zaterdag 11 december 2010
Lezen is tijdverspilling
© EDMLezen is lastig. Lezen is moeilijk. Lezen is saai. En lezen is tijdverspilling. Zo denkt het gros van de Vlaamse jeugd anno 2010 over lezen. En ze hebben gelijk, lezen is inderdaad lastig. Je moet het helemaal alleen doen, het gaat traag, vraagt veel tijd en een grote inspanning. Want er zijn beelden noch klanken die de verbeelding op gang trekken. Er is alleen het geschreven woord. ‘Gezellig met een boekje in een hoekje' klinkt eerder als een straf in een isoleercel.
Lezen is een opgave want Facebook lonkt en andere vrolijke internetsites, vol infotainment, slimme olijkheid en oppervlakkige weetjes. Lezen is werken, al kan je – net als bij een film – ondertussen een glaasje achterover slaan en een nootje wegknabbelen. Waarom nog lezen als er 1001 andere spannender en flitsender dingen te beleven zijn?
Omdat lezen het allergoedkoopste tijdverdrijf is. Je kan het overal doen, je hebt niemand nodig en je kan in een handomdraai en voor geen geld overal naartoe reizen.
Wie leest, leest ook beter tussen de regels, wat noodzakelijk is in een wereld met oprukkend extremisme.
Wie leest is taalvaardiger, legt sneller verbanden, is toleranter, heeft meer inzicht en scoort bijgevolg beter in De Slimste Mens. Altijd goed voor je ego, je sex-appeal, je doorstroommogelijkheden en bijgevolg je portemonnee.
Met andere woorden lezen is geen tijdverspilling. Het is een investering op termijn.
Maar het is inderdaad een karwei want de traagheid, eigen aan lezen, spoort niet met een maatschappij die instant succes en snelle bevrediging predikt, de mantra van ons economisch nuttigheidsdenken. De glamour en glitter van het BV-dom is het doel, bekend worden dankzij De Slimste Mens. Al beseffen weinigen dat ook daar vaak een leven tussen de boeken aan vooraf is gegaan.
De verslaving aan die instant bevrediging heeft ons ongeduldig en lui gemaakt. Kauwen op een kwestie hoeft niet meer, zelf oplossingen bedenken evenmin, die worden kant-en-klaar geserveerd met een lekker vrolijke saus er overheen. Wat lastig is, kan meteen worden weggezapt, één druk op de knop en de olijkheid stroomt de huiskamer weer binnen. Alles wordt voor ons bedacht, en zo zijn we stilaan verleerd onze eigen verbeelding te gebruiken.
Dat de mens van nature lui is, is algemeen geweten, kijk maar naar de toenemende zwaarlijvigheid. In tegenstelling tot dat zware lijf wordt onze herseninhoud steeds lichter. Iedereen beseft het belang van bewegen, gezond eten, gezonde voeding, maar onze kop moet evengoed gezond gevoed, niet alleen met fastfood infotainment. Mentale luiheid maakt dom en maakt je tot een vogel voor de kat want kennis is macht. Dat hoorde ik onlangs meneer WikiLeaks orakelen.
Maar niet alleen de jongeren, ook de ouderen lijden aan ongeduld, een gebrek aan verbeelding en een beperkt doorzettingsvermogen, terwijl zij het goede voorbeeld zouden moeten geven. Want wie anders zal jongeren verleiden tot lezen, hen de gewoonte aanleren een boek vast te nemen, hen overtuigen van het belang van lezen? De acteur, het popidool, hun coole leeftijdsgenoten misschien?
De leerkracht! Een gepassioneerd leraar is er tien waard. Helaas, ook aan die kant klemt het schoentje: met de democratisering van het onderwijs is er een instroom meegekomen van minder getalenteerde en minder geïnspireerde leraars. Terwijl precies in het onderwijs de beste krachten aan de slag zouden moeten zijn. De taak van de leraar is complexer geworden, maar de lat wordt niet hoger gelegd.
Laatst sprak ik een Servisch meisje, over lezen en over onderwijs. Ze verbaasde zich erover dat de lerarenopleidingen hier vooral op pedagogie en minder op kennisoverdracht zijn afgestemd. Je krijgt een cascade naar onkunde als de leraar zijn vak niet kent. In Servië, vertelde ze, studeer je talen, geschiedenis, kunst en wie zich geroepen voelt, doet er een lerarenopleiding bovenop. In Scandinavië rekruteren ze de beste krachten aan de universiteit om in het lager onderwijs les te komen geven. Hier bij ons kan je regentaat plastische opvoeding combineren met Nederlands, zelfs met chemie. Het gevolg is nu al merkbaar: alles wordt slechts even aangeraakt. Grondigheid is – o dwaze, cynische woordspeling – het terrein van de bouwvakker.We moeten inzicht verwerven in economie en politiek, maar vergeten de historie. Terwijl het heden vertelt over het verleden en je in het nu leest over morgen. Geschiedenis is een zapvak, vol korte shots. Alles wordt herleid tot trefwoorden, de snelle hap. Duurzaamheid, de trage weg is tijdverlies, waardoor het inzicht en het overzicht stilaan verdwijnen. We waren al lui en zijn nog luier geworden.
Toch kijken we vol bewondering naar de inspanningen van de dansers in So you think you can dance. Terwijl je ook daar niet kan zonder traditie, zowel in de techniek als bij het bedenken van de choreografie.
Laat ik nu eens een wat controversiële gedachte opwerpen. Zou het kunnen dat het gemengde onderwijs misschien een hand heeft in de tanende kennis? Zou de vervrouwelijking van het onderwijs de competitiviteit ondermijnen?
Vrouwen doen geen wedstrijdjes, leren vanzelf goed, lezen meer maar pakken er zelden mee uit. Misschien missen we mannen in het onderwijs. Want hoe dwaas het jongleren met namen soms moge zijn – iets waar mannen zo bedreven in zijn – dat intellectuele haantjesgedrag kan het vuur aan de schenen leggen en jongens aan boord houden. Zij hebben vaak een extra duw nodig en dan is een mannelijke leraar wel efficiënter als koteraar en identificatiemodel.
Hoe dan ook, om te scoren met kennis, moet je weten, en om te weten moet je je verdiepen in je vak, en dus lezen. Als de media erin geslaagd zijn, koken sexy te maken, of het boerenleven, zelfs stijldansen te introduceren, waarom zouden ze het ook niet met boeken kunnen? Herinner je hoe makkelijk Wim Helsen poëzie tot bij de mensen bracht.
Zowel media als onderwijs als de jongeren zelf zouden het belang van boeken en lezen moeten inzien, zodat internetjongeren geen gewillige slachtoffers worden, omdat ze simpelweg niet meer tussen de regels kunnen lezen.
We leven zoveel langer. Laat jongeren langer naar school gaan, laat ze zich ingraven in kennis, leer ze traagheid, leer ze trage boeken lezen, hun verbeelding gebruiken, ze zullen ze nog hard nodig hebben.
- GERDA DENDOOVEN - De Standaard -

