Je leven is geen boek. Je kunt de slechte stukken niet overslaan om enkel de leuke stukken te lezen.
Er is geen weg om het leven heen, er is enkel een weg recht door het leven.
- Byron Katie -
zaterdag 26 februari 2011
Ik ben met een lach geboren. Bij mijn eerste screentest kreeg ik de opmerking dat ik minder moest lachen. Blijkbaar hebben mijn mondhoeken de neiging om omhoog te krullen als ik naar mensen luister. Dat moest ik afleren. Lachen is heel belangrijk voor mij. Het is wetenschappelijk bewezen dat mensen die meer lachen, langer leven. Daar geloof ik helemaal in.

Optimisme was een onderdeel van mijn opvoeding.
Optimism is a moral duty.
Die spreuk stond bij ons thuis in de keuken op het bord geschreven. Zo sta ik nog altijd in het leven. Niet zeuren en proberen het zonnetje in huis te zijn. Ook al heb ik een mindere dag.
- Cath Luyten - De Standaard -

Optimisme was een onderdeel van mijn opvoeding.
Optimism is a moral duty.
Die spreuk stond bij ons thuis in de keuken op het bord geschreven. Zo sta ik nog altijd in het leven. Niet zeuren en proberen het zonnetje in huis te zijn. Ook al heb ik een mindere dag.
- Cath Luyten - De Standaard -
vrijdag 25 februari 2011
Verzet
Het leven is zoals het is,
en elk verzet ertegen versterkt het ego dat denkt vrij te moeten zijn
van dat leven met al zijn problemen.
Het ego IS verzet.
En verzet zal nooit een einde kunnen maken aan verzet.
Maar verzet kan worden gezien, en in dat zien ligt vrijheid.
- Jeff Foster -
en elk verzet ertegen versterkt het ego dat denkt vrij te moeten zijn
van dat leven met al zijn problemen.
Het ego IS verzet.
En verzet zal nooit een einde kunnen maken aan verzet.
Maar verzet kan worden gezien, en in dat zien ligt vrijheid.
- Jeff Foster -
donderdag 24 februari 2011
Als ..., dan ...
Als mijn huis eens helemaal opgeknapt is, dan zal ik gelukkig zijn ...
Als de kinderen zelfstandig en uit huis zijn, dan doe ik eens iets voor mezelf ...
Als het weekend is en ik meer tijd heb, dan kan ik eindelijk eens ademhalen ...
Als ik met pensioen ga, dan ga ik eens echt genieten ...
Als het vakantie is, dan doe ik eens lekker niks ...
Als ..., dan ...
Waarom wachten?
Waarom zou je nu niet
gelukkig zijn,
iets voor jezelf doen,
ademhalen,
genieten,
lekker niks doen ?
- Ann -
Als de kinderen zelfstandig en uit huis zijn, dan doe ik eens iets voor mezelf ...
Als het weekend is en ik meer tijd heb, dan kan ik eindelijk eens ademhalen ...
Als ik met pensioen ga, dan ga ik eens echt genieten ...
Als het vakantie is, dan doe ik eens lekker niks ...
Als ..., dan ...
Waarom wachten?
Waarom zou je nu niet
gelukkig zijn,
iets voor jezelf doen,
ademhalen,
genieten,
lekker niks doen ?
- Ann -
I Am Blind, Please Help

