zaterdag 21 maart 2020
Nobody will stop you from creating.
Do it tonight. Do
it tomorrow.
That is the way to make your soul grow...
The kick of
creation is the act of creating, not anything that happens afterward.
I
would tell all of you watching this screen: Before you go to bed, write a
four line poem.
Make it as good as you can.
Don’t show it to anybody.
Put it where nobody will find it.
And you will discover that you have
your reward.
- Kurt Vonnegut -
NITCH
vrijdag 20 maart 2020
Life
has been turned upside down for everyone.
In the beginning we thought
ok I can do this for a while, but now it has become clear that we are in
this for a longer time so it is really important to have a routine, a
plan for keeping your mind, body and spirit healthy, safe, and strong.
I believe that if you have a practice that you are faithful to, then your practice will be faithful to you.
- Barb Schmidt -
Het laatste oordeel - Michelangelo
Waarom oordelen we?
Hoe kunnen we reageren op oordeling?
Haal om te beginnen diep adem en neem wat afstand. Begrijp dat de impuls om te oordelen universeel is. Het is iets dat altijd al gedaan is en altijd zal worden blijven gedaan.
De tweede stap is eenvoudig. Accepteer dat hetgeen gezegd is niets met jou te maken heeft. Depersonaliseer het. Een
ander zijn woorden of meningen zeggen niets over jou. Als ze uitgepraat
zijn, leen ze dan jouw schoenen, zodat ze erin kunnen staan en de
waarheid kunnen zien zoals die echt is.
Meestal hebben de mensen die het snelst een oordeel vellen over een ander zelf het laagste gevoel van eigenwaarde. Iemand die zichzelf niet onvoorwaardelijk accepteert, kan ook een ander niet accepteren. Het zijn starre perfectionisten die elke kans om over anderen te oordelen aangrijpen.
Wat zit er achter oordeling?
Niemand vindt het leuk om beoordeeld te worden.
Wanneer we worden beoordeeld, krijgen we een etiket opgeplakt en dit
zorgt ervoor dat we ons beperkt en klein voelen. Volgens psychologen hebben we allemaal enigszins de neiging om de mensen om ons heen in hokjes te plaatsen.
Sommige mensen zijn onvolwassen. Anderen lui. Weer anderen zijn
wispelturig of onverantwoordelijk, of net zo negatief als dat ze onzeker zijn.
Ook al doen we het allemaal, er is toch iets dat duidelijk voor ons moet zijn: als je niet wil dat mensen over jou oordelen, oordeel zelf dan ook niet over hen.
Hoewel veel van onze oordelen zeker wel enige waarheid zouden kunnen bevatten, is het het waard om, voordat je een oordeel velt, eens een dag in die ander zijn schoenen te gaan staan. Ervaar wat hij ervaart, hoe hij reageert, lijdt of hoe hij met de wereld en met ons omgaat.
Mensen die voortdurend geneigd zijn om over anderen te oordelen, delen vaak de volgende kenmerken:
1. Laag gevoel van eigenwaarde
Als een persoon een laag gevoel van eigenwaarde heeft, dan is
oordelen een manier om controle te behouden. Vanuit deze controlerende
houding kunnen ze zichzelf tegen iedereen verdedigen en beschermen. Ze zullen jou ‘onzeker’ of een ‘mislukkeling’ noemen, omdat ze dit in werkelijkheid over zichzelf denken.
Door jou een etiket op te plakken, proberen ze controle over je uit te
oefenen en zichzelf neer te zetten als het volledig tegenovergestelde.
Met andere woorden: mensen met een laag zelfbeeld projecteren hun eigen onzekerheden en fouten op anderen.
Het is voor deze mensen makkelijker om anderen in hokjes te plaatsen en
ze hiervoor te veroordelen, dan om de balk in hun eigen ogen te zien.
Dit werkt psychotherapeutisch voor ze en biedt ze macht.
2. Gebrek aan empathie
Degenen die het oordelen over anderen niet zo zwaar opvatten en anderen simpelweg willen kwetsen, ontbreekt het aan empathie.
Bovendien is het zo dat mensen die niet in staat om de complexiteit van
anderen te herkennen en te begrijpen dat mensen meer zijn dan
etiketjes, waarschijnlijk ook hun eigen behoeftes, leegtes, fouten en
deugden niet begrijpen.
