zaterdag 2 juli 2011

Integriteit is de rode draad door mijn leven. Ik ben heel rechtlijnig, zowel in mijn werk als in mijn privéleven. Patrick, mijn man, zegt soms lachend dat mijn leven te saai is om een biografie over te schrijven. Ik zit eigenlijk heel eenvoudig in elkaar.
Bouwen aan geluk is één van mijn belangrijkste taken in mijn leven. In al de beslissingen die ik neem, vraag ik mij af of het mij gelukkig maakt. Is het antwoord 'nee', dan hoeft het voor mij niet. Mijn notie van geluk evolueert met de jaren, ze wordt ook intenser.
Ik merk dat ik steeds meer ballast overboord gooi. Ik wil geen tijd verliezen met dingen die mij niet interesseren of die mij irriteren. Ik laat negatieve mensen niet meer aan mijn hart komen. Alleen met positieve energie kan je schoonheid brengen. Als ontwerper moet je sterk in je schoenen staan om je eigen leven uit te stippelen en je niet in de war te laten brengen door commentaar van anderen. De modewereld kan hard zijn, maar het helpt als je goed omringd bent.
Ik kan me volledig herbronnen in de natuur. Vijftien jaar geleden trokken we tijdens de weekends de stad uit om in de natuur te leven. Sinds vijf jaar is het onze vaste woonst geworden. Elke avond trek ik de deur van ons atelier achter ons dicht en kan ik mijn geest helemaal vrijmaken. Dat was nodig. Ik was jarenlang dag en nacht bezig met mijn werk en ik voelde dat de druk te groot werd.
Wanneer je jong bent, wil je de drukte van de stad. Nu heb ik die niet meer nodig om te denken dat mijn leven interessant is. Ik tuinier graag, we eten onze zelfgekweekte groenten en fruit. Ik kan ervan genieten om zoals een klein meisje omringd te zijn door bomen. De contrasten in mijn leven zorgen voor evenwicht. De ene dag geef ik een interview in Parijs, de andere dag werk ik in de aarde.
Ik lees ook veel, meestal poëzie, omdat ik geen tijd heb voor romans. Een korte gedachte kan mij een hele dag bezighouden. Het doet goed om op die manier afstand te kunnen nemen van de dingen. Er zijn twee dingen belangrijk voor de mens: de natuur die de oorsprong is van alles, en cultuur, die de mens tot mens maakt. Die twee moeten in evenwicht zijn.
- Ann Demeulemeester - De Standaard -
I was dreaming in my dreaming
of an aspect bright and fair
and my sleeping it was broken
but my dream it lingered near
in the form of shining valleys
where the pure air recognized
and my senses newly opened
I awakened to the cry
that the people / have the power
to redeem / the work of fools
upon the meek / the graces shower
it's decreed / the people rule
The people have the power
Vengeful aspects became suspect
and bending low as if to hear
and the armies ceased advancing
because the people had their ear
and the shepherds and the soldiers
lay beneath the stars
exchanging visions
and laying arms
to waste / in the dust
in the form of / shining valleys
where the pure air / recognized
and my senses / newly opened
I awakened / to the cry
The people have the power
Where there were deserts
I saw fountains
like cream the waters rise
and we strolled there together
with none to laugh or criticize
and the leopard
and the lamb
lay together truly bound
I was hoping in my hoping
to recall what I had found
I was dreaming in my dreaming
god knows / a purer view
as I surrender to my sleeping
I commit my dream to you
The people have the power
The power to dream / to rule
to wrestle the world from fools
it's decreed the people rule
it's decreed the people rule
LISTEN
I believe everything we dream
can come to pass through our union
we can turn the world around
we can turn the earth's revolution
we have the power
People have the power ...
- Patti Smith - People Have the Power -
Het geheim dat ze deelt met de konijnen