Het gaat me bij alles om passie. Er moeten bubbels zijn. Niets mag ooit stoppen, alles moet altijd doorgaan. Op alle vlakken.
Ik vind het zo spijtig dat we kinderen nog altijd dat ideaalbeeld blijven opdringen van het grote Statische Later. Studeren, settelen, huisje, tuintje, zeker géén risico's. De absolute horror voor mij. Niets wat me zo ongelukkig zou maken als stilstand, als sleur. Als ik voor één iets bang ben, dan daarvoor. Dat wil ik nooit.
Laat het bewegen. Laat het botsten desnoods. Het mag al eens pijn doen. Als ik maar, gewoon, leef.
Ongebondenheid is mijn hoogste goed. Ik ben ook nooit bang om onderuit te gaan. Als advocaat moet je een meester zijn in het rechtkrabbelen. Het is mijn belangrijkste raad aan jonge confraters: oefen je incasseringsvermogen. Leer je staande te houden wanneer je klappen krijgt. Het is een voorwaarde om in de advocatuur te overleven.
Mijn vader was stationschef, mijn moeder huisvrouw. Ik ben opgevoed in het stationshuis. Bij vriesweer stond mijn vader mee met de spoorwegarbeiders om 4 uur 's ochtends de sporen te ontdooien. Dat was zijn taak niet, maar de treinen moesten en zouden kunnen rijden, en veilig. Dat was het enige wat telde. Door zelf in alle eenvoud mee de handen uit de mouwen te steken, krijg je een natuurlijke autoriteit. Titels en graden zijn dan overbodig. Dat heb ik daar en toen van hem geleerd. Het klinkt als een detail, maar het heeft me wel diep gevormd.
Ook daders hebben hun geschiedenis, en daar mag je best ook wel naar luisteren, want daarmee ontken je niet de gruwel die ze deden. Ook de slachtoffers probeer ik te doen inzien dat er tussen goed en kwaad veel schakeringen liggen. Ik probeer ze zo snel mogelijk uit dat zwart-wit verhaal weg te halen.
Mensen worden wel vaker de mensen die ze helemaal niet wilden worden. Er is le grain, maar er is ook le terrain. Met welke genen je geboren wordt en waar je wieg terechtkomt, dat heb je niet in de hand. En niemand is alleen maar dader. Het leven dat sommige van mijn clienten al achter de rug hebben, houd je niet voor mogelijk. Geen warmte gekend, geen liefde, verschopt, verwaarloosd - als straathonden. Krijg je ook maar één van die daders weer op de rails, ja, dan is dit de mooiste job die er bestaat.
- Walter Van Steenbrugge - De Standaard -

Ik denk dat artiesten leven met de wereld. Wij leven zonder grenzen. Iemand die met grenzen leeft, is arm.
Ik zeg altijd: een goede artiest is open zoals een oude hoer. Want als je iedere dag worst met patatten eet... je moet eens moussaka eten, eens een couscous, zelf een cheeseburger, waarom niet.
Ik zeg altijd: een mooie kont is niet lelijk, of die nu zwart, groen, rood of geel is.
- Arno Hintjens - De Standaard