Het is makkelijker om over een ander te oordelen dan om eens goed naar jezelf te kijken en nederig te zijn in het kennen van jezelf, terwijl je anderen eveneens respect toont.
3. Emotionele wonden
Je kunt op twee verschillende manieren reageren als je gekwetst bent. De eerste is door emotionele kennis te halen uit hetgeen gebeurd is, je veerkrachtig te gedragen en verder te gaan.
Je zult hierdoor wijzer zijn wanneer het tijd is om bepaalde situaties
aan te gaan. Op deze manier worden we emphatischer en zullen we in
plaats van te oordelen weten hoe we beter voor anderen kunnen zorgen en
hen beter kunnen begrijpen, zonder ze in een hokje te plaatsen.
Aan de andere kant hebben we het type persoon dat niet goed met pijnlijke situaties om kan gaan. Ze koesteren wrok en rancune. Het is zelfs zo ernstig en schadelijk dat het hen ertoe dwingt om over anderen te oordelen om hun eigen verbitterdheid, verdriet en innerlijke demonen te kunnen projecteren.
In plaats van het confronteren van problematische situaties vanuit
een open, creatief en respectvol standpunt, doen ze dit vanuit een
defaitistisch standpunt, wat een ontzettend giftige en schadelijke
manier van gedragen is.
Voordat je een oordeel velt, zou je jezelf onvoorwaardelijk moeten accepteren. Dit omvat ook je gebreken, samen met je talenten.
Als je werkt aan zelfacceptatie, dan verhoogt dit je gevoel van
eigenwaarde. Dit is wanneer je de manier waarop je met jezelf en anderen
omgaat zal veranderen.
www.verkenjegeest.com
Millions of people never analyze themselves.
Mentally they are mechanical products of the factory of their environment, preoccupied with breakfast, lunch, and dinner, working and sleeping, and going here and there to be entertained.
They don’t know what or why they are seeking, nor why they never realize complete happiness and lasting satisfaction.
By evading self-analysis, people go on being robots, conditioned by their environment.
True self-analysis is the greatest art of progress.
-
Pour vivre, il faut avoir été regardé au moins une fois, avoir été
aimé au moins une fois, avoir été porté au moins une fois.
Et après,
quand cette chose-là a été donnée, vous pouvez être seul.
Ce qui a été
donné, vraiment donné, une fois, l’a été pour toujours.
La solitude
n'est plus jamais mauvaise.
Même si on ne vous porte plus, même si on ne vous aime plus, même si on ne vous regarde plus, ce qui a été donné, vraiment donné, une fois, l'a été pour toujours.
A ce moment-là,
vous pouvez aller vers la solitude comme une hirondelle peut aller vers
le plein ciel.
- Christian BOBIN, extrait de "La Grâce de la solitude" de Marie de Solemne -
Image, @ Bernard Plossu
donderdag 19 maart 2020
Lief mens in tijden van corona,
Ik weet hoe je
je voelt, want ik voel het zelf ook. Ons leven is op z’n kop gezet door
een virus. Stukje bij beetje perkt het onze vrijheid in, bezet het onze
gedachten en zorgen voor onze dierbaren, medemensen en onszelf, en doet
onze verwachtingen over de nabije toekomst kantelen. Alles is anders
geworden. En niemand weet hoe we er aan de andere kant uitkomen.
Waarschijnlijk is de eerste verontwaardiging om het diepe ingrijpen in je persoonlijke leven weggeëbd en zul je (in welke verhouding dan ook) aanvaarding en angst voelen. Misschien voel je ook een wonderlijk soort vertrouwen en kalmte. Alle onzin die je normaal zo bezighoudt is weggevallen en wat er overblijft is het wezenlijke: liefde. Verbinding. Van nut willen zijn voor de wereld.
Je zult in meer of mindere mate inkomsten derven, belangrijke en leuke dingen missen en kansen mislopen. Maar merk je hoe niemand het daar eigenlijk over heeft? Er is één schuitje en daar zitten we allemaal in. Praten over je eigen hachje voelt onzinnig, niet ter zake. We voelen het grotere belang dat speelt: de gezondheid van kwetsbaren. We dragen samen de ellende en daardoor valt het ‘zij’ weg en blijft het ‘wij’ over.
