If you feel pain, you're
alive.
If you feel other
people's pain, you're a
human being.
- Leo Tolstoy♡ -
Merci Diana !
donderdag 1 april 2021
woensdag 31 maart 2021
Uitlaatklep: Kanker gaf Verna Reusens de kans om zich te ontwikkelen als kunstenaar
‘Ik wil niet als poetsvrouw sterven, wel als kunstenaar.’ Dat besluit nam Verna Reusens (51) kort nadat ze te horen had gekregen dat ze leed aan uitgezaaide darmkanker en niet meer zou genezen. Ze werkte 20 jaar als schoonmaakster, maar kreeg weinig waardering voor dat zware werk. ‘Mijn kankerdiagnose bevrijdde me, zowel professioneel als persoonlijk.’
Verna houdt van tekenen en schilderen. Al van toen ze kind was deed ze niets liever. Ze wou aan de academie studeren, maar dat mocht niet van haar ouders. In de kunstwereld zat volgens hen geen toekomst. Verna gehoorzaamde. Tekenen en schilderen werd daardoor een vrijetijdsbesteding waar ze nog amper aan toekwam. Haar voltijdse job als poetshulp in een jeugdzorginstelling slokte het meeste van haar tijd op. Als ze ’s avonds thuiskwam, was ze op. ‘Ik werkte hard en lang, maar kreeg weinig waardering. Dat had ook een impact op mijn dagelijkse leven. Geleidelijk aan werd ik een bange, teruggetrokken vrouw. Ik was ongelukkig en zat niet goed in mijn vel.’
Bevrijding
‘Drie jaar geleden kreeg ik af te rekenen met een zware buikgriep, of tenminste dat dacht ik. Toen die griep maar niet beterde, verwees de huisarts me door. Onderzoeken brachten aan het licht dat ik een tumor had op de overgang van de dunne naar de dikke darm. Die had zich al uitgezaaid naar de lymfeklieren en de pancreas. Ik zou niet meer kunnen genezen en kreeg een prognose van nog enkele maanden tot drie jaar. Ik werd geopereerd, kreeg chemo en bestralingen om mijn leven zo lang mogelijk te rekken. Ondertussen heeft de kanker ook mijn lever aangetast. En toch vloeien er sinds mijn diagnose minder tranen dan voorheen. Hoe vreemd het mag klinken, maar figuurlijk voel ik me ziek een pak beter dan gezond. Dat komt omdat de kanker me zowel professioneel als persoonlijk bevrijd heeft.’
Eigen stijl
Zoals sommige mensen dingen van zich afschrijven, zo wou ik mijn kanker op doek verwerken.
Toen Verna het slechte nieuws te horen kreeg, besloot ze zich niet te wentelen in verdriet en zelfbeklag. Haar diagnose bekijkt ze nuchter. ‘Dat ik darmkanker kreeg, is brute pech. Maar mijn ziekte heeft me ook mogelijkheden geboden. Ik doe nu wat ik altijd al heb willen doen: tekenen en schilderen. Ik zou niet sterven als poetsvrouw, maar als kunstenaar. Dat nam ik me onmiddellijk voor. Zodra ik een beetje bekomen was van de schok en de operatie haalde ik mijn penselen boven. Ik had geen tijd meer te verliezen. Portretten schilderen is mijn ding.’
‘Voor mijn ziekte waren mijn schilderijen altijd realistische weergaven. Ik volgde slaafs de werkelijke kleuren en vormen, durfde weinig te experimenteren. Ik wou nog graag een eigen stijl ontwikkelen. Die vind je niet door er krampachtig naar op zoek te gaan, maar door gewoon veel werken te maken. En dat kon plotseling, want mijn kanker zorgde ervoor dat ik onmiddellijk moest stoppen met werken.’