Verlangen is onze brandstof: het verlangen om iets nieuws te bereiken, om iets nieuws te krijgen. Voor mij is dat het zoeken naar de ideale vorm: allemaal willen we een vorm die ons het beste past.
Ik wil een poging doen om van theater een ritueel te maken dat in het leven bruikbaar is, als een nieuwe vorm van troost. Ik wil dat de toeschouwers dezelfde blik op hun gezicht hebben als de mensen die in de zomer op het strand van Zuid-Afrika naar de komst van walvissen kijken. Je ziet de magie in hun ogen, de verwachting. En ik hoop dat als ze het zien, dat het alles wat ze ooit hebben gezien, doet kantelen.
- Peter Verhelst - Aankomst van de walvissen - De Standaard -

Als we onszelf niet kunnen liefhebben, waar moeten we onze liefde voor een ander dan vandaan halen?
Mensen die zichzelf niet liefhebben kunnen anderen aanbidden, omdat door aanbidding een ander heel groot en wijzelf heel klein worden.
Ze kunnen anderen begeren, omdat begeerte voortkomt uit een gevoel van innerlijke onvolmaaktheid die ernaar smacht te worden aangevuld.
Maar ze kunnen anderen niet liefhebben, omdat liefde een bevestiging is van het levende, groeiende wezen in ons allemaal.
Wie die liefde niet heeft, kan haar ook niet geven.
- De Tao van de liefde - Ivan Hoffman -
Muziek is als therapie
Vaak zie je mensen na het werk naar de concertzaal rushen. Parkeerplaatsje zoeken en op het laatste nippertje in hun stoel neervallen. Dan hopen ze de knop om te kunnen draaien: dat het orkest of de solisten hen in één klap van hun stress bevrijden, zoals een kinesist die een verkrampte plek masseert. Maar zo werkt het natuurlijk niet.
Je hebt bij muziek altijd twee energiestromen nodig: van de uitvoerder naar het publiek en omgekeerd.
Daarover gaat Music for a While. Word kalm en rustig, klinkt het, en de klanken zullen je zorgen verdrijven. Als zanger hoop je natuurlijk dat het effect langer mag duren dan alleen maar for a while , voor eventjes. Muziek moet de luisteraar voor de rest van de week kunnen voeden en bezighouden, hem transformeren. Dat is mijn hoop: dat muziek als een therapie op langere termijn werkt.
- Andreas Scholl over Music for a While van Purcell in de Standaard -

Het meest confronterende wat iemand ooit tegen me zei was: "Gebruik je verstand".
Het lijkt eenvoudig, maar voor mij was het verhelderend: als ik mijn verstand nu eens op de eerste plaats zet en mijn gevoel pas op nummer twee. Dat ging in tegen wat ik op Studio Herman Teirlinck had geleerd. Daar draaide het rond wat je voelde: "Ga erin!", "dieper". Dus toen ik afstudeerde was ik een hypergevoelig bolletje wol.
Hout gaat over manipulatie. Het fascineert me hoe je gevormd wordt door alle voorgaande jaren in je leven en door alles wat anderen tot nu toe tegen je hebben gezegd. Nietzsche zei: "De mensen geloven in de waarheid van datgene waarvan ze zien dat anderen er sterk in geloven." Dat geldt ook voor het gezin: het is een manipulerende basis waar we allemaal door moeten. Het is zo belangrijk dat je je eigen weg zoekt."
- Abke Haring over 'Hout' in de Standaard -
vrijdag 10 december 2010
The Greedy Sons

There was once a hard-working and generous farmer who had several idle and greedy sons. On his deathbed he told them that the would find his treasure if they were to dig in a certain field. As soon as the old man was dead, the sons hurried to the fields, which they dug up from one end to another, and with increasing desperation and concentration when they did not find the gold in the place indicated.
But they found no gold at all. Realizing that in his generosity their father must have given his gold away during his lifetime, they abandoned their search. Finally, it occurred to them that, since the land had been prepared they might as well now sow a crop. They planted wheat, which produced an abundant yield. They sold this crop and prospered that year.
After the harvest was in, the sons thought again about the bare possibility that they might have missed the buried gold, so they again dug up the fields, with the same result. After several years they became accustomed to labor, and to the cycle of the seasons, something which they had not understood before. Now they understood the reason for their father's method of training them, and they became honest and contented farmers. Ultimately, they found themselves possessed of sufficient wealth and no longer to wonder about the hidden treasure.
- Idies Shah - Tales of the Dervishes -
Open raam - Open mind
donderdag 9 december 2010

Above all, I craved to seize the whole essence, in the confines of one single photograph, of some situation that was in the process of unrolling itself before my eyes.
Actually, I'm not all that interested in the subject of photography. Once the picture is in the box, I'm not all that interested in what happens next. Hunters, after all, aren't cooks.
In photography, the smallest thing can be a great subject. The little, human detail can become a Leitmotiv.
Memory is very important, the memory of each photo taken, flowing at the same speed as the event. During the work, you have to be sure that you haven't left any holes, that you've captured everything, because afterwards it will be too late.

Photographers deal in things which are continually vanishing and when they have vanished there is no contrivance on earth which can make them come back again.
Photography is an immediate reaction, drawing is a meditation.
The creative act lasts but a brief moment, a lightning instant of give-and-take, just long enough for you to level the camera and to trap the fleeting prey in your little box.
The most difficult thing for me is a portrait. You have to try and put your camera between the skin of a person and his shirt.
The photograph itself doesn't interest me. I want only to capture a minute part of reality.

