
Het was het soort wind
waarbij je je kon laten vallen
zonder ooit grond te raken
op de pier twee vissers,
als een soort eeuwigheid vervlochten
met de houten planken
ook zij wisten dat de vis zich
hier alleen zou laten vangen
uit medelijden met de visser
het was het soort wind dat woorden
wegblies en oude woorden met zich meedroeg
zoals een lijkbaar
de dood met zich meedraagt
de meeuwen hingen stil in de lucht;
ergens onderweg heeft de tijd zijn grip
op deze pier verloren.
bruinzout water erodeert zichzelf
op het strand maar hervalt in zijn dommigheid
ergens in het krasselige gesuis van de wind meen ik te horen
waarom ik leef, wie ik ben, wat ik ben
daarna is het seconden lang stil.
© Tom Dinneweth - De pier -
- Foto: LJ - http://fotowereld.skynetblogs.be/zee/ -