A blind boy sat on the steps of a building with a hat by his feet.
He held up a sign which said: 'I am blind, please help.' There were only a few coins in the hat.
A man was walking by. He took a few coins from his pocket and dropped them into the hat. He then took the sign, turned it around, and wrote some words. He put the sign back so that everyone who walked by would see the new words.
Soon the hat began to fill up. A lot more people were giving money to the blind boy. That afternoon the man who had changed the sign came to see how things were. The boy recognized his footsteps and asked:
'Were you the one who changed my sign this morning? What did you write?'
The man said, 'I only wrote the truth. I said what you said but in a different way.'
"Today is a beautiful day and I cannot see it."
- Author unknown -
- Picture : Jules Bastien-Lepage - The Blind Beggar -
woensdag 23 februari 2011
Biutiful
This is a story of a man in free fall. On the road to redemption, darkness lights his way. Connected with the afterlife, Uxbal is a tragic hero and father of two who's sensing the danger of death. He struggles with a tainted reality and a fate that works against him in order to forgive, for love, and forever.
Sometimes fate is like a small sandstorm that keeps changing directions ...
You change direction but the sandstorm chases you. You turn again but the storm adjusts - over and over you play this out like some dance with death just before dawn.
This storm isn't something that blew in from far away, something that has nothing to do with you. This storm IS you. Something inside you.
So all you can do is step back outside of the storm. But make no mistake. It will cut you through the flesh like a thousand razorblades. You catch the blood in your hands, your own blood and the blood of others.
And once the storm is over you won't remember how you managed to survive. But one thing is certain: when you come out of the storm your life won't be the same, it wil be BIUTIFUL...
- Biutiful -
dinsdag 22 februari 2011
Laat de banaan los
Alles wat ik moet doen is loslaten
zoals een valk het konijn loslaat
zoals een atleet een gouden droom loslaat.
Alles wat ik moet doen vrees ik.
Wat gebeurt er als ik niet kan loslaten?
Wat als ik het wel kan?
Natuurlijk is het veiliger om niet te proberen,
want zie, ik ben niet alleen
ik herken jullie, mijn mede-apen die zich vastklampen
op de drempel van het normale.
Alles wat ik moet doen doe ik
vinger na vinger laat ik mijn greep los
Laat ik het gaan
Er was geen banaan
enkel een vuist verkrampt door angst
snakkend in de onschuldige lucht.
- Anne Merewood -
zoals een valk het konijn loslaat
zoals een atleet een gouden droom loslaat.
Alles wat ik moet doen vrees ik.
Wat gebeurt er als ik niet kan loslaten?
Wat als ik het wel kan?
Natuurlijk is het veiliger om niet te proberen,
want zie, ik ben niet alleen
ik herken jullie, mijn mede-apen die zich vastklampen
op de drempel van het normale.
Alles wat ik moet doen doe ik
vinger na vinger laat ik mijn greep los
Laat ik het gaan
Er was geen banaan
enkel een vuist verkrampt door angst
snakkend in de onschuldige lucht.
- Anne Merewood -

'Maar wanneer die zelfgemaakte alien je binnenstebuiten keert, komt het besef dat je lijf, je leven, nooit meer hetzelfde zullen zijn. Nooit meer vrij van zorgen, nooit meer alleen.
En tegelijk is moeder worden vooral afscheid nemen. Van je vroegere zelf, en van elk kind dat uit je buik gekropen is. Het ontglipt je schoot, je handen en je leven. Je geeft het door, aan zichzelf en aan de wereld.
Moeders zijn doorgeefluiken, spannende doorgeefluiken in spannende lingerie.'
- Gerda Dendooven - moeder, -
maandag 21 februari 2011
"Alsjeblieft, zei P. en hij gaf me een schouderklopje.
Dank je wel, zei ik. Maar wat moet ik er mee?
Koesteren, zei P. Ooit kan je het gebruiken."

P. wilde mij omhelzen
en zocht daar
een goeie reden voor.
Ben je jarig? vroeg hij.
Nee, zei ik, nog lang niet.
Heb je soms een huis gekocht?
Nee, zei ik, geen huis.
Iets gewonnen misschien?
Nee, zei ik, in geen jaren.
Wel, gefeliciteerd! riep P.
En hij omhelsde me van harte.
- Geert De Kockere - 'P. en ik' -
Dank je wel, zei ik. Maar wat moet ik er mee?
Koesteren, zei P. Ooit kan je het gebruiken."