Think about the photo before and after, never during. The secret is to take your time. You mustn't go too fast. The subject must forget about you. Then, however, you must be very quick.
To me, photography is the simultaneous recognition, in a fraction of a second, of the significance of an event.
To photograph is to hold one's breath, when all faculties converge to capture fleeting reality. It's at that precise moment that mastering an image becomes a great physical and intellectual joy.
To take photographs means to recognize - simultaneously and within a fraction of a second - both the fact itself and the rigorous organization of visually perceived forms that give it meaning. It is putting one's head, one's eye and one's heart on the same axis.
We photographers deal in things which are continually vanishing, and when they have vanished there is no contrivance on earth can make them come back again. We cannot develop and print a memory.
- Henri Cartier-Bresson on Photography -
De meest voorkomende verwachting in de liefde is dat de ander ons gelukkig zal maken. Behalve de vraag of een ander daartoe wel in staat is en het niet onze eigen verantwoordelijkheid is om levensgeluk te vinden, kunnen we ons het volgende afvragen: is het doel van relaties wel om ons gelukkig te maken? Dient een relatie ons alleen als aan al onze verlangens en behoeften wordt voldaan en de relatie ons een veilige thuishaven biedt? Ik denk van niet.
Liefdesrelaties zijn pittige zielsverbintenissen vol hindernissen en valkuilen, die een onderdeel vormen van het proces van zelfkennis en zelfverwezenlijking. Van een geliefde mogen we verwachten dat hij of zij altijd het beste met ons voorheeft, maar niet dat hij of zij ons altijd geeft wat we willen. Een gezonde relatie zal ons in contact brengen met onverwerkte emoties en trauma's, hoe pijnlijk dat ook kan zijn.
Het is belangrijk om in te zien dat onze geliefden ons bij dat proces niet verraden door ons - in onze ogen - te weinig te steunen, maar dat ze precies doen waarvoor ze bedoeld zijn: ons confronteren en een spiegel voorhouden.
Onze eigen betrouwbaarheid ontwikkelen is nog altijd de beste manier om ons vertrouwen niet beschaamd te zien. We krijgen wat we geven, dat is een universele natuurwet.
- Benoîte Groult - Wijze vrouwen van Susan Smit -
Liefdesrelaties zijn pittige zielsverbintenissen vol hindernissen en valkuilen, die een onderdeel vormen van het proces van zelfkennis en zelfverwezenlijking. Van een geliefde mogen we verwachten dat hij of zij altijd het beste met ons voorheeft, maar niet dat hij of zij ons altijd geeft wat we willen. Een gezonde relatie zal ons in contact brengen met onverwerkte emoties en trauma's, hoe pijnlijk dat ook kan zijn.
Het is belangrijk om in te zien dat onze geliefden ons bij dat proces niet verraden door ons - in onze ogen - te weinig te steunen, maar dat ze precies doen waarvoor ze bedoeld zijn: ons confronteren en een spiegel voorhouden.
Onze eigen betrouwbaarheid ontwikkelen is nog altijd de beste manier om ons vertrouwen niet beschaamd te zien. We krijgen wat we geven, dat is een universele natuurwet.
- Benoîte Groult - Wijze vrouwen van Susan Smit -
N'oubliez Jamais
Papa, Why Do You Play All The Same Old Songs
Why Do You Sing With The Melody
Cause Down On The Street Somethings Goin' On
There's A BRAND New Beat And A Brand New Song
He Said
In My Life, There Was So Much Anger
Still I Have No Regrets
Just Like You, I Was Such A Rebel
So Dance Your Own Dance, And Never Forget
N'oubliez Jamais - I Heard My Father Say
Every Generation Has Its Way - A Need To Disobey
N'oubliez Jamais - It's In Your Destiny
A Need To Disagree - When Rules Get In The Way
Mamma, Why Do You Dance To The Same Old Songs
Why Do You Sing Only The Harmony
CAUSE Down On The Street Something's Goin' On
There's A BRAND New Beat And A Brand New Song
She Said
In My Heart Theres A Young Girls Passion
For A Life Long Duet AND Someday Soon
Someone's Smile Will Haunt You
So Sing Your Own Song And Never Forget
N'oubliez Jamais - I Heard My Father Say
Every Generation Has Its Way - A Need To Disobey
N'oubliez Jamais - It's In Your Destiny
A Need To Disagree - When Rules Get In The Way
What Is This Game
Searching For Love Or Fame, It's All The Same
One Of These Days You Say That Love Will Be The Cure
I'm Not SO Sure
N'oubliez Jamais - I Heard My Father Say
Every Generation Has Its Way - A Need To Disobey
N'oubliez Jamais - It's In Your Destiny
A Need To Disagree - When Rules Get In The Way
- Joe Cocker - N'oubliez jamais -
Sinterklaas kapoentje, geef mij een nieuw schoentje
Sinterklaasweekend
Alle huizen waar ik kom, ruiken naar marsepein en mandarijntjes. Op het journaal zie ik beelden van een Sinterklaasfeest, georganiseerd door Moeders voor Moeders in Antwerpen. Moeders die het moeilijk hebben krijgen er iets van moeders die ... tja, het makkelijker hebben. Kinderen bij wie thuis een financieel tekort is, krijgen van kinderen die thuis ‘genoeg’ krijgen.
Een jongetje – naar ik vermoed een jaar of 6 – wordt door een ‘onzichtbare’ reporter geïnterviewd.
“Wat heb je gevraagd aan de Sint?”, is de vraag van de reporter aan het jongetje.
“Niks.”, antwoordt het jongetje droogweg.
Ik sta aan de grond genageld, toch erg verbaasd over het antwoord. Hoe kan het, denk ik, dat een zesjarige niets kan, niets mag, misschien niets durft te vragen aan Sinterklaas? Terwijl alle supermarkten en winkelketens een standaard ‘brief aan de Sint’ of ‘tekening voor Sinterklaas’ in hun mooie folders afdrukken, terwijl vele kinderen vandaag getraind zijn in het beantwoorden van zulke vragen, terwijl ik de vraag zelf ook gemakkelijk stel aan elk kind dat ik ontmoet dit weekend ... Is het uit zelfbehoud? Durft die jongen niets te vragen omdat hij toch weet dat hij niets kan verwachten? Is het in de wetenschap dat de Sint niet bestaat en dat zijn ouders zich dat toch niet kunnen permitteren? Is het omdat hij zijn geloof in Sint en samenleving misschien al voor jaren kwijt is?
Het is spijtig dat een kind zijn dromen worden afgenomen, enkel en alleen door de situatie waarin hij of zijn ouders, misschien per ongeluk, zijn beland.
“En kind, ben je braaf geweest dit jaar?”
“Nee, Sinterklaas.”, zouden vele kinderen in armoede misschien wel willen zeggen.
Wat wil je? Geef toe, welk kind zou niet opstandig en ‘stout’ worden omdat het honger en kou heeft, omdat het uitgesloten wordt en scheef bekeken, omdat papa of mama niet mogen werken, omdat grote mensen niet naar hen luisteren en met zoveel onbenullige zaken bezig zijn, omdat niemand hen helpt in het dagelijks overleven?
In het heen-en-weer-schriftje van de klas van mijn zoon (3,5 jaar oud)lees ik dat de kleuters twee weken lang zullen werken rond het thema ‘Sinterklaas’. Twee weken lang? Ja, twee weken lang!
De eerste week (vooraf aan het Sinterklaasweekend) zullen ze een brief schrijven aan Sint en Piet,mogen ze hun wensen formuleren, kunnen ze in boekjes aanduiden welk speelgoed ze graag willen.
Moet dit zo uitgebreid, vraag ik me af. Maar ik lees verder.
De tweede week (nadat Sinterklaas gepasseerd is, deze week dus) ‘leren’ de 3 à 4-jarigen dat de Sint niet bij elk kind langskomt. Niet omdat die kinderen stout zijn geweest, maar omdat ze het thuis moeilijk hebben. Of omdat ze op straat leven en geen schouw hebben waar Piet kan naar beneden roetsjen met een zak vol speel- en snoepgoed. Fijn is dat de kleuters die week allemaal kleine knutselpieten worden om iets te knutselen voor kindjes die het thuis moeilijk hebben of die op straat moeten leven.
Een stempel met een ‘dikke duim omhoog’ voor de meester heb ik niet, maar ik schrijf naast het bericht in het heen-en-weer-schrift wel dat ik het goed vind dat kinderen,
al zijn ze dan nog heel klein, bewust worden gemaakt dat niet iedereen het even goed heeft als zij thuis.
- Sofie Neyens -
Alle huizen waar ik kom, ruiken naar marsepein en mandarijntjes. Op het journaal zie ik beelden van een Sinterklaasfeest, georganiseerd door Moeders voor Moeders in Antwerpen. Moeders die het moeilijk hebben krijgen er iets van moeders die ... tja, het makkelijker hebben. Kinderen bij wie thuis een financieel tekort is, krijgen van kinderen die thuis ‘genoeg’ krijgen.
Een jongetje – naar ik vermoed een jaar of 6 – wordt door een ‘onzichtbare’ reporter geïnterviewd.
“Wat heb je gevraagd aan de Sint?”, is de vraag van de reporter aan het jongetje.
“Niks.”, antwoordt het jongetje droogweg.
Ik sta aan de grond genageld, toch erg verbaasd over het antwoord. Hoe kan het, denk ik, dat een zesjarige niets kan, niets mag, misschien niets durft te vragen aan Sinterklaas? Terwijl alle supermarkten en winkelketens een standaard ‘brief aan de Sint’ of ‘tekening voor Sinterklaas’ in hun mooie folders afdrukken, terwijl vele kinderen vandaag getraind zijn in het beantwoorden van zulke vragen, terwijl ik de vraag zelf ook gemakkelijk stel aan elk kind dat ik ontmoet dit weekend ... Is het uit zelfbehoud? Durft die jongen niets te vragen omdat hij toch weet dat hij niets kan verwachten? Is het in de wetenschap dat de Sint niet bestaat en dat zijn ouders zich dat toch niet kunnen permitteren? Is het omdat hij zijn geloof in Sint en samenleving misschien al voor jaren kwijt is?
Het is spijtig dat een kind zijn dromen worden afgenomen, enkel en alleen door de situatie waarin hij of zijn ouders, misschien per ongeluk, zijn beland.
“En kind, ben je braaf geweest dit jaar?”
“Nee, Sinterklaas.”, zouden vele kinderen in armoede misschien wel willen zeggen.
Wat wil je? Geef toe, welk kind zou niet opstandig en ‘stout’ worden omdat het honger en kou heeft, omdat het uitgesloten wordt en scheef bekeken, omdat papa of mama niet mogen werken, omdat grote mensen niet naar hen luisteren en met zoveel onbenullige zaken bezig zijn, omdat niemand hen helpt in het dagelijks overleven?
In het heen-en-weer-schriftje van de klas van mijn zoon (3,5 jaar oud)lees ik dat de kleuters twee weken lang zullen werken rond het thema ‘Sinterklaas’. Twee weken lang? Ja, twee weken lang!
De eerste week (vooraf aan het Sinterklaasweekend) zullen ze een brief schrijven aan Sint en Piet,mogen ze hun wensen formuleren, kunnen ze in boekjes aanduiden welk speelgoed ze graag willen.
Moet dit zo uitgebreid, vraag ik me af. Maar ik lees verder.
De tweede week (nadat Sinterklaas gepasseerd is, deze week dus) ‘leren’ de 3 à 4-jarigen dat de Sint niet bij elk kind langskomt. Niet omdat die kinderen stout zijn geweest, maar omdat ze het thuis moeilijk hebben. Of omdat ze op straat leven en geen schouw hebben waar Piet kan naar beneden roetsjen met een zak vol speel- en snoepgoed. Fijn is dat de kleuters die week allemaal kleine knutselpieten worden om iets te knutselen voor kindjes die het thuis moeilijk hebben of die op straat moeten leven.
Een stempel met een ‘dikke duim omhoog’ voor de meester heb ik niet, maar ik schrijf naast het bericht in het heen-en-weer-schrift wel dat ik het goed vind dat kinderen,
al zijn ze dan nog heel klein, bewust worden gemaakt dat niet iedereen het even goed heeft als zij thuis.
- Sofie Neyens -
woensdag 8 december 2010
De mier en de graankorrel