Ineens zit je thuis. Ineens voelt zelfs boodschappen doen als een hachelijke onderneming. Misschien zijn je kinderen ineens thuis van school. Misschien kun je je ouders, die al ouder zijn, niet meer bezoeken. Er is stilte. Leegte. Een uitgestrektheid aan tijd die je ineens anders moet invullen. Je vertraagt. En daarin zit een kans. Je krijgt een cadeau: een mogelijkheid om je keuzes te heroverwegen. Nieuwe prioriteiten te stellen. Het harnas van druk, druk, druk af te leggen en jezelf de ruimte te gunnen om bewuster en aandachtiger te leven. Wat ga je doen met deze zee van tijd, lief mens?
Als het virus is uitgedoofd, hoeven we niet verder te gaan met wat we al deden. We kunnen ook opnieuw beginnen – met de liefde voorop, het ‘wij’ in onze harten, rust in onze tred en een diepe waardering voor deze prachtige aarde waarop we in alle vrijheid mogen rondlopen.
Met liefde en respect voor hoe je je in deze tijden staande houdt en een bijdrage levert,
Susan Smit - Happinez -
Waarschijnlijk is de eerste verontwaardiging om het diepe ingrijpen in je persoonlijke leven weggeëbd en zul je (in welke verhouding dan ook) aanvaarding en angst voelen. Misschien voel je ook een wonderlijk soort vertrouwen en kalmte. Alle onzin die je normaal zo bezighoudt is weggevallen en wat er overblijft is het wezenlijke: liefde. Verbinding. Van nut willen zijn voor de wereld.
Het ‘wij’ blijft over
Lief mens die zich huiverig en onveilig voelt, voel je ook de saamhorigheid? De gemeenschapszin? Zie je de humor en creativiteit om je heen? Richt je daarop als je in donkere gedachten dreigt te verzanden. Richt je op de goedheid van de mens die zich juist in deze tijd zo duidelijk opdringt. Ja, we hamsteren en daar wordt schande van gesproken, maar we houden er vast snel mee op als we zien dat de voorraden gewoon worden aangevuld. Onze eerste zorg ligt nu eenmaal bij het voeden van ons gezin. Als je meer babyvoeding hebt ingeslagen dan normaal, geneer je je misschien een beetje, maar je volgt slechts een oerinstinct: wat er ook gebeurt, mijn kind moet blijven leven.Je zult in meer of mindere mate inkomsten derven, belangrijke en leuke dingen missen en kansen mislopen. Maar merk je hoe niemand het daar eigenlijk over heeft? Er is één schuitje en daar zitten we allemaal in. Praten over je eigen hachje voelt onzinnig, niet ter zake. We voelen het grotere belang dat speelt: de gezondheid van kwetsbaren. We dragen samen de ellende en daardoor valt het ‘zij’ weg en blijft het ‘wij’ over.
Ineens zit je thuis. Ineens voelt zelfs boodschappen doen als een hachelijke onderneming. Misschien zijn je kinderen ineens thuis van school. Misschien kun je je ouders, die al ouder zijn, niet meer bezoeken. Er is stilte. Leegte. Een uitgestrektheid aan tijd die je ineens anders moet invullen. Je vertraagt. En daarin zit een kans. Je krijgt een cadeau: een mogelijkheid om je keuzes te heroverwegen. Nieuwe prioriteiten te stellen. Het harnas van druk, druk, druk af te leggen en jezelf de ruimte te gunnen om bewuster en aandachtiger te leven. Wat ga je doen met deze zee van tijd, lief mens?
Als het virus is uitgedoofd
Hoe erg deze pandemie ook kan uitpakken voor het individu – en daar wil ik niets op afdingen –, er is ook een groter plaatje. Ik zou je willen vragen om met me mee te dromen. Kan het zijn dat deze ramp een eerste zetje is om corrupte en destructieve systemen te doen omvallen? Om de overproductie en overconsumptie van goederen een halt toe te brengen? Om de aarde de kans te geven te herstellen en onszelf de kans te geven om op adem te komen en ons te bezinnen?Als het virus is uitgedoofd, hoeven we niet verder te gaan met wat we al deden. We kunnen ook opnieuw beginnen – met de liefde voorop, het ‘wij’ in onze harten, rust in onze tred en een diepe waardering voor deze prachtige aarde waarop we in alle vrijheid mogen rondlopen.
