Nog de generatie van mijn grootouders zat een hele zomer gewoon voor de
deur naar de straat te kijken, naar de zwaluwen in de lucht.
Ze vonden
er rust in.
Dat wachten en uitstellen een kunst op zich zijn, en dat
louter met je kind bezig zijn, met je onmiddellijke omgeving, met het
zorgzamer omgaan met je voeding, met iets bedachtzamer voor je raam gaan
zitten dan je gewoonlijk doet, met het lezen van een lang geleden
gekocht boek dat nog ongelezen op het schapje
staat - dat dit alles een stijloefening kan zijn, een vorm van
afkicken, een ontwenning van het onophoudelijk gemobiliseerd worden, het
voortdurend moeten meedoen, het steeds weer meningen, visies en
standpunten te moeten hebben.
Je bent vrij in je gevangenschap.
Je kunt
loskoppelen voor een reset.
Grijp die kans, voor je het weet is het zo
voorbij en besef je in de herbegonnen ratrace dat je niets hebt
bijgeleerd.
Ik zeg niet dat het makkelijk is.
Maar zinvol is het wel.
- Stefan Hertmans -