STERK VERSUS MOEDIG
Tijdens mijn ziekte zijn er moeilijke momenten geweest, momenten waarop ik me enorm ellendig gevoeld heb, waarop ik het niet altijd meer zag zitten. Momenten waarop ik radeloos was. Deze momenten ben ik goed doorgekomen omdat er altijd wel iemand op mijn pad was die mij geholpen heeft.
Deze mensen hebben zeker niet altijd gemerkt dat ze op dat moment van onschatbare waarde waren, want vaak ging het om kleine dingen. Met vriendinnen een tas koffie drinken of een wandeling maken. Thuiskomen en merken dat ouders of schoonouders de strijk gedaan hadden of een pot spaghetti hadden achtergelaten. Een grappig bericht krijgen van collega's waardoor ik even uit mijn dagelijkse sleur werd getrokken. Ik kan zaken blijven opnoemen, maar het zijn deze dingen die voor mij ervoor gezorgd hebben dat mijn behandelperiode ook bestaat heeft uit vele lichtpuntjes.
Vaak hoor ik zeggen, 'Amai, hoe jij dat gedaan hebt, jij bent toch een sterke vrouw hé', en eerlijk gezegd weet ik dan vaak niet wat te antwoorden, want ik hou niet van het woord 'sterk', omdat hij mij doet denken dat 'zwak' zijn niet oké is. Ik ben niet zo'n grote denker, maar over dit woordgebruik heb al wel mijn hoofd gebroken. Ik heb beslist dat ik niet sterk wil zijn, maar wel moedig. En bij uitbreiding van mezelf vind ik dat heel mijn omgeving moedig was en is.
Moedig genoeg om kwetsbaar te zijn en om zowel als patiënt, als moeder, zus, dochter, vriendin, partner, collega te zeggen 'Het lukt niet vandaag, vandaag voel ik me echt slecht, maar ik ga proberen om er morgen een betere dag van te maken'. Om te kunnen zeggen 'Ik ben echt heel verdrietig om wat er allemaal aan het gebeuren is'. Om te kunnen zeggen 'Ik ben bang voor wat er nog gaat komen'.
Moedig genoeg om moeilijke gesprekken niet uit de weg te gaan en te durven vragen hoe het écht gaat met iemand.
Moedig genoeg om tijdens de behandeling aan te pakken wat er op je pad komt en vertrouwen te hebben dat het goed komt.
Moedig genoeg om te erkennen dat je het zelf niet altijd alleen kan en om hulp te aanvaarden.
'Moedig zijn' dekt voor mij veel meer de lading dan 'sterk zijn', want kunnen en durven zeggen dat het even niet gaat, is in deze tijd waarin het soms lijkt alsof iedereen het mooi voor elkaar heeft, niet gemakkelijk.
Ik denk dat dit voor mij de belangrijkste les geweest is, het evenwicht vinden tussen hulp vragen en aanvaarden en toch niet afhankelijk worden, tussen mijn lot in handen leggen van de medische wereld, maar toch ook zelf dingen in handen nemen. En in al deze keuzes en beslissingen mijn eigen gevoel en intuïtie niet voorbijgaan.
- Han Willemsens - in Leven