Met liefde en respect voor hoe je je in deze tijden staande houdt en een bijdrage levert,
Susan Smit - Happinez -
LIEFDE IN TIJDEN VAN CORONA
een nieuw soort solidariteit
een nieuw soort solidariteit
"Epidemieën zijn een ziektecategorie die de mens een spiegel
voorhoudt over wie hij werkelijk is," vertelde epidemie-historicus Frank
Snowden recent in The New Yorker. "Ze tonen de morele relaties die we als mensen met elkaar hebben."
Corona is niet alleen een enorm klotevirus, het is ook een uitgelezen kans om maatschappelijke solidariteit opnieuw uit te vinden.
Op social media circuleert de laatste dagen een filmpje uit Siena.
In een volledig uitgestorven en donker steegje zet iemand vanuit een open raam een lokaal volksliedje in (Canto della Verbena - And While Siena Sleeps). Binnen luttele seconden beginnen tientallen mannen en vrouwen vanuit hun huizen uit volle borst mee te zingen. Het is hartverwarmend om te zien.
Liefde in tijden van corona.
Laten we het uiten, op vele manieren.
Maar wel een beetje afstand houden.
- www.human.nl -
Corona is niet alleen een enorm klotevirus, het is ook een uitgelezen kans om maatschappelijke solidariteit opnieuw uit te vinden.
Op social media circuleert de laatste dagen een filmpje uit Siena.
In een volledig uitgestorven en donker steegje zet iemand vanuit een open raam een lokaal volksliedje in (Canto della Verbena - And While Siena Sleeps). Binnen luttele seconden beginnen tientallen mannen en vrouwen vanuit hun huizen uit volle borst mee te zingen. Het is hartverwarmend om te zien.
Liefde in tijden van corona.
Laten we het uiten, op vele manieren.
Maar wel een beetje afstand houden.
- www.human.nl -
Onverzoenlijkheid is in tijden van corona een kwaadaardige schimmel.
Het scheelt toch als je in je eentje de ondergang tegemoet moet gaan of
met zijn allen. Lotsverbinding is een substantiële vorm van troost en
overleving. Vraag dat maar aan oorlogsveteranen.
Daarom had de ketelmuziek op de balkons van Rome en Napels iets bevrijdend. Het bevestigde gelijkwaardigheid in angst en verlies. Op zich een fundamenteel mensenrecht. Het kan cynisch klinken, maar corona heeft de samenleving warmer gemaakt. Meer gedisciplineerd ook. Balkonapplausjes zijn daar de expressie van.
Daarom had de ketelmuziek op de balkons van Rome en Napels iets bevrijdend. Het bevestigde gelijkwaardigheid in angst en verlies. Op zich een fundamenteel mensenrecht. Het kan cynisch klinken, maar corona heeft de samenleving warmer gemaakt. Meer gedisciplineerd ook. Balkonapplausjes zijn daar de expressie van.
Het individu is iets minder autonoom geworden, gemeenschapszin verhevigt.
- Hugo Camps - in De Morgen
- Hugo Camps - in De Morgen
I think I'd like to say only that they should learn
to be alone and try to spend as much time as possible by themselves.
I
think one of the faults of young people today is that they try to come
together around events that are noisy, almost aggressive at times.
This
desire to be together in order to not feel alone is an unfortunate
symptom, in my opinion.
Every person needs to learn...how to spend time
with oneself.
That doesn't mean he should be lonely, but that he
shouldn't grow bored with himself because people who grow bored in their
own company seem to me in danger, from a self-esteem point of view.
- Andrei Tarkovsky -
NITCH
woensdag 18 maart 2020
When this is over
may we never again
take for granted
A handshake with a stranger
Full shelves at the store
Conversations with neighbours
A crowded theatre
Friday night out
The taste of communion
A routine checkup
The school rush each morning
Coffee with a friend
The stadium roaring
Each deep breath
A boring Tuesday
Life itself.
When this ends
may we find
that we have become
more of the people
we wanted to be
we were called to be
we hoped to be
and may we stay
that way - better
for each other
because of the worst
- Laura Kelly Fanucci -
BONNE PRUDENCE.
Mieux vaut remplacer l’angoisse par la prudence.
L’angoisse reste une peur sans objet, une peur généralisée, une pure peur handicapante qui nous vide de nos forces.
La prudence au contraire nous en donne et lutte contre l’angoisse : montrer de la rationalité, prendre soin de soi et des autres, adopter des comportements qui nous préservent.
L’angoisse conduit à la paralysie ; la prudence à mille gestes.
L’angoisse, on la subit ; la prudence, on l’exerce.