P. wilde mij omhelzen
en zocht daar
een goeie reden voor.
Ben je jarig? vroeg hij.
Nee, zei ik, nog lang niet.
Heb je soms een huis gekocht?
Nee, zei ik, geen huis.
Iets gewonnen misschien?
Nee, zei ik, in geen jaren.
Wel, gefeliciteerd! riep P.
En hij omhelsde me van harte.
- Geert De Kockere - 'P. en ik' -
De Schotse filosoof Hume zei dat er in de wereld zo veel gebeurt dat het een mirakel zou zijn mocht er nooit een toevallige samenloop van omstandigheden zijn. Heel veel dingen verlopen lukraak. De belangrijkste ontmoetingen in mijn leven waren totaal toevallig.
Mijn beste reisherinneringen gaan over situaties waarin het misliep - dat we in panne vielen in de Dordogne of hopeloos verdwaalden. Woody Allen zei het al: "Comedy is tragedy plus time". Als er genoeg tijd overheen gaat, is wat tegenvalt, het grappigst. Als iets helemaal lukt, is het saai. Het geslaagde leven is dus half mislukt.
"Wat wil je?", dat is zo ongeveer de lastigste vraag die je mij kunt stellen. Er is niets wat ik nog per se wil voor ik doodga. Ik moet geen spectaculaire waterval meer zien, ik voel niet de drang om in Indonesië de hersenen van een aapje te gaan uitlepelen. Eigenlijk zou ik een goede kloosterling zijn, afgezien van het vroege opstaan. Ik zou goed gedijen in een leven waarin ik niet meer hoef na te denken over wat ik ga eten, welke broek ik aantrek of welke auto ik moet kopen. De laatste keer zei iemand me een dag voor ik naar de garage ging: "Jij zou een Saab moeten hebben." Sindsdien rijd ik met een Saab. Ik hou me daar niet mee bezig. Behalve mijn gitaren zijn er weinig dingen waar ik warm of koud van word. In mijn ideale wereld moet ik alleen maar creatieve beslissingen nemen.

Ik doe wat me overkomt, dat principe huldig ik al lang. Ik heb niet het gevoel dat ik in mijn leven veel beslissingen heb genomen. Ik heb veel gedaan en heb ook mijn best gedaan, maar ik heb de loop van de rivier gevolgd, de weg van de minste weerstand. Af en toe heb ik bijgestuurd om de scherpe kanten of een val te vermijden. Mijn grote beslissingen hadden vaker te maken met "nee" te zeggen in plaats van "ja".
Het blijven interessante discussies in de filosofie : kun je kiezen of ligt alles vast? Eén ding weet ik: de vrije wil is de grootste illusie.
Ik heb er geen idee van wat ik binnen een jaar aan het doen zal zijn. Werkzekerheid tot aan mijn pensioen, wat een gruwelijk idee. Ik heb de indruk dat mensen het tegenwoordig moeilijk hebben met het leven op z'n beloop te laten. Vandaar dat er zoveel frustratie en wrok heerst.
Het is interessant dat mensen alleen over het noodlot spreken als het slecht uitdraait. Het noodlot is gewoon wat gebeurt, of dat nu in goede of in slechte zin is. Ik geloof niet in een onzichtbare hand die de dingen stuurt. Toen mijn broer stierf (tijdens een marathon in oktober 2009), ervoer ik dat niet als iets hogers dat had toegeslagen. Dat wil niet zeggen dat ik geen verdriet had, maar ik probeerde het te aanvaarden. De dingen zijn zoals ze zijn, dat is een bron van troost. Ik had vooral het gevoel dat ik iemand in een ander verhaal werd. Tot twee jaar geleden was ik een kerel met twee ouders, twee broers en twee zussen. Ik durf niet te spreken van overmoed, maar je denkt toch dat dat voor altijd zo zal zijn. Maar in twee jaar tijd ben ik iemand geworden zonder vader, en met een broer minder. Ik geloof niet in een instantie die je zou kunnen vervloeken om wat je overkomt. Dat kan alleen als je denkt dat ergens daarboven iemand zich met jou bezighoudt. Daar hebben ze mij vooralsnog niet van overtuigd. En dat zie ik er nu ook niet meer van komen.
- Jan Leyers - De Standaard -
- Foto : http://www.storymagazine.be -
Mijn beste reisherinneringen gaan over situaties waarin het misliep - dat we in panne vielen in de Dordogne of hopeloos verdwaalden. Woody Allen zei het al: "Comedy is tragedy plus time". Als er genoeg tijd overheen gaat, is wat tegenvalt, het grappigst. Als iets helemaal lukt, is het saai. Het geslaagde leven is dus half mislukt.
"Wat wil je?", dat is zo ongeveer de lastigste vraag die je mij kunt stellen. Er is niets wat ik nog per se wil voor ik doodga. Ik moet geen spectaculaire waterval meer zien, ik voel niet de drang om in Indonesië de hersenen van een aapje te gaan uitlepelen. Eigenlijk zou ik een goede kloosterling zijn, afgezien van het vroege opstaan. Ik zou goed gedijen in een leven waarin ik niet meer hoef na te denken over wat ik ga eten, welke broek ik aantrek of welke auto ik moet kopen. De laatste keer zei iemand me een dag voor ik naar de garage ging: "Jij zou een Saab moeten hebben." Sindsdien rijd ik met een Saab. Ik hou me daar niet mee bezig. Behalve mijn gitaren zijn er weinig dingen waar ik warm of koud van word. In mijn ideale wereld moet ik alleen maar creatieve beslissingen nemen.

