zaterdag 14 november 2020
Lightly child, lightly...
Just lightly let things happen and lightly cope with them...
throw away your baggage and go forward.
There are quicksands all about you...
trying to suck you down into fear and self-pity and despair.
That's why you must walk so lightly...
on tiptoes and no luggage...
completely unencumbered.
- Aldous Huxley -
NITCH
Er was eens een man die het lef had om naar de onherbergzame streken in Afrika te reizen. Zijn enige gezelschap waren de dragers. Elk van hen hield een machete vast en vocht zo zijn weg door de dichte vegetatie. Hun doel was om tot elke prijs verder te gaan.
Wanneer ze voor een rivier stonden, gebruikten ze zo weinig mogelijk tijd om die over te steken. Verscheen er een heuvel, dan versnelden ze hun stappen om geen enkele minuut te verspillen. Maar plots stopten de dragers. De ontdekkingsreiziger reageerde verrast. Want ze waren pas enkele uren aan het lopen. Dus vroeg hij hen: “Waarom stoppen jullie? Zijn jullie al moe? We hebben slechts enkele uren gelopen.”
Toen keek één van de dragers hem aan en zei: “Nee mijnheer, we zijn niet moe. Het is alleen zo dat we zo vlug verdergegaan zijn dat we onze ziel achtergelaten hebben. Nu moeten we wachten tot onze ziel ons weer ingehaald heeft.”
And Then She Exhaled.
For so long, I have been everything to everyone.
Every. Thing.
To. Every. One.
Mother,
Wife,
Daughter,
Sister,
Friend.
Always defined by my relationship to those around me—
Always.
I hated the cliché I had become—
Reaching midlife and realizing I had disappeared.
So busy doing what others needed me to do,
Being what others needed me to be.
Having forgotten myself along the way—
Forgotten the lover,
Forgotten the passion,
Forgotten the writer.
Forgotten what makes me tick—
What makes me smile.
What makes me laugh.
What makes me exhale.
Allowing others to label me as they saw me—
Less-than-stellar friend,
Prudish,
Quiet,
“Just” a stay-at-home mom.
Instead of standing up for who I was—
A little bit wild,
With strong opinions,
Big dreams that won’t fit into a box,
And the unbearable urge to become wilder and stronger still.
Like that girl—
That girl who asked her confused parents
If she could go to a boarding school,
Knowing in her heart that it was right for her
Even at the tender age of 13.
That independent spirit
Who ditched her safe ad agency job
Less than a year out of college,
Bought a one-way ticket across the country
And never looked back.
That brave young woman
Who went into her own version of the wild
In the Colorado mountains
And created her own adventures.
That girl?
She was badass.
She was brave.
She was my hero.
A few years ago, the universe decided to help me remember that girl—
By shaking things up a little
With people who helped me remember
And events that I still can’t forget,
That launched me straight into the heart of the cliché.
A midlife crisis? For sure.
A spiritual awakening? Perhaps.
Dark Night of the Soul? Undoubtedly.
All leading to One. Hot. Mess.
And leading me back to me.
And when I started to remember her
I felt returned,
Returned to my Self,
Returned to me.
Like, I can breathe again.
Like, I don’t want to settle—
Settle for less than being fully awake:
For work that doesn’t light me up,
For people who don’t lift me up,
For the unconscious life I was living,
For anything at all.
And now—
I don’t want to stop feeling alive anymore.
I don’t want to forget again.
I want everything to stay in bright technicolor.
Vivid. Exciting.
Like I used to feel,
Once upon a time.
Free,
Sassy,
Independent,
Unstoppable,
Fun-loving,
Free. (Yes, I know I already said it.)
It was lovely feeling that way again,
Like my old Self,
Remembering who I was,
Who I had forgotten
Who I am. (Hello, Soul.)
But now—
Now I feel myself slipping away again
And it scares me.
Oh, does it scare me.
It scares me because I don’t want her to go away again.
I don’t want to lose her.
I don’t want her to get swallowed up again—
By an unconscious life,
By the busyness of obligations,
By that box that I’ve tried to squish myself back into,
By the expectations everyone else has of me—
Of all of us.
I’m scared to lose me again, in the middle of life.
This life.
My life.
A life that I created
Heartbeat by heartbeat,
Teardrop by teardrop,
A life that I still want…
Mostly.
And in the next moment,
A life I’m not sure I want at all.
It engulfed me wholly before
And I’m afraid that it might again.
And in this moment, all I can do is pray,
Ask for help,
And signs for the right next step.