Nauseous Fatigue (Misselijke vermoeidheid)
‘In de weken dat ik geen chemo krijg, lukt het mij om veel en lang te schilderen. Achter de schildersezel kom ik tot rust. Ik concentreer me op mijn werk en er is geen ruimte om te piekeren over mijn ziekte.’ De bange, ongelukkige Verna werd in de afgelopen drie jaar opener en zelfzekerder en dat vertaalde zich ook op doek. ‘Hoe meer ik schilder, hoe meer afstand ik durf te nemen van de realiteit. Mijn werk is expressiever geworden. Het canvas val ik nu meer aan, lijnen typeren mijn portretten. Gezichten zijn daardoor krachtiger, sprekender. Ze vertellen een verhaal en net dat vind ik belangrijk.’
Gifgroene chemo
Ook Verna heeft een verhaal te vertellen: het relaas van een ongeneeslijke ziekte en een aftakelingsproces. ‘Ik ben niet goed met woorden, maar toch wou ik ventileren over wat me overkomen is. Zoals sommige mensen dingen van zich af schrijven, zo wou ik mijn kanker op doek verwerken. Ik maakte een zelfportret op mijn ziekenhuisbed tijdens een chemokuur. Daar geef ik me letterlijk en figuurlijk bloot. Er zit geen symboliek in het werk, geen onderliggende boodschap. Het is een rauwe weergave van de werkelijkheid. Ik toon wat kanker met een mens doet. Ook hier weer gebruik ik harde lijnen. Ze maken de pijn voelbaar. De gifgroene kleur symboliseert de toxische chemobehandeling. Ik voel dat gif. Ik heb er een ambigue relatie mee: ik haat het en toch heb ik het nodig om langer in leven te blijven. Het contrast tussen enerzijds de ingetogenheid en anderzijds de expressie is heel groot, maar dat maakt naar mijn gevoel dit werk net sterk.’
Overleven
‘Omdat ik merkte dat het me deugd deed om mijn gevoelens op doek te zetten, besloot ik er een reeks van te maken. Ze kreeg de naam Dying to Survive. In zeven werken vertel ik het verhaal van mijn kankerbehandeling en mijn overlevingsstrijd. Want een strijd is het zeker wel. De misselijkheid en de extreme vermoeidheid waar ik zo vreselijk mee worstel, heb ik in het zelfportret Nauseous Fatigue tot uiting proberen brengen. Ondertussen is de juiste medicijnencocktail gevonden om die misselijkheid te beperken, maar de vermoeidheid blijft groot. Ik krijg om de veertien dagen chemo. Dat zal tot het einde zijn. Ik kan niet aftellen, heb geen perspectief. Soms betrap ik me wel eens op de gedachte “Dit houd ik niet lang meer vol”.’
Opener en blijer
En toch - ondanks alle fysieke last – voelt Verna zich beter dan vroeger. ‘Mijn artistieke ontwikkeling verliep parallel met een persoonlijke evolutie. Ik ben in de afgelopen drie jaar opener, blijer geworden. Ik durf zelfs te zeggen dat ik nu gelukkiger ben dan voor mijn ziekte. Dat klinkt wellicht vreemd, maar toch is het zo. Gezonde mensen vinden mijn kankerreeks erg confronterend. Toch hoop ik dat ze hen aan het denken zet: stel niet uit wat je graag wil realiseren. Wat andere kankerpatiënten ervan vinden, weet ik voorlopig niet. Ik hoop dat ze zich herkennen in de schilderijen. Dat ze daardoor weten dat ze niet alleen zijn. De gedachte dat we samen strijden, vind ik troostend.’
- Bekijk Verna’s werk op vernareusens.be of volg haar op Instagram.
Uw reactie op dit verhaal is altijd welkom. Mail ons via leven@komoptegenkanker.be.
Niemand is ooit zo welwillend en meelevend geweest als Boeddha was in zijn tijd. Een van zijn neven was de kwade Devadatta, die altijd jaloers was en erop uit was om hem slecht voor de dag te laten komen. Hij was zelfs bereid om Boeddha te vermoorden.
