zaterdag 9 april 2011
Het kan altijd gebeuren

Mijn vader was de eerste die heel dicht bij me stond en wegviel. Het ging fout na een levertransplantatie. Ik had niet zien aankomen hoe heftig die was, waarschijnlijk omdat ik zo druk bezig was met het draaien van mijn eerste film en omdat mijn vader zo positief was. Hij straalde in de maanden voor de operatie. Ik denk dat hij voorbereid was op wat er kon gebeuren, en daarom het leven omarmde. Ik heb het gevoel dat hij een soort rust gevonden had, terwijl zijn dood voor ons veel plotser kwam.
Mijn vader en ik hadden een heel goede band, maar hij was toen al lang geen onderdeel meer van mijn dagelijks leven. Daardoor voelde ik het gemis niet meteen. Pas na een paar maanden drong het tot me door dat ik hem niet meer kon bellen en hoe erg ik hem miste.
Ik heb afgezien van mijn vaders dood, maar kon het ook meteen plaatsen. Het voelde ook minder bruusk dan toen ik in de maanden en jaren erna mensen dicht bij me verloor, ook heel jonge mensen. In die gevallen was er veel meer de angst dat het altijd en overal kan gebeuren.
Die angst komt op, je vergeet hem weer en dan komt hij terug. Het gaat op en af. Op dit moment heb ik er geen last van, maar ik ben veel met het thema bezig door mijn volgende film. The broken circle breakdown gaat onder meer over een koppel dat een kindje van zes verlies en daar niet mee omkan. Ik weet nog niet goed wat ik van deze film moet leren. Je kunt niet zeggen dat ik voor deze film gekozen heb omdat ik mensen heb verloren, maar soms denk ik toch dat keuzes niet toevallig zijn (glimlacht).
- Felix Van Groeningen - De Standaard - 't Groot Lot -
Als ik piano speel is het alsof ik verhaaltjes vertel. De linkerhand is het water, de rechterhand het kevertje dat omhoog springt. Maar als ik een concert speel is het anders. Dan ben ik aan het performen. Ik heb zelfs het gevoel dat ik dan naar mezelf kijk, vanop afstand.
Ik zou het liefst op een eenzaam, niet te zonnig eiland zitten.
Het is een beetje vreemd, want muziek dient in de eerste plaats om mensen bij elkaar te brengen en samen te zingen en drinken. En om verhalen te vertellen.
- Agnes Obel - Riverside -
De Waterlelie
vrijdag 8 april 2011
Misschien

Misschien is sterven wel niet meer dan herschikken
van energie en leef jij verder waar
in welke vorm dan ook. Misschien ben jij
wel water dat terugkeert naar de zee
of groeien ergens bomen uit jouw aarde
ben jij de lucht die waait met winden mee.
Misschien ben jij wel zonder vorm maar daarom
niet minder waar dan alles wat ik zie
en hoor en voel en proef. Misschien ben jij
hier altijd wel geweest en zal je nooit
vergaan, is tijd niet meer dan iets door ons
bedacht en is jouw laatste zucht precies
zo ver van mij vandaan als dit moment.
Volhardend zoek ik naar bewijs van jouw
bestaan, een spoor opdat ik volgen kan.
- Saskia van Leendert -
donderdag 7 april 2011
Eén ding weet ik nu al heel zeker: ik zal het nooit zo kunnen neerschrijven, als het leven zelf het in z'n levende letters voor me neergeschreven heeft.
Ik heb het alles gelezen, met eigen ogen en met vele zintuigen. Ik zal het nooit zo kunnen navertellen.
Dit zou me wanhopig kunnen maken, als ik niet had leren aanvaarden, dat men werken moet met de ontoereikende krachten, die men heeft, maar dàt men dan ook daarmee werken moet.
Vruchten en bloemen dragen op elke grond, waar men geplant is, zou dat niet de bedoeling zijn? En moeten wij er niet aan meehelpen deze bedoeling te verwezenlijken?
Men zou een pleister op vele wonden willen zijn.
- Ett Hillesum -
Ik heb het alles gelezen, met eigen ogen en met vele zintuigen. Ik zal het nooit zo kunnen navertellen.
Dit zou me wanhopig kunnen maken, als ik niet had leren aanvaarden, dat men werken moet met de ontoereikende krachten, die men heeft, maar dàt men dan ook daarmee werken moet.
Vruchten en bloemen dragen op elke grond, waar men geplant is, zou dat niet de bedoeling zijn? En moeten wij er niet aan meehelpen deze bedoeling te verwezenlijken?
Men zou een pleister op vele wonden willen zijn.
- Ett Hillesum -
woensdag 6 april 2011
Een roos voor Marius
Gelezen op www.tussenpozen.com en kan alleen maar zeggen : "Marloes, you took the words right out of my mouth".
"Hoe meer je zazen beoefent, des te beter zul je in staat zijn iets te aanvaarden als deel van jezelf, wat het ook is."
- Suzuki Roshi in Stromend in het donker
Het is alleen een valkuil te denken dat ik "na" (wat meer) aanvaarding geen emoties meer zal hebben, of een "ander mens" zal zijn. Integendeel zelfs. Het lijkt wel alsof ik nu juist meer verdriet heb dan ooit. Omdat ik dat verdriet meer aanvaard en er (dus) niet meer zo bang voor ben.
