Ontroerd zijn
is ademhalen met je hart.
- Pierre Reverdy -
donderdag 22 mei 2014
Niet alleen draagt
iedereen een masker, maar mensen hebben ook verschillende maskers, een
hele garderobe vol, voor verschillende gelegenheden. Het leven is een
gemaskerd bal waar alle deelnemers met een grote koffer vol maskers
naartoe komen voor elke ontmoeting een ander exemplaar opzetten.
Het sociale leven is dus een ingewikkeld rollenspel tussen wat mensen eigenlijk zijn, wat ze zelf denken te zijn, hoe graag door anderen gezien willen worden en wat anderen feitelijk zien. Het komt maar zelden voor dat deze percepties met elkaar overeenkomen.
Het sociale leven is dus een ingewikkeld rollenspel tussen wat mensen eigenlijk zijn, wat ze zelf denken te zijn, hoe graag door anderen gezien willen worden en wat anderen feitelijk zien. Het komt maar zelden voor dat deze percepties met elkaar overeenkomen.
Bedankt Frieda!
De vlieg vloog tegen de mug aan, midden in de lucht. ‘Ik was in
gedachten verzonken…’ zei de vlieg en streek zijn vleugels recht. ‘Ik
ook! Wat toevallig!’ zei de mug die een bult op zijn voorhoofd had. ‘In
welke gedachten was jij verzonken?’ ‘In mooie gedachten,’ zei de vlieg.
‘Ik ook! Wat leuk!’ zei de mug.
Zij gingen naast elkaar tegen een muurtje zitten, en de mug haalde een boek met gedachten te voorschijn en begon het voorzichtig door te bladeren. ‘Kijk,’ zei hij, halver...wege het boek, ‘in díé gedachten verzink ik altijd.’ De vlieg bekeek die gedachten van boven naar beneden. Hij kende ze wel. Mooie gedachten waren het.‘Sla eens om,’ zei hij. De mug sloeg één bladzijde om. ‘Ja!’ zei de vlieg. ‘Die gedachten. Daar verzink ik altijd in.’ Hij wees een paar prachtige gekleurde gedachten aan en zoemde vergenoegd. ‘Ja,’ zei de mug, ‘dat zijn ook mooie gedachten. Dat vind ik ook.’
Zij gingen naast elkaar tegen een muurtje zitten, en de mug haalde een boek met gedachten te voorschijn en begon het voorzichtig door te bladeren. ‘Kijk,’ zei hij, halver...wege het boek, ‘in díé gedachten verzink ik altijd.’ De vlieg bekeek die gedachten van boven naar beneden. Hij kende ze wel. Mooie gedachten waren het.‘Sla eens om,’ zei hij. De mug sloeg één bladzijde om. ‘Ja!’ zei de vlieg. ‘Die gedachten. Daar verzink ik altijd in.’ Hij wees een paar prachtige gekleurde gedachten aan en zoemde vergenoegd. ‘Ja,’ zei de mug, ‘dat zijn ook mooie gedachten. Dat vind ik ook.’
Zij kropen dicht tegen elkaar en keken verder in het boek. ‘Wat is
dat voor gedachte?’ vroeg de vlieg en wees een dikke kronkelige gedachte
aan. ‘Dat is een slechte gedachte,’ zei de mug. ‘Heb jij die nooit?’
‘Nee,’ zei de vlieg, aarzelend, ‘zo’n gedachte kan ik me niet
herinneren.’ ‘O,’ zei de mug. ‘Je wordt helemaal rood van binnen van die
gedachte, als je hem lang genoeg hebt.’ ‘Nee’, zei de vlieg toen. ‘Die
gedachte heb ik nooit.’ Want hij was nog nooit van binnen rood geweest.
Dat wist hij zeker.
Zo bladerden zij verder en zagen nog talloze gedachten. Diepe gedachten, zware gedachten, een paar zwarte gedachten – ‘dat zijn noodlottige gedachten,’ zei de mug die het boek goed kende – en ook luchtige, lichtblauwe en rare gedachten. ‘Ik wist niet dat er zoveel gedachten waren,’ zei de vlieg, toen de mug de laatste bladzijde omsloeg. ‘Ja,’ zei de mug. ‘En dit is nog maar deel één.’
Zij schudden hun hoofd, namen afscheid van elkaar en vlogen elk een andere kant op. De avond viel, dunne witte nevels maakten zich los van de grond en begonnen rond te dwalen, tussen de bomen, alsof zij iets zochten. Het was midden in de zomer, midden in het bos.
Zo bladerden zij verder en zagen nog talloze gedachten. Diepe gedachten, zware gedachten, een paar zwarte gedachten – ‘dat zijn noodlottige gedachten,’ zei de mug die het boek goed kende – en ook luchtige, lichtblauwe en rare gedachten. ‘Ik wist niet dat er zoveel gedachten waren,’ zei de vlieg, toen de mug de laatste bladzijde omsloeg. ‘Ja,’ zei de mug. ‘En dit is nog maar deel één.’
Zij schudden hun hoofd, namen afscheid van elkaar en vlogen elk een andere kant op. De avond viel, dunne witte nevels maakten zich los van de grond en begonnen rond te dwalen, tussen de bomen, alsof zij iets zochten. Het was midden in de zomer, midden in het bos.
- Toon Tellegen -
woensdag 21 mei 2014
It’s a marvelous thing, the ocean.
For some reason when two people sit together looking out at it,
they stop caring whether they talk or stay silent.
You never get tired of watching it.
And no matter how rough the waves get,
you’re never bothered by the noise the water makes
by the commotion of the surface
- it never seems too loud, or too wild.
When I was a kid I believed everything I was told, everything I read,
and every dispatch sent out by my own overheated imagination. This made
for more than a few sleepless nights, but it also filled the world I
lived in with colors and textures I would not have traded for a lifetime
of restful nights.
- Stephen King -
Remember, life is a journey. If you got everything you wanted all at once there’d be no point to living. Enjoy the ride, and in the end you’ll see these “set backs” as giant leaps forward, only you couldn’t see the bigger picture in the moment. Remain calm, all is within reach; all you have to do is show up everyday, stay true to your path and you will surely find the treasure you seek.
Abonneren op:
Posts (Atom)