For clarity,
For courage.
Before I lose my grip on my own soul,
My Self.
I close my eyes,
I get quiet
And I know,
I know.
Then I take a deep breath—
And exhale.
- Christy Williams -
vrijdag 13 november 2020
We don’t need to try to read people’s minds.
If we do not have complete trust in our actions,
it can be easy to sense disapproval from others
that may not even be there
and then unnecessarily alter our actions accordingly.
If you want an honest opinion, ask.
Clear communication is far easier
than second-guessing.
- Tiny Buddha -
You start throwing ingredients in...
you move it around and just start to put in
all of this information and the day you start shooting,
you drink it.
And then forget about it...
you don’t have to be thinking about it,
it’s just going to be in you
and hopefully something real will come out of there.
I believe in that.
That preparation is the most important part.
- Penelope Cruz -
NITCH
donderdag 12 november 2020
Hoewel sommige mensen er misschien voor kiezen om hun tijd te verspillen met het beledigen van anderen, hebben wij zelf nog altijd de keuze hebben of we deze beledigingen accepteren of niet, net zoals met elk ander cadeau.
Als je het aanneemt, dan accepteer je het.
En zo niet, dan blijft degene die jou beledigt simpelweg achter met een belediging in zijn handen.
- www.verkenjegeest.com -
woensdag 11 november 2020
Een begrafenis – Wislawa Szymborska
‘zo plotseling, wie had dat verwacht’
‘zenuwen en sigaretten, ik heb hem gewaarschuwd’
‘redelijk, dank je’
‘pak die bloemen uit’
‘zijn broer had het ook aan zijn hart, vast een familiekwaal’
‘met die baard had ik u nooit herkend’
‘eigen schuld, hij moest zich overal mee bemoeien’
‘die nieuwe zou iets zeggen, maar ik zie hem nergens’
‘Kazek zit in Warschau, Tadek in het buitenland’
‘jij bent de enige die zo slim was om een paraplu mee te nemen’
‘wat maakt het uit dat hij de knapste was van allemaal’
‘een tussenkamer, Baska gaat er nooit mee akkoord’
‘hij had natuurlijk gelijk, maar dat is nog geen reden’
‘raad eens hoeveel, met het lakken van de portieren erbij’
‘twee dooiers en één eetlepel suiker’
‘niet zijn zaak, waar had hij dat voor nodig’
‘uitsluitend blauwe en alleen kleine maten’
‘vijf keer en niet één antwoord’
‘oké, ik had misschien, maar jij net zo goed’
‘goed dat zij tenminste nog dat baantje had’
‘weet ik eigenlijk niet, vast familie’
‘die pastoor lijkt sprekend op Belmondo’
‘ik ben nog nooit op dit deel van het kerkhof geweest’
‘ik droomde een week geleden van hem, ik had zo’n voorgevoel’
‘niet onknap, dat dochtertje’
‘het staat ons allemaal te wachten’
‘kun je de weduwe namens mij, ik moet op tijd zijn voor’
‘toch klonk het plechtiger in het Latijn’
‘voorbij is voorbij’
‘tot ziens, mevrouw’
‘zullen we ergens een biertje’
‘bel me, dan praten we verder’
‘met de vier of de twaalf’
‘ik deze kant’
‘wij die’
A Word on Statistics
Harmless alone,
Wanneer we een negatieve opmerking over onszelf horen, dan is meestal het eerste wat we doen, in de verdediging schieten. We proberen onszelf te rechtvaardigen. We geven verklaringen of keren de kritiek tegen de persoon die het geeft.
Waarom doen we dit? De reden is dat we ons beledigd voelen. De reden is niet wat ze gezegd hebben. Maar we geloven dat wat deze persoon gezegd heeft over ons, de waarheid is. We kunnen zijn kritiek ontkennen maar diep vanbinnen bevestigen we het.
Stel dat we de kritiek van anderen aannemen. We geloven hen. Dan maken we ons deze kritiek eigen en integreren het in onze kijk op de wereld als waarheden. Zo laten we toe dat ze de manier waarop we denken, veranderen. Die beslissing betekent dat we ons gedragen als marionetten die beheerst worden door de meningen van anderen.
Het zijn dus niet de anderen die ons beledigen. De mensen rond ons hebben het recht hun mening te uiten. Wijzelf zijn integendeel eigenlijk verantwoordelijk, want we klampen ons vast aan die meningen en geloven ze.
















































