"Er zijn twee belangrijke dagen in het leven:
de dag dat we geboren worden,
en de dag dat we ontdekken waarom."
William Barclay (1907-1978),
zaterdag 17 april 2010
Innerlijke rust
Met wat vrienden bevond ik me op een zuidelijk strand en terwijl ik met mijn tenen in het zand woelde, genoot ik van een zacht lentezonnetje. De ruisende zee wiegde mijn gedachten. Ik voelde me heerlijk relaxed. Tot een vriendin zich bij ons voegde. "Gaan jullie mee?", vroeg ze. "We willen naar een yogales van een docent in de buurt. Ze is heel bijzonder."
En weg was de innerlijke rust. Want natuurlijk: het strand was heerlijk, maar ja, die yogales wilde ik ook. Moest ik gewoon hier blijven? Of was het dom niet te gaan? Wat zou ik missen? Vooral dat laatste woog zwaar. Ik dacht: "Straks maken zij iets geweldigs mee en ben ik er niet bij."
Dus stapte ik niet veel later in een snikhete taxi. Bestuurd door een chauffeur met een temperamentvolle rijstijl. Op weg naar een stadje dat een uur verderop bleek te liggen. Ik was blij dat we er waren. "Vanaf hier moeten we nog tien minuutjes lopen", zei de vriendin. Door smalle, steile steegjes sjokten we door het stadje omhoog.
Yogajuf Teresa ontving ons allerhartelijkst. We rolden onze matjes uit. En nadat we waren uitgenodigd in lotushouding plaats te nemen, sloten we de ogen. Teresa zei: "Laat de stress en de vermoeidheid van de dag los en probeer je zo goed mogelijk te ontspannen. Dat kun je doen door je voor te stellen dat je je op een fijne plek bevindt. Doe bijvoorbeeld alsof je op het strand bent. Voel het strand onder je voeten en de zon op je huid. Luister naar het ruisen van de zee..."
Verbijsterend dacht ik: "Daar was ik net! Heb ik daarvoor deze hele reis gemaakt?" En ik realiseerde me weer wat ik allang wist: je hoeft niets na te jagen. Laat de onrust in jezelf los. Want wat je zoekt, is er al.
- Ruud Hollander -
En weg was de innerlijke rust. Want natuurlijk: het strand was heerlijk, maar ja, die yogales wilde ik ook. Moest ik gewoon hier blijven? Of was het dom niet te gaan? Wat zou ik missen? Vooral dat laatste woog zwaar. Ik dacht: "Straks maken zij iets geweldigs mee en ben ik er niet bij."
Dus stapte ik niet veel later in een snikhete taxi. Bestuurd door een chauffeur met een temperamentvolle rijstijl. Op weg naar een stadje dat een uur verderop bleek te liggen. Ik was blij dat we er waren. "Vanaf hier moeten we nog tien minuutjes lopen", zei de vriendin. Door smalle, steile steegjes sjokten we door het stadje omhoog.
Yogajuf Teresa ontving ons allerhartelijkst. We rolden onze matjes uit. En nadat we waren uitgenodigd in lotushouding plaats te nemen, sloten we de ogen. Teresa zei: "Laat de stress en de vermoeidheid van de dag los en probeer je zo goed mogelijk te ontspannen. Dat kun je doen door je voor te stellen dat je je op een fijne plek bevindt. Doe bijvoorbeeld alsof je op het strand bent. Voel het strand onder je voeten en de zon op je huid. Luister naar het ruisen van de zee..."
Verbijsterend dacht ik: "Daar was ik net! Heb ik daarvoor deze hele reis gemaakt?" En ik realiseerde me weer wat ik allang wist: je hoeft niets na te jagen. Laat de onrust in jezelf los. Want wat je zoekt, is er al.
- Ruud Hollander -
The Singing Detective
YouTube - "Dry Bones" from "The Singing Detective"
Philip E. Marlow: There are songs to sing, there are feelings to feel, there are thoughts to think. That makes three things, and you can't do three things at the same time. The singing is easy, syrup in my mouth, and the thinking comes with the tune, so that leaves only the feelings. Am I right, or am I right? I can sing the singing. I can think the thinking. But you're not going to catch me feeling the feeling. No, sir.
Philip E. Marlow: Why is it when you lose your health the entire medical profession takes it as axiomatic you've also lost your mind?
Philip E. Marlow: Into each life some rain must fall.
Dr. Gibbon: Metaphysics?
Philip E. Marlow: Music.
YouTube - Ella Fitzgerald and The Ink Spots - Into Each Life Some Rain Must Fall
- Dennis Potter -
vrijdag 16 april 2010
Bittersweet symphony
YouTube - Bitter Sweet Symphony by The Verve
'Cause it's a bittersweet symphony this life
Trying to make ends meet, you're a slave to the money then you die
I'll take you down the only road I've ever been down
You know the one that takes you to the places where all the veins meet, yeah
No change, I can't change, I can't change, I can't change,
but I'm here in my mold , I am here in my mold
But I'm a million different people from one day to the next
I can't change my mold, no, no, no, no, no.
- The Verve -
Klagen
Klagen is een weigering om op te groeien en te leren.
Het einde van het klagen is het opgeven van het wachten
op een ander verleden
door zich op het heden en op de toekomst te orïenteren.
- François Roustang -
donderdag 15 april 2010
Sommige, de meest menselijke zaken,
spelen zich alleen maar tussen mensen af,
niet in mensen afzonderlijk.
Liefde, respect, bewondering, betekenis,
hebben alleen maar plaats in een tussenruimte,
in dat onzichtbare iets wat door een verbintenis geschapen wordt.
Ergens anders bestaan ze niet.
- Connie Palmen, De vriendschap -
Soefisme
In de woorden van de soefidichter Aboe Sa'ied Abi'l-Chair (gestorven 1049):
" Soefisme betekent dat je datgene wat in je hoofd opkomt, wegdoet, dat je hetgeen je in je hand hebt