maar op zich zijn die emoties niet alleen maar negatief, ze kunnen ook aanzetten tot creativiteit.’
En als kinderen aan je mouw komen trekken om scheidsrechter te spelen bij hun geruzie: niet doen, zegt Noens. ‘Het is ook weleens fair om niet te vragen wat er precies is gebeurd, maar over iets anders te beginnen. Tonen dat er iets anders gedaan moet worden – de tafel moet nog worden gedekt, het werk is nog niet af – en zo een streep trekken onder hun conflict.’
‘Broer of zus, de match van je leven?’ is een uitgave van Garant en wordt vandaag voorgesteld op een studiedag van het Kenniscentrum Gezinswetenschappen.
Grown-ups love figures...
When you tell them you've made a new friend they never ask you any questions about essential matters.
They never say to you
"What does his voice sound like?
What games does he love best?
Does he collect butterflies? "
Instead they demand
"How old is he?
How much does he weigh?
How much money does his father make? "
Only from these figures do they think
they have learned anything about him.
- Antoine de Saint-Exupéry - The Little Prince, 1943 -
dinsdag 11 mei 2021
Truth has no path, and that is the beauty of truth, it is living.
A dead thing has a path to it because it is static, but when you see that the truth is something living, moving, which has no resting place, which is in no temple, mosque or church, which no religion, no teacher, no philosopher, nobody can lead you to...
then you will also see that this living thing is what you actually are.
You have to be your own teacher and your own disciple.
You have to question everything that man has accepted as valuable, as necessary.
- Krishnamurti -
















































