woensdag 23 februari 2022
R.I.P STIJN DE PAEPE
Wat helpt
Als vloeken helpt, dan vloek je maar.
Maak herrie, stennis en misbaar.
Scheld schel en luid je goudvis uit
en schreeuw je scherven bij elkaar.
Als bidden helpt, bid dan gerust.
Als het je troost of sterkt of sust.
Of vraag om raad. Als Hij bestaat
dan is het goed, maar ‘t is geen must.
Als huilen helpt, ga dan je gang.
Het is niet niks en het duurt lang.
Het kan geen kwaad als het niet gaat.
Het mag gezien zijn, wees niet bang.
Als praten helpt, bel me dan op
en steek van wal, hals over kop
en van de hak weer op de tak
of zachtjes sluipend uit je slop.
Als lopen helpt, vertrek meteen.
Zeer doelgericht of nergens heen.
Het hoeft niet snel, al mag dat wel.
Met verre vrienden of alleen.
Als zwijgen helpt, wees dan maar stil
en duik - als dat is wat je wil -
een tijdje weg van pijn en pech
- als je weer opduikt, geef een gil.
Als lachen helpt, ken ik een grap
of val dolkomisch van de trap.
Denk aan je kat die keer in bad
of aan het Belgisch staatsmanschap.
Als dansen helpt, is er muziek.
Als breien helpt, dan hou je steek.
Als boos zijn helpt, geef ik kritiek.
Als bakken helpt, let there be cake.
Als yoga helpt, wees fluks en zen.
Als slapen helpt, stop ik je in.
Als schrijven helpt, scherp dan je pen.
Als poetsen helpt, welaan: begin!
Je voelt je murw en overstelpt
en snakt naar stranden, wit geschelpt...
Hou vol. Vat moed. Want het komt goed.
Doe ondertussen maar wat helpt.
- Stijn De Paepe -
https://www.standaard.be/cnt/dmf20220222_96165515
dinsdag 22 februari 2022
There is so much I haven’t yet turned the tide on. So much still to be embodied, still to be integrated, still to be fully understood at best and embraced otherwise. There is so much wisdom I won’t be able to glean until I have more life behind me, until I’ve made more mistakes and felt more heartbreak and lived through deeper joy, until my bones are more brittle and my age closer to the end than the beginning. There is so much I won’t know until I’m about to take my last breath, hopefully by then saying, “I get it now.”
I guess what I’m musing on today is how so many of us rush through what is meant to be a lifelong process. We want to compartmentalize our healing as if it is fragmented instead of part of the whole. We want a lifetime's worth of wisdom right now. We want to quickly morph our pain into something shareable for the sake of being seen. We want to have more to know so we rush through all the moments that lead to knowing, thus never getting to fully be exactly where we are – never *really* letting that be enough.
I want to let this be enough. This not-knowing. This haven’t- collected-the-wisdom-yet place. This Beginner’s Mind season. This inner unfurling that hasn’t been turned into an instagrammable list. This questioning. This confusion, this in-between, this liminal gown draping my entire being. I want to let this be enough.
My questions for you:
What do you want to allow, just as it is?
What do you want to embrace, just as it is?
What do you want to stop rushing toward and instead practice trusting in?
What do you want to remember after you forget?
What do you want to let matter right now?
What do you want to let be enough, just as it is?
Perhaps this is everything.
maandag 21 februari 2022
To do or not to do...
Het ik bestaat niet werkelijk als een statische, aanwijsbare entiteit,
het is eerder een activiteit; de activiteit van zoeken.
Daar waar een ik is, is hoe dan ook een zoekbeweging,
want vanuit het afgescheiden perspectief van het ik is er altijd
het onbevredigende gevoel dat er iets fundamenteel ontbreekt.
Het ik is in de kern op zoek naar vervulling, liefde en geluk,
dat is de drive achter al het zoeken.
Het ik kent echter maar één manier om zijn doel te bereiken
en dat is iets ‘doen’. Het denkt dat het diepe verlangen naar
compleetheid kan worden bevredigd door zich ervoor in te spannen,
door het na te jagen. Dat streven kan allerlei vormen aannemen;
mediteren, spirituele oefeningen en rituelen, kennis vergaren,
oud zeer uitwerken, speciale diëten, positief denken,
proberen heel bewust en oplettend te worden, et cetera.
Een eindeloze spirituele to do list. Maar dit ‘doen’ houdt de vicieuze
cirkel van het zoeken alleen maar gaande, het gaat eindeloos door.
Het doen leidt niet werkelijk tot de dingen waar het ik naar verlangt,
hooguit tot een kortstondige verlossing, maar nooit permanent.
Er blijft altijd weer iets om te doen.
Waar we werkelijk naar verlangen, is het stilvallen van al die
uitputtende inspanningen, het verdwijnen van de doener.
En waar geen doener meer is, is enkel nog ‘zijn’.
- Erik van Zuydam -
zondag 20 februari 2022