Mijn oudste dochter stelde dit weekend peinzend de volgende vraag: 'Pap, kun je later ook niéts worden?'
Ik vond dit een goede vraag. Er sprak in ieder geval uit dat de kleine meid de tijdsgeest goed in de gaten heeft. Nu al moet zij iets worden, maar misschien wil zij wel helemaal niet.
'Tuurlijk,' antwoordde ik dus vrolijk.
'Hoef je dan ook niet te studeren?' vervolgde zij. Er klonk al iets zonnigs in haar stem.
'Dan kan je studeren wat je wilt,' zei ik, want zelf studeerde ik ooit vier jaar lang filosofie, een studie waar ik niets van opstak, maar die desondanks in hoog aanzien stond, omdat iedereen dacht dat ik met de zin van het leven bezig was en daar viel niet meer te spotten.
'Gossie,' zei mijn dochter. Er had zich voor haar duidelijk een perspectief ontvouwd. Dat is het mooie van perspectieven, trouwens: zij ontvouwen zich, zo'n beetje als bepaalde bloemen stel ik me voor.
Enfin.
De jongste dochter, zij is vijf en bijna zes, bevindt zich in een heel andere fase. Zij is erg opstandig. Er hoeft maar iets te gebeuren wat haar niet bevalt of zij verdwijnt stampvoetend en met hangende onderlip uit beeld om even later bepakt en bezzkt met tassen en knuffels terug te keren en aan de voordeur te gaan rukken. 'Nu loop ik weg hoor!' roept zij onderwijl.
Ook in dit gedrag ben ik geneigd het goede te herkennen. Zelf wilde ik ook altijd weglopen, al kwam het er nooit van, zoals ik er ook nimmer in slaagde een bank in de Betuwe te overvallen, een andere jongensdroom die ik lang koesterde.
Laatst was ze werkelijk vertrokken, de vijfjarige - en het viel nog niet mee haar te vinden. Het liep tegen zessen en etenstijd, het was buiten als behoorlijk donker. Uiteindelijk vond ik haar bij de konijnen van de buurvrouw; daar zat ze op haar rugzak.
'Ga je mee schat?' informeerde ik voorzichtig.
'Nee,' zei ze onmiddellijk, 'ik praat met de konijnen.'
'O,' zei ik.
Ook ik ging even zitten, op een steen, en keek naar de grote beesten in hun kleine hokjes. De meeste zaten aandachtig met de neus tegen het kippengaas naar mijn dochter te kijken. Mijn komst werd duidelijk niet op prijs gesteld, maar ik wilde natuurlijk wel weten wat de kleine de konijnen te melden had.
'Dat zeg ik niet,' zei ze, 'het is geheim.' Het kwam eruit met die bozigheid waar de ware woede uit is weggezakt. Dat was het goede nieuws.
Het slechte nieuws was natuurlijk dat ik meteen hoorde dat ze me niet ging vertellen wat het geheim was dat zij met de konijnen deelde. Zo bestaat het ouderschap, zo concludeerde ik uiteindelijk mat, uit steeds meer dingen waar je geen weet van hebt.
- Martin Bril - Grote kleine dingen (en andersom) -
vrijdag 1 juli 2011
Steen

'Denk je dat wij ooit afgelopen zijn, eekhoorn?' vroeg de mier op een keer.
De eekhoorn keek hem verbaasd aan.
'Nou, zoals een feest afgelopen is', zei de mier. 'Of een reis.'
De eekhoorn kon zich dat niet voorstellen.
Maar de mier keek uit het raam naar de verte tussen de bomen en zei: 'Ik weet het niet, ik weet het niet...' Er verschenen rimpels in zijn voorhoofd.
'Maar hoe zouden we dan moeten aflopen?' vroeg de eekhoorn.
Dat wist de mier niet.
'Als een feest is afgelopen, gaat iedereen naar huis', zei de eekhoorn. 'En als een reis afgelopen is, wrijf je in je handen en kijk je of er nog een potje honing in de kast staat. Maar als wij zijn afgelopen ...'
De mier stond op en begon, met zijn handen op zijn rug, door de kamer heen en weer te lopen.
'Denk je erover na?' vroeg de eekhoorn.
'Ja', zei de mier.
'Weet je het al?'
'Nee'
De mier ging tenslotte weer zitten.
'Ik weet het niet', zei hij. 'Ik weet vrijwel alles, dat weet je, eekhoorn ...'
De eekhoorn knikte.
'Wat ik niet weet,' ging de mier verder, 'mag geen naam hebben. Maar of wij ooit aflopen ...'
Hij schudde zijn hoofd.
De eekhoorn schonk nog een kopje thee in. De mier nam een onzeker slokje.
- Toon Tellegen - Misschien wisten zij alles -
donderdag 30 juni 2011
Dat je van binnen een grote ruime vlakte wordt, zonder het geniepige struikgewas dat het uitzicht belemmert. Dat er dus iets van "God" in je komt, zoals er in de Negende van Beethoven iets van "God" is.
Binnen in me zit een hele diepe put. En daarin zit God. Soms kan ik erbij. Maar vaker liggen er stenen en gruis voor die put, dan is God begraven. Dan moet hij weer opgegraven worden.
Ik stel me voor dat er mensen zijn die bidden met hun ogen naar de hemel geheven. Die zoeken God buiten zich. Er zijn er ook die het hoofd buigen en in de handen verbergen, ik denk dat die God binnen in zich zoeken.
- Etty Hillesum -
Binnen in me zit een hele diepe put. En daarin zit God. Soms kan ik erbij. Maar vaker liggen er stenen en gruis voor die put, dan is God begraven. Dan moet hij weer opgegraven worden.
Ik stel me voor dat er mensen zijn die bidden met hun ogen naar de hemel geheven. Die zoeken God buiten zich. Er zijn er ook die het hoofd buigen en in de handen verbergen, ik denk dat die God binnen in zich zoeken.
- Etty Hillesum -