L’angoisse est un poison ; la prudence son remède.
- Éric-Emmanuel Schmitt -
Mieux vaut remplacer l’angoisse par la prudence.
L’angoisse reste une peur sans objet, une peur généralisée, une pure peur handicapante qui nous vide de nos forces.
La prudence au contraire nous en donne et lutte contre l’angoisse : montrer de la rationalité, prendre soin de soi et des autres, adopter des comportements qui nous préservent.
L’angoisse conduit à la paralysie ; la prudence à mille gestes.
L’angoisse, on la subit ; la prudence, on l’exerce.
L’angoisse est un poison ; la prudence son remède.
- Éric-Emmanuel Schmitt -
Frederik De Roeck merkt dat de epidemie een aantal fundamentele onrechtvaardigheden die normaal verborgen blijven, zichtbaar maakt.
Wie? Postdoctoraal medewerker (UGent), vrijwilliger bij Zomer Zonder Vliegen.
Wat? Het wordt duidelijk dat sommige grote private spelers overgewaardeerd worden en publieke diensten als zorg en onderwijs ondergewaardeerd: dat mogen we niet vergeten.
Een eerste voorbeeld is dat de private sector nu al zijn toevlucht zoekt tot publieke middelen en economische werkloosheid. Zo is de internationale luchtvaartindustrie in een recordtempo tot stilstand gekomen. En volgens de sector zelf wordt de economische impact zo dramatisch dat publieke steun noodzakelijk zal zijn om dit te overleven. Tegelijkertijd neemt de luchtvaartsector zelf de vlucht vooruit (pun intended) door werknemers (tijdelijk) af te danken. Het personeel bij Virgin Atlantic wordt verplicht om acht weken onbetaald verlof te nemen, en bij het Nederlandse KLM gaan ze meteen voor de nucleaire optie en worden 1.500 tot 2.000 banen geschrapt. Ook in ons land heeft Brussels Airlines al laten weten dat overheidssteun snel nodig zal zijn.
Wake-upcall
De coronacrisis is een wake-upcall. Sectoren die ondergewaardeerd zijn in de samenleving spelen nu een cruciale rol om chaos te voorkomen. De zorgsector is het belangrijkste voorbeeld. In een land als de Verenigde Staten wordt het stilaan pijnlijk duidelijk dat een extreem geprivatiseerd gezondheidssysteem amper of niet in staat is om dit soort crisissen het hoofd te bieden en de zwakkeren in de samenleving te beschermen.De mensen die voor de crisis al tussen de mazen van het net vielen, moeten nu overleven met weinig of geen noodvoorzieningen én hebben een grotere kans om ziek te worden
De sfeer van nationale eenheid in ons land mag ons niet doen vergeten dat de besparingen in de zorgsector onze weerbaarheid tegen dit soort crisissen hebben ondermijnd. Daarnaast zijn het vaak mensen in precaire sociaal-economische posities die de boel nu draaiende houden. Denk maar aan de vrachtwagenchauffeurs die instaan voor het transport van essentiële goederen, de leerkracht met een tijdelijk contract die nu haar best doet om online lessen te geven, de koeriers van Deliveroo en soortgelijke bedrijven die ons eten brengen, terwijl wij veilig en knus binnen zitten, en werknemers van Amazon en Bol.com, die de spullen bezorgen die wij bestellen vanuit onze quarantaine.
Window of opportunity
Crisissen kunnen angstaanjagend zijn, maar ze bieden ook altijd een window of opportunity om fundamentele veranderingen te realiseren. Door de lens van een crisissituatie zien we de samenleving vanuit een ander perspectief, en zijn we in staat om bepaalde structurele evoluties te identificeren, kritisch te evalueren en waar nodig bij te sturen.
Als we uit deze crisis één les moeten trekken, is het wel dat sociale rechtvaardigheid het hoogste goed is in de samenleving en ook zo behandeld moet worden. De coronacrisis kan een kantelpunt vormen in de afbraak van sociale voorzieningen, de sluipende uitbreiding van het zogeheten precariaat, de overwaardering van grote private spelers die hun personeel weinig of geen sociale bescherming bieden en de onderwaardering van publieke diensten als zorg en onderwijs. Aan ons om erover te waken dat deze lessen niet worden vergeten zodra we weer overgaan tot de orde van de dag.
- Frederik De Roeck -
Abonneren op:
Posts (Atom)