Aanvaarding betekent ook dat ik nu kan zeggen: "Ik accepteer mijn oogziekte niet." Aanvaarding van het niet accepteren. Elke therapeut zou gaan steigeren, want ik moet toch vooral alles accepteren, of er alles aan doen om het te accepteren. Het Acceptatieproces wordt verwacht in de Westerse cultuur, want wat moeten anderen beginnen als ik het niet accepteer en zeg bang te zijn. Dat zorgt meestal voor veel angst bij sommige anderen. Niet zozeer angst voor mij en mijn leven, maar voor henzelf en hun eigen leven. Sommige anderen willen zich kunnen spiegelen aan mij als heldin. Ze willen dat ik hen hoop geef.
Maar het berokkent me schade mezelf zo tekort te doen. Kunnen zeggen dat ik het op dit moment niet accepteer, is voor mij diepe zelfaanvaarding. En hoe meer ik zazen beoefen, hoe minder ik valse hoop aan mezelf en een ander kan geven. Het hoeft van mijzelf ook niet meer zo nodig.
Het enige dat ik tegen mijn mede-zenners kan zeggen is: "Blijf zitten, blijf zazen beoefenen. Ik zit met je mee." En dat zeggen is, in mijn ogen, de grootste vorm van liefde. Hier begint intimiteit.
***
Mijn ziekte zorgt voor een enorm verlies van controle. Het is een immense, en bovendien gedwongen, overgave. Net zoals ouderdom en dood, al heb ik met die twee nog niet zoveel ervaring. Overgave met een hoofdletter O. De impact is even overweldigend als angstaanjagend. Ik heb geen flauw idee hoe het zal gaan, wat ik nog kan, wat ik op moet geven, hoe klein mijn wereld zal worden. Ik heb echt geen flauw idee.
- Marloes – Tussenpozen -
"Hoe meer je zazen beoefent, des te beter zul je in staat zijn iets te aanvaarden als deel van jezelf, wat het ook is."
- Suzuki Roshi in Stromend in het donker
Het is alleen een valkuil te denken dat ik "na" (wat meer) aanvaarding geen emoties meer zal hebben, of een "ander mens" zal zijn. Integendeel zelfs. Het lijkt wel alsof ik nu juist meer verdriet heb dan ooit. Omdat ik dat verdriet meer aanvaard en er (dus) niet meer zo bang voor ben.
Aanvaarding betekent ook dat ik nu kan zeggen: "Ik accepteer mijn oogziekte niet." Aanvaarding van het niet accepteren. Elke therapeut zou gaan steigeren, want ik moet toch vooral alles accepteren, of er alles aan doen om het te accepteren. Het Acceptatieproces wordt verwacht in de Westerse cultuur, want wat moeten anderen beginnen als ik het niet accepteer en zeg bang te zijn. Dat zorgt meestal voor veel angst bij sommige anderen. Niet zozeer angst voor mij en mijn leven, maar voor henzelf en hun eigen leven. Sommige anderen willen zich kunnen spiegelen aan mij als heldin. Ze willen dat ik hen hoop geef.
Maar het berokkent me schade mezelf zo tekort te doen. Kunnen zeggen dat ik het op dit moment niet accepteer, is voor mij diepe zelfaanvaarding. En hoe meer ik zazen beoefen, hoe minder ik valse hoop aan mezelf en een ander kan geven. Het hoeft van mijzelf ook niet meer zo nodig.
Het enige dat ik tegen mijn mede-zenners kan zeggen is: "Blijf zitten, blijf zazen beoefenen. Ik zit met je mee." En dat zeggen is, in mijn ogen, de grootste vorm van liefde. Hier begint intimiteit.
***
Mijn ziekte zorgt voor een enorm verlies van controle. Het is een immense, en bovendien gedwongen, overgave. Net zoals ouderdom en dood, al heb ik met die twee nog niet zoveel ervaring. Overgave met een hoofdletter O. De impact is even overweldigend als angstaanjagend. Ik heb geen flauw idee hoe het zal gaan, wat ik nog kan, wat ik op moet geven, hoe klein mijn wereld zal worden. Ik heb echt geen flauw idee.
- Marloes – Tussenpozen -
" Het leven is moeilijk.
Dat is een grote waarheid,
één van de grootste waarheden.
Het is een grote waarheid omdat,
zodra we deze waarheid echt zien,
we ze overstijgen.
Zodra we werkelijk weten
dat het leven moeilijk is
- als we dat eenmaal
echt begrijpen en aanvaarden -
dan is het leven niet langer moeilijk.
Want zodra we het aanvaarden,
doet het feit dat het leven moeilijk is,
er helemaal niet meer toe."
- M.Scott Peck -
Dat is een grote waarheid,
één van de grootste waarheden.
Het is een grote waarheid omdat,
zodra we deze waarheid echt zien,
we ze overstijgen.
Zodra we werkelijk weten
dat het leven moeilijk is
- als we dat eenmaal
echt begrijpen en aanvaarden -
dan is het leven niet langer moeilijk.
Want zodra we het aanvaarden,
doet het feit dat het leven moeilijk is,
er helemaal niet meer toe."
- M.Scott Peck -
Abonneren op:
Posts (Atom)