Altruïsme heeft de toekomst – dat is de verbazingwekkende conclusie van De zin van het geven, het nieuwe boek van Stefan Klein. Klein presenteert een nieuw idee van de mensheid dat de manier waarop we over onszelf denken, radicaal zal veranderen: in tegenstelling tot wat veel mensen denken, is het niet de egoïstische mens die uiteindelijk zal zegevieren, maar diegene die zich bekommert om het welzijn van de ander. Wetenschappers hebben ontdekt dat samenwerken de belangrijkste kracht is geweest in de evolutie van de mens – ons gevoel van goed en kwaad is vastgelegd in onze genetische code.
- De zin van het geven - Stefan Klein -
Bedanken schept een band
Wanner wij iemand anders bedanken, dan aanvaarden wij hem onvoorwaardelijk. Hij hoeft niet te veranderen. Hij is waardevol zoals hij is. Vaak merken de mensen het wanneer wij hen bedanken. Want van onze dank gaat een positieve bevestiging uit: ze voelen zich onbevooroordeeld aanvaard.
- Anselm Grün -
- Anselm Grün -
woensdag 29 juni 2011

The man who said "I'd rather be lucky than good" saw deeply into life. People are afraid to face how great a part of life is dependent on luck. It's scary to think so much is out of one's control. There are moments in a match when the ball hits the top of the net, and for a split second, it can either go forward or fall back. With a little luck, it goes forward, and you win. Or maybe it doesn't, and you lose.
You have to learn to push the guilt under the rug and move on, otherwise it overwhelms you.
- Match Point - Woody Allen -

Als ik een motto heb in het leven, dan is het wel 'leven en laten leven'.
Misschien gaat dat wel terug op een gebeurtenis uit mijn kindertijd die een diepe indruk op me maakte. Tijdens de oorlog kwamen er vluchtelingen naar onze boerderij in Kortenaken. Die werden altijd vriendelijk ontvangen, maar enkele van mijn broers en zussen werden wellicht door hen besmet met kinderverlamming. Josée, mijn zusje van vier, overleed eraan. Ineens was mijn vaste speelkameraadje weg en ik begreep niet goed hoe dat kon. Even later werd mijn zusje An ook ziek. Moeder ging met haar naar het ziekenhuis. Ik bleef thuis en mijn vader zorgde voor mij. Zes jaar was ik. Vader leerde me in die dagen paardrijden. Hij tilde me op met zijn grote, sterke handen, zette me op een paard en zei: "Jij moet leven!" Zijn uitspraak is me altijd bijgebleven. Leven was heel belangrijk voor mijn vader. Hij eerbiedigde alle levende wezentjes, van een grassprietje tot de mens, elke mens. Van jongs af aan zag ik dus om me heen dat al wat leeft prioriteit kreeg.
Ik vond dat ook terug in het evangelie : 'Ik ben gekomen opdat je mag leven en ten volle leven.' Als er één zin is die een leidraad voor me werd, dan was het die.
- Jeanne Devos - Denken en doen -
dinsdag 28 juni 2011

Het is een misvatting dat ik een heel serieuze mens ben. Ja, ik ben serieus met de dingen bezig en kan diep nadenken over alles, maar mensen die mij heel goed kennen weten dat ik het merendeel van de tijd onnozel doe. Maar dat kwetsbare heeft wellicht te maken met mijn afgelegde weg. Daar zaten wel wat bulten in, maar oké: die bulten dienen om erover te fietsen. Het heeft volgens mij ook te maken met hoe ik naar het leven kijk. Ik ben me heel bewust van de realiteit.
Ik zie in mijn omgeving dat niet iedereen het even gemakkelijk heeft. Dat het leven niet evident is. Je kan daaraan voorbij gaan, of je kan daarbij stilstaan. Dat is ook een condition humaine, hé. Neem alle afleiding van elke dag weg, en kijk naar de essentie van het leven: je zal vaststellen dat het eigenlijk een permanent gevecht is, emotioneel, economisch, om te overleven. Dat is de realiteit.
Ik heb een tijdje in een jeugdinstelling doorgebracht. Maar mijn moeder is een héél speciale madam. Ze kan scherp en hard zijn - dat moét ook - maar ze heeft me die periode vergeven. Andere ouders zouden op sommige momenten zijn afgehaakt, maar zij niet. Nooit. Ze is altijd in mij blijven geloven, heeft me altijd gesteund op de belangrijkste kantelmomenten in mijn leven. Zij heeft me over elke vorm van onzekerheid geholpen en daar zal ik haar eeuwig dankbaar voor zijn. Mijn mama is mijn beste vriendin. Met haar heb ik een verwantschap die ik met niemand anders heb.
Ik denk graag terug aan de tijd dat mijn vader bij me woonde (nadat Julien ontwaakte uit coma, trok hij bij Matthias in, die hem verzorgde tot aan zijn overlijden in 2006). Dat is sowieso de schoonste periode van mijn leven geweest. Ik heb intussen vrede met het feit dat hij er niet meer is, maar de herinnering aan onze laatste jaren samen is een bron van warmte. Eén van de voornaamste zaken die ik van hem heb geleerd is dat je moet genieten van de dingen die je doet. Onze tijd hier is beperkt, je moet plezier hebben. De rest is allemaal bijzaak.
- Matthias Schoenaerts - Nina - Foto: Humo -
Impermanence
No matter how much everything around us may change or collapse, they endure.
Say we go through a shattering emotional crisis . . . our whole life seems to be disintegrating . . . our husband or wife suddenly leaves us without warning. The earth is still there; the sky is still there.
Of course, even the earth trembles now and again, just to remind us that we cannot take anything for granted. . . .
- Rigpa Glimpse of the day -
Say we go through a shattering emotional crisis . . . our whole life seems to be disintegrating . . . our husband or wife suddenly leaves us without warning. The earth is still there; the sky is still there.
Of course, even the earth trembles now and again, just to remind us that we cannot take anything for granted. . . .
- Rigpa Glimpse of the day -
Laat
Vertraag.
Vertraag.
Vertraag je stap.
Stap trager dan je hartslag vraagt.
Verlangzaam.
Verlangzaam.
Verlangzaam je verlangen
En verdwijn met mate.
Neem niet je tijd
En laat de tijd je nemen -
Laat.
- Leonard Nolens - Laat alle deuren op een kier (2004)-
Vertraag.
Vertraag je stap.
Stap trager dan je hartslag vraagt.
Verlangzaam.
Verlangzaam.
Verlangzaam je verlangen
En verdwijn met mate.
Neem niet je tijd
En laat de tijd je nemen -
Laat.
- Leonard Nolens - Laat alle deuren op een kier (2004)-

Soms, op dagen van volmaakt en zeer scherp licht,
Waarop de dingen zo werkelijk zijn als ze maar kunnen,
Vraag ik mij langzaam af
Waarom ik schoonheid toeken
Aan de dingen.
Een bloem bijvoorbeeld, heeft die schoonheid?
Is er soms schoonheid in een vrucht?
Nee: ze hebben een kleur en vorm
En ze bestaan, meer niet.
Schoonheid is de naam van iets dat niet bestaat
En die ik aan de dingen geef in ruil voor het genot dat ze mij geven.
Hij betekent niets.
Waarom dan zeg ik van de dingen: ze zijn mooi?
Ja, zelfs mij, die alleen van leven leeft,
Bezoeken, onzichtbaar, de leugens der mensen
Met betrekking tot de dingen,
Met betrekking tot de dingen die eenvoudigweg bestaan.
Hoe moeilijk is het jezelf te zijn en slechts het zichtbare te zien!
- Fernando Pessoa - Ik is een ander -
Duif