Een graankorrel, die na de oogst op het veld was blijven liggen, wachtte op regen, zodat hij zich kon laten wegzinken in de aarde.
Toen kwam er een mier. Ze zag de graankorrel, sjorde hem op haar rug en begon moeizaam de lange weg naar haar nest. De graankorrel drukte op haar kleine, taaie lijf en leek steeds zwaarder te worden.
'Waarom sjouw je zo? Waarom leg je me niet neer?' vroeg de graankorrel.
De mier hijgde: 'Als ik je niet meeneem, hebben we te weinig eten voor de winter. Wij mieren zijn met zo velen en elk van ons moet zoveel mogelijk voedsel naar de voorraadkamer slepen.'
'Maar ik ben niet gemaakt om zomaar opgegeten te worden', zei de graankorrel. Ik ben een zaadje, vol leven. Ik ben er om uit te groeien tot een grote plant. Luister naar me, laten we samen een overeenkomst sluiten.'
De mier was blij dat ze even kon uitrusten. Ze legde de graankorrel neer en vroeg: 'Wat is een overeenkomst?'
De graankorrel zei: 'Als je me hier op de akker laat liggen, in plaats van me mee te slepen naar je nest, dan zal ik je honderd graankorrels schenken voor je voorraadkamer.
De mier dacht na. Honderd korrels in ruil voor één enkele? Maar dat was een wonder! 'Hoe gebeurt het dan?' vroeg ze.
'Dat is een geheim', antwoordde de graankorrel, 'dat is het geheim van het leven. Graaf nu een klein kuiltje in de grond, begraaf me daarin en kom dan over een jaar terug.'
Er ging een jaar voorbij. De mier keerde terug. En de graankorrel had woord gehouden.
- Leonardo Da Vinci -

