vrijdag 9 september 2016

donderdag 8 september 2016

The best kind of people

are the ones that come into your life,

and make you see the sun where you once saw clouds.

The people that believe in you so much,

you start to believe in you too.

The people that love you,

simply for being you.

The once in a lifetime kind of people.

- Unknown -

dinsdag 6 september 2016

When you go out into the woods, and you look at trees, you see all these different trees.

And some of them are bent, and some of them are straight, and some of them are evergreens, and some of them are whatever.

And you look at the tree and you allow it. You see why it is the way it is. You sort of understand that it didn’t get enough light, and so it turned that way. And you don’t get all emotional about it. You just allow it. You appreciate the tree.

The minute you get near humans, you lose all that. And you are constantly saying ‘You are too this, or I’m too this.’ That judgment mind comes in.

And so I practice turning people into trees. Which means appreciating them just the way they are.

–Ram Dass-

maandag 5 september 2016

Wie zijn eigen zonden draagt,

let niet

op die van zijn naaste.

Robert Doisneau, La première maitresse, 1935

Enige woorden over de ziel

Een ziel heb je nu en dan. Niemand heeft haar ononderbroken en voor altijd. Dagen en dagen, jaren en jaren kunnen zonder haar voorbijgaan.
Soms verwijlt ze alleen in het vuur en de vrees van de kinderjaren wat langer bij ons. Soms alleen in de verbazing dat we oud zijn. Zelden staat ze ons bij tijdens slopende bezigheden als meubels verplaatsen en koffers tillen of een weg afleggen op knellende schoenen.
Bij het invullen van formulieren en het hakken van vlees heeft ze doorgaans vrij. Aan een op de duizend gesprekken neemt ze deel, maar zelfs dat is niet zeker, want ze zwijgt liever.
Wanneer ons lichaam begint te lijden en lijden, verlaat ze stilletjes haar post. Ze is kieskeurig: ziet ons liever niet in de massa, walgt van onze strijd om maar te winnen en van ons wapengekletter.
Vreugde en verdriet zijn voor haar geen verschillende gevoelens. Alleen als die twee zijn verbonden, Is ze bij ons.
We kunnen op haar rekenen wanneer we nergens zeker van zijn, maar alles willen weten.
Wat materiële zaken betreft houdt ze van de klokken met een slinger en van spiegels, die vlijtig hun werk doen, ook wanneer niemand kijkt.
Ze vertelt niet waar ze vandaan komt en wanneer ze van ons verdwijnt, maar lijkt zulke vragen beslist te verwachten.
Het ziet ernaar uit dat net als wij haar zij ons ook ergens voor nodig heeft.

Wyslawa Szymborska

Uit de bundel Het moment (2003)