Maar uiteindelijk maakt het niet uit hoever je afgedwaald bent...Het enige dat telt is terugkeren,iedere keer als je verdwenen bent. Zoals in het leven ook alleen maar telt dat je weer rechtkrabbelt,
iedere keer als je gevallen bent.
Er is niets in deze wereld dat de moed opgeeft, behalve de menselijke geest.
Heb je al ooit een boom zien opgeven?Zelfs al wordt hij geknot aan alle kanten,
hij geeft zich niet gewonnen. Hij groeit gewoon verder, en wordt zelfs sterker en groter dan eerst.
Grillig en misvormd misschien, maar groeien zal hij!
Het doet er niet toe hoe je valt of wanneer je valt,maar wel hoe je weer rechtkrabbelt. Dat is het enige wat er toe doet.
De golven blijven nu eenmaal inbeuken op je schip, ook al zijn we nog zulke scherpe zeilers.
Zelfs al kunnen we er een paar ontwijken, de andere golven wijzigen gewoon hun koers en overvallen je langs onzichtbare en onvoorspelbare kanten, als een tsunami die je compleet onverwacht overspoelt.
Hoe onschuldig zij ze toch, die gedachten!Vermomd als vrienden komen ze aan je deur kloppen,
gekleed in een minirokje en met een fles wijn, en weg zijn we... mee met onze gedachten...
Aha! Deze gedachte! Deze gedachte is belangrijk genoeg om te volgen!Maar telkens opnieuw is het niet meer dan de zoveelste gedachte.Gewoon een gedachte.