Ik doe wat me overkomt, dat principe huldig ik al lang. Ik heb niet het gevoel dat ik in mijn leven veel beslissingen heb genomen. Ik heb veel gedaan en heb ook mijn best gedaan, maar ik heb de loop van de rivier gevolgd, de weg van de minste weerstand. Af en toe heb ik bijgestuurd om de scherpe kanten of een val te vermijden. Mijn grote beslissingen hadden vaker te maken met "nee" te zeggen in plaats van "ja".
Het blijven interessante discussies in de filosofie : kun je kiezen of ligt alles vast? Eén ding weet ik: de vrije wil is de grootste illusie.
Ik heb er geen idee van wat ik binnen een jaar aan het doen zal zijn. Werkzekerheid tot aan mijn pensioen, wat een gruwelijk idee. Ik heb de indruk dat mensen het tegenwoordig moeilijk hebben met het leven op z'n beloop te laten. Vandaar dat er zoveel frustratie en wrok heerst.
Het is interessant dat mensen alleen over het noodlot spreken als het slecht uitdraait. Het noodlot is gewoon wat gebeurt, of dat nu in goede of in slechte zin is. Ik geloof niet in een onzichtbare hand die de dingen stuurt. Toen mijn broer stierf (tijdens een marathon in oktober 2009), ervoer ik dat niet als iets hogers dat had toegeslagen. Dat wil niet zeggen dat ik geen verdriet had, maar ik probeerde het te aanvaarden. De dingen zijn zoals ze zijn, dat is een bron van troost. Ik had vooral het gevoel dat ik iemand in een ander verhaal werd. Tot twee jaar geleden was ik een kerel met twee ouders, twee broers en twee zussen. Ik durf niet te spreken van overmoed, maar je denkt toch dat dat voor altijd zo zal zijn. Maar in twee jaar tijd ben ik iemand geworden zonder vader, en met een broer minder. Ik geloof niet in een instantie die je zou kunnen vervloeken om wat je overkomt. Dat kan alleen als je denkt dat ergens daarboven iemand zich met jou bezighoudt. Daar hebben ze mij vooralsnog niet van overtuigd. En dat zie ik er nu ook niet meer van komen.
- Jan Leyers - De Standaard -
- Foto : http://www.storymagazine.be -
De pier