Het had geonweerd en de straat was nat,
het asfalt lag als water aan den oever
van het trottoir, waar plechtig trad
een duif en koerde als een kind, maar droever.
De hemel boven 't park werd licht,
de bomen stonden groen, afzonderlijk
en ieder leek een bos, zo vol zo wonderlijk
en in zichzelf gekeerd, prevelend opgericht.
Ik liep te kijken in de korte stille straat
en zag de duif, de kleur van onweer op zijn vleugels
en poten roze als dageraad.
- M.Vasalis -
maandag 27 juni 2011
zondag 26 juni 2011
After hours of motionless dancing
To the sound of heavy rain
I told myself to pick up the pieces
And go moving on up again
I'll let it just drip-drip-drip on me
I'll let it just soak right through
I'll let it just drip on me
I'll let it just soak right through
Woehoehoe it will get better
that's what I told you from the start
things will get clearer
that's what the weather guy said last night
this will all make sense
in good time
- Delay - Intergalactic Lovers -

Als ik de olifant was, dacht de kakkerlak, dan was ik dus niet de kakkerlak. Hij zuchtte diep. O niet de kakkerlak zijn... Dat was zijn liefste wens.
Ik zou overal wel uit willen vallen, dacht hij, alles wel willen breken en heel veel pijn willen hebben, als ik maar niet de kakkerlak was.
Hij liep door zijn huisje heen en weer en keek telkens vlug even in een van de spiegels die aan zijn muren hingen.
Maar wie ben ik? dacht hij. De kakkerlak. De walgelijke kakkerlak.
Hij knikte zo heftig dat zijn nek kraakte.
Als ik de olifant was, dacht hij, dan zou ik nooit meer in de spiegel kijken. Dan zou ik in een stoel gaan zitten en hooguit naar mijn slurf en naar mijn poten kijken. En liever nog nergens naar. Maar niet de hele dag naar mijzelf.
En ik zou iedereen een brief schrijven:
Beste iedereen,
Weten jullie wie ik niet ben?
De kakkerlak.
De Olifant
En alle dieren zouden mij feliciteren en er zou zelfs een briefje bij zijn van die walgelijke kakkerlak:
Beste olifant,
Wat moet ù gelukkig zijn
dat u mij niet bent.
Val zacht.
De kakkerlak
Hij aarzelde even. Zal ik dat schrijven, dacht hij, val zacht?
Ja, dacht hij toen, dat is schamper, een schampere opmerking, en ik bén schamper. De schampere kakkerlak.
En opnieuw keek hij in zijn spiegels en zag wie hij was, wie hij altijd geweest was en wie hij altijd zou zijn.
- Toon Tellegen - Het wezen van de olifant -
In haar boek 'Ziekte als metafoor' zegt Susan Sontag dat mensen met twee paspoorten ter wereld komen. Een voor het "koninkrijk der gezonden" en een voor het "koninkrijk der zieken".
"En al gebruiken we allemaal het liefst het goede paspoort", schrijft ze, "toch moet vroeg of laat iedereen, in elk geval een tijdlang, zich identificeren als burger van dat andere rijk."
Ik begrijp het zo: wie gezond is, staat daar niet zo bij stil. Wie langdurig ziek valt, moet op zoek naar woorden om zichzelf opnieuw uit te vinden.
- Roel Verniers - Column De Morgen -
"En al gebruiken we allemaal het liefst het goede paspoort", schrijft ze, "toch moet vroeg of laat iedereen, in elk geval een tijdlang, zich identificeren als burger van dat andere rijk."
Ik begrijp het zo: wie gezond is, staat daar niet zo bij stil. Wie langdurig ziek valt, moet op zoek naar woorden om zichzelf opnieuw uit te vinden.
- Roel Verniers - Column De Morgen -
Abonneren op:
Posts (Atom)