Een zichzelf opofferende moeder is niet per se een goede moeder.
Een gelukkige, sterke, onafhankelijke moeder doet, puur door te zijn wie ze is, wonderen voor het zelfrespect van haar kinderen. Ik zou een zure oude dame zijn geworden als ik mezelf niet had toestaan om wat gekke dingen te doen.
Ieder mens heeft het recht om persoonlijk geluk na te streven. Daarmee bedoel ik datgene wat hem of haar gelukkig maakt, niet noodzakelijk wat anderen gelukkig maakt. En tegelijk moet hij of zij anderen toestaan hetzelfde te doen.
Geef het onwaarschijnlijke eens een kans. Wanneer zekerheden wankelen, kan het geluk soms opduiken als een struikrover van achter een bosje.
- Benoîte Groult in Wijze vrouwen van Susan Smit -
When you practice meditation, rather than “watching” the breath, let yourself gradually identify with it, as if you were becoming it.
Slowly the breath, the breather, and the breathing become one; duality and separation dissolve.
You will find that this very simple process of mindfulness filters your thoughts and emotions. Then, as if you were shedding an old skin, something is peeled off and freed.
- Rigpa Glimpse of the day -
Slowly the breath, the breather, and the breathing become one; duality and separation dissolve.
You will find that this very simple process of mindfulness filters your thoughts and emotions. Then, as if you were shedding an old skin, something is peeled off and freed.
- Rigpa Glimpse of the day -
Vrijheid van gedachten
Bewust van het lijden dat ik veroorzaak door mijn opvattingen op te leggen aan anderen, heb ik het oprechte voornemen anderen, zelfs mijn kinderen, op geen enkele wijze te dwingen mijn opvattingen over te nemen, bijvoorbeeld door gezag, geld, propaganda of indoctrinatie.
Ik zal respecteren dat anderen het recht hebben anders te zijn en zelf bepalen wat ze geloven, en hoe ze daartoe komen.
Ik zal echter wel andere mensen helpen fanatisme en kortzichtigheid op te geven via een liefdevolle dialoog.
- Sarah Napthali - Boeddhisme voor moeders -
Ik zal respecteren dat anderen het recht hebben anders te zijn en zelf bepalen wat ze geloven, en hoe ze daartoe komen.
Ik zal echter wel andere mensen helpen fanatisme en kortzichtigheid op te geven via een liefdevolle dialoog.
- Sarah Napthali - Boeddhisme voor moeders -
dinsdag 7 december 2010
Waar onze zielen ook van gemaakt mogen zijn,
zijn ziel en de mijne zijn dezelfde.
Hij is meer mezelf dan ik ben!
... Ik ben Heathcliff
- Wuthering Heights - Emily Brönte -

We zijn incompleet
en ergens bestaat er iemand die ons complement is
en ons weer heel maakt,
zoals we oorspronkelijk heel waren.
- Tweelingzielen - Patricia Joudry & Maurie Pressman -
zijn ziel en de mijne zijn dezelfde.
Hij is meer mezelf dan ik ben!
... Ik ben Heathcliff
- Wuthering Heights - Emily Brönte -

We zijn incompleet
en ergens bestaat er iemand die ons complement is
en ons weer heel maakt,
zoals we oorspronkelijk heel waren.
- Tweelingzielen - Patricia Joudry & Maurie Pressman -
What is our life but a dance of transient forms? Isn’t everything always changing? Doesn’t everything we have done in the past seem like a dream now?
The friends we grew up with, the childhood haunts, those views and opinions we once held with such single-minded passion: We have left them all behind.
Now, at this moment, reading this seems vividly real to you. Even this will soon be only a memory.
- Rigpa Glimpse of the day -
The friends we grew up with, the childhood haunts, those views and opinions we once held with such single-minded passion: We have left them all behind.
Now, at this moment, reading this seems vividly real to you. Even this will soon be only a memory.
- Rigpa Glimpse of the day -
Willem Vermandere - Onderweg
Onderweg ben ik zigeuner, onderweg ben ik een kind
Van de rusteloze wegen op vier wielen, welgezind
Op vier wielen wil ik vluchten, weg uit het nauwe vaderland
Naar het bergland en de rotsen, met een bos aan de waterkant
Onderweg daar zit je veilig, onder uw blikken autodak
Je mag jodelen en zingen in uw rammelende rammelbak
Onderweg leer je vergeten, gisteren ligt, ver achter U
En voor morgen nog geen zorgen, onderweg is 't altijd nu
Je passeert langs kathedralen, en je duizelt keer op keer
Van die stoetmoedige dromen, van die bouwers van weleer
En zo leer je blind vertrouwen, vorderen ondanks brute pech
Wuif veel liever dan te vloeken, naar de kinders langs de weg
En je loopt door de paleizen met uw hoofd vol romantiek
Maar uit krotten en ruïnes, klinkt er klaaglijke muziek
Deelt uw brood met lotgenoten, zoveel zwervers grauw van vel
Langs de gloeiend hete wegen, steden vol kommer en kwel
Onderweg, op markten en pleinen, vind je volk, mild en gastvrij
Dat schenkt U met handen en voeten zoete vruchten, allerlei
En zo vind je ook uw geliefde, met nog jaren voor de boeg
Van uw teder zacht beminde, daarvan krijg je nooit genoeg
Onderweg ben je nomade, soepel plooiend, speels van geest
Geeft U over aan de genade, je wordt vrij en onbevreesd
Want je botst met tegenstrevers, elken ding zegt zijne zeg
Leer geduldig incasseren, van tegenliggers onderweg
Los van vastgeroeste ideeën, onderweg pluk je den dag
Pelgrim ben je heel je leven, vorderen doe je liefst zigzag
Haast u, haast u, uiterst langzaam, want het einddoel is bekend
Daar valt weinig van te zeggen, niet bepaald een happy end
Ooit als kind ben ik vertrokken, zonder route, kaart of plan
Onderweg al heel m'n leven, wat is daar de zin toch van
Onderweg stel je geen vragen, voor hoelange nog en waarom
Onderweg ben je zigeuner, je reist voort en je ziet niet om
- Willem Vermandere - Onderweg -