Op een dag, terwijl Boeddha rustig aan het wandelen was, gooide zijn neef Devadatta vanaf een heuvel een zware steen naar hem. De steen kwam naast Boeddha terecht en dus was Devatta’s poging om hem te vermoorden mislukt. Boeddha bleef onbewogen, zelfs nadat hij zich realiseerde wat er was gebeurd, en hij bleef glimlachen.
Dagen later kwam Boeddha zijn neef tegen en vriendelijk zei hij hem gedag. Devatta vroeg hem verrast: “Ben je dan niet boos?” “Nee natuurlijk niet,” verzekerde Boeddha hem.
Nog altijd onthutst vroeg Devatta hem: “Waarom niet?” En Boeddha zei: “Omdat jij niet langer diegene bent die de steen gooide en ik niet langer dezelfde persoon die er was toen de steen gegooid werd.”
dinsdag 30 maart 2021
In zijn boek ′′ Wandelingen aan zee en blije verbazing ", vertelt Olivier de Kersauson over zijn liefde voor de zee en meer in het algemeen over zijn liefde voor het leven.
′′ Ouder worden, ik denk niet dat de wandelingen aan zee steeds minder zullen worden, maar ik denk dat de aanvallen van nostalgie steeds vaker zullen gebeuren.
En dat is normaal omdat ik meer verleden heb dan toekomst, dus in het evenwicht van mijn psychische psychologie, zijn er meer dingen gedaan dan dingen te doen.
De verleiding is groot om je te laten bijpraten door de herinnering.
Maar ik wil nog steeds momenten maken en niet opnieuw beleven.
De dag dat ik verdwijn, zou ik beleefd zijn geweest met het leven omdat ik het leuk zou vinden en heel veel respect had gehad.
Ik heb nooit gezien dat de geur van lila, het geluid van de wind in de bladeren, het geluid van de herrie op het zand als de zee rustig is, het klappen.
Al die momenten die de natuur ons geeft, ik heb ze liefgehad, gekoesterd, verwend.
Ik ben beleefd.
Ze maken deel uit van mijn steeds vernieuwde wandelingen en verbazing.
Het verleden is goed, maar de verheffing van het heden is een manier om te blijven, een plicht.
In onze beschaving mishandelen we het heden, we zijn steeds gespannen naar wat we willen hebben, we raken niet meer verwonderd over wat we hebben.
We klagen over wat we willen hebben.
Grappige mentaliteit!
Genoegen nemen is niet erg. Terug naar het geluk van wat je hebt, is een kennis. ′′
When
we get angry, we suffer.
If you really understand that, you also will be able to understand that when the other person is angry, it means that she is suffering.
When someone insults you or behaves violently towards you, you have to be intelligent enough to see that the person suffers from his own violence and anger.
But we tend to forget.
We think that we
are the only one that suffers, and the other person is our oppressor.
- Thich Nhat Hanh -
Photo: © Petros Koublis
zondag 28 maart 2021
Je gaat veel mensen irriteren als je begint te doen wat het beste voor je is. Waarom worden mensen boos en geïrriteerd als jij je eigen leven en mening er op nahoudt ? Jouw onderdanigheid aan hen is als een medicijn waaraan ze verslaafd zijn. Krijgen ze dat medicijn niet meer van je, dan worden ze vervelend en onaardig tegen je. Wees niet bang om je houding duidelijk te maken. Je leeft niet om iemand anders leven te leven.
Als jij je eigen behoeften voorop stelt verbetert ook je geestelijke zelfzorg, waardoor je je meer op je eigen leven gaat concentreren.
Sommigen zijn misschien geïrriteerd en boos omdat je niet langer meer slaafs naar hun pijpen danst en hun mening deelt, omdat je jezelf nu op de eerste plaats stelt.
Maar laten we heel eerlijk zijn, zulke mensen zullen waarschijnlijk niet veel waarde aan je leven toevoegen.
- Cor Schrijen -
Abonneren op:
Posts (Atom)