Het was het soort wind
waarbij je je kon laten vallen
zonder ooit grond te raken
op de pier twee vissers,
als een soort eeuwigheid vervlochten
met de houten planken
ook zij wisten dat de vis zich
hier alleen zou laten vangen
uit medelijden met de visser
het was het soort wind dat woorden
wegblies en oude woorden met zich meedroeg
zoals een lijkbaar
de dood met zich meedraagt
de meeuwen hingen stil in de lucht;
ergens onderweg heeft de tijd zijn grip
op deze pier verloren.
bruinzout water erodeert zichzelf
op het strand maar hervalt in zijn dommigheid
ergens in het krasselige gesuis van de wind meen ik te horen
waarom ik leef, wie ik ben, wat ik ben
daarna is het seconden lang stil.
© Tom Dinneweth - De pier -
- Foto: LJ - http://fotowereld.skynetblogs.be/zee/ -
zondag 20 februari 2011
Ik zie licht, wit licht,
en nevelslierten die opzij schuiven.
vanachter die nevelslierten een figuur,
een mevrouw, een mooi dikke kwabbige mevrouw.
‘t is mijn moeder, mijn moeder die mij roept,
ze spreekt mij toe vanuit hemelse dreven.
Kom maar hier kleine jongen, zegt ze,
kom maar hier, leg je hoofd maar in mijn schoot.
Ik zal pleisters plakken waar je gesneden bent,
ik zal de dieren uit je haren halen.
En dan doe ik dat dan, leg ik mijn hoofd in haar schoot,
en dan aait ze mij, en dan zegt ze:
dat ik “rust” mag zijn, dat ik niet meer moet hopen,
dat ik niet meer moet proberen, het helpt toch niet.
Ge zijt helemaal alleen, zoals iedereen altijd en overal alleen is in alle talen.
Ge zijt bloot en weerloos, ge zijt gemaakt van dun papier.
Een windvlaag en ge vliegt omver.
Het is niet dat de anderen u niet willen helpen,
het is dat ze zelf gemaakt zijn van dun papier.
Eén scheurtje en ze scheuren.
En ge kijkt naar mij en ge ziet uzelf staan,
en ge zegt tegen uzelf wat ge altijd al geweten hebt.
Dat uw pijn voor u alleen is, niemand anders kan eraan,
niemand heeft er weet van en dat is goed zo.
Zo zijn we vrienden, dat soort vrienden zijn we.
We proberen niet, hopen niet, we kijken.
We kijken elkaar aan en we zeggen:
Kom leg uw pijn maar hier bij mij, het zal geen grammetje helpen,
kom leg uw hoofd maar in mijn schoot, dat ik u aai, dat ik u zeg,
dat ge van geluk moogt spreken dat ge niets betekent.
Kom dichterbij kom, ik heb u niets te bieden.
Kom vertel mij uw verhaal, ik beloof ik zal er niets van snappen.
Kom leg u in een bolleke aan mijn voeten, ik zal een lied zingen voor u, over niets.
- Wim Helsen - Een lied over niets -

...) "Maar papa...weet je, ik vind de meneer van de koelkast niet lief."
We waren naar een nieuwe koelkast gaan kijken en terwijl de man van de winkel mij inlichtte over de voordelen van de duurste, was zij in een grote vrieskast gaan zitten. De man had haar streng toegesproken.
"Sommige mensen zijn lief, " zeg ik, "andere niet." "Ja, " zegt ze, "sommige mensen zijn lief en de mama is een sommige mens." "Dat is waar," zeg ik.
Het blijft weer een tijdje stil en dan vanuit het niets : "...en papa is een slechte mens." Ik schrik van zoveel inzicht. "Ah ja..papa is een slechte mens want papa heeft toch slechte ogen ? "
Blij met deze uitleg doe ik er een schep bovenop : "Papa is ook een valse mens," zeg ik, "want papa heeft valse tanden."
"Ja," zegt ze "papa is een valse en een slechte mens...maar ook wel een beetje een sommige mens."
"Dat is lief," zeg ik.
"Ja," zegt ze, "sommige mensen zijn lief."
- Uit "Werk" van Josse De Pauw -
Abonneren op:
Posts (Atom)