Het grootste probleem met mensen vandaag de dag is dat ze zo bang zijn voor lijden. Ze zijn zo bang om dingen te verliezen. We zijn vergeten dat verlies een onderdeel van het leven is.
Toen mijn dochter in coma lag, voelde ik die angst heel sterk. Ik was voortdurend bang en bood goden en godinnen allerlei offers aan in ruil voor het leven van mijn dochter. Het werkte niet. Toen Paula was overleden, was ik mijn angst kwijt. Waarom zou ik nog bang zijn? Het ergste wat me kon overkomen, was al gebeurd. En ik had het overleefd. En als ik het niet had overleefd, had dat ook niet uitgemaakt. Of mijn dochter dood of levend was, was niet belangrijk. Zij wàs simpelweg. Ze wàs, in welke vorm dan ook. En ik wàs ook.
Ik lijd als ik zie dat anderen lijden, natuurlijk. Maar ik heb ontdekt dat lijden een onmisbaar deel is van het leven, een deel van het leerproces. Dus ik accepteer het. Ik ben minder bang dan ooit tevoren. Ik ben niet bang om arm te zijn, om alleen te zijn, om lelijk te zijn. Ik ben niet bang om ouder te worden, ik ben niet bang om dood te gaan. Ik zal hoe dan ook doodgaan en dat is prima. Ik ben er zelfs nieuwsgierig naar!
Als je me een dag voordat mijn dochter in coma raakte had verteld dat zoiets te gebeuren stond, had ik me van het leven beroofd. Als ik had geweten van de pijn die ik moest doorstaan, had ik me van het leven geroofd omdat ik had gedacht dat ik die pijn nooit zou hebben overleefd - ik had niet niet willen overleven. Maar dan, dag na dag, kun je het aan. Je doorstaat een week en dan de volgende en het hele jaar gaat voorbij. Er gebeuren vreselijke dingen en alles wordt van kwaad naar erger. Je denkt bij iedere stap dat je zult sterven, maar dat gebeurt niet. Je overleeft.
Dan, op een zekere dag, houd je je stervende dochter in je armen. Je houdt haar vast, je knuffelt haar en ze gaat vredig dood. Je beseft dat jij niet dood bent, dat je er nog bent. En de angst is weg. De angst voor pijn, de angst om te sterven. De angst voor het leven.
- Isabel Allende in Wijze vrouwen van Susan Smit -
maandag 6 december 2010
Don't be shy just let your feelings roll on by
Don't wear fear or nobody will know you're there
Just lift your head, and let your feelings out instead
And don't be shy, just let your feeling roll on by
You know love is better than a song
Love is where all of us belong
So don't be shy just let your feelings roll on by
Don't wear fear or nobody will know you're there
- Cat Stevens - Don't be shy
Bewust van het lijden veroorzaakt door gehechtheid aan opvattingen en verkeerde waarnemingen, ben ik vastbesloten om kortzichtig denken te vermijden noch me te binden aan de opvattingen van dit moment.
Ik wil leren en oefenen om niet gehecht te zijn aan opvattingen, zodat ik me open kan stellen voor de inzichten en ervaringen van anderen.
Ik ben me bewust dat de kennis die ik nu bezit geen onveranderlijke of absolute waarheid is. De waarheid wordt gevonden in het leven zelf en ik zal het leven in en om me heen onderzoeken, vanuit de bereidheid mijn leven lang te leren.
- Sarah Napthali - Boeddhisme voor moeders -
Ik wil leren en oefenen om niet gehecht te zijn aan opvattingen, zodat ik me open kan stellen voor de inzichten en ervaringen van anderen.
Ik ben me bewust dat de kennis die ik nu bezit geen onveranderlijke of absolute waarheid is. De waarheid wordt gevonden in het leven zelf en ik zal het leven in en om me heen onderzoeken, vanuit de bereidheid mijn leven lang te leren.
- Sarah Napthali - Boeddhisme voor moeders -
zondag 5 december 2010
If our children can live safely for one more day it would be worth the one more day that we defend this island.
We soldiers dig. We dig all day. This is the hole that we will fight and die in. Am I digging my own grave?
[reading the letter from the mother of Sam, the dead marine] And always do what's right because it's right.
See you on the other side, if not on this earth, then in the next world.
- Letters from Iwo Jima -
Ik ben geboeid door mensen. Geboeid door hun verscheidenheid, hun gelijkenissen.
Samen dromen zaaien.
Ik ben geboeid door de binnenkant, door groepen van mensen die niet voldoende tot hun recht komen. Je kan vast-geboeid, vastgeketend zijn in vooroordelen, in uitsluiting. Tot iemand je een reddingsboei toewerpt waardoor de mist in je leven opklaart en de horizon verkleurt.
- Erna Vlaeminck - in Visie
Samen dromen zaaien.
Ik ben geboeid door de binnenkant, door groepen van mensen die niet voldoende tot hun recht komen. Je kan vast-geboeid, vastgeketend zijn in vooroordelen, in uitsluiting. Tot iemand je een reddingsboei toewerpt waardoor de mist in je leven opklaart en de horizon verkleurt.
- Erna Vlaeminck - in Visie

Als er één levensles is die ik heb geleerd, is dat: leef je leven creatief, onderzoek alle mogelijkheden, neem risico's, maak fouten en herstel ze. Mijn hele leven heb ik creatief geleefd. Als ik ergens tegen de muur stootte, koos ik een andere weg.
Een andere levensles: blijf leren, blijf openstaan voor nieuwe mogelijkheden. Zekerheid is de vijand van persoonlijke groei. Als je zeker van iets bent, zal het universum je de uitzondering laten zien. Richt je op het goede. We leven in een tijd vol chaos en verwarring, maar ook in een heel opwindende tijd. We kunnen de feniks zijn, wij kunnen dingen creëren uit de chaos.
- Ike West in 'Wijze vrouwen' van Susan Smit -
Abonneren op:
Posts (Atom)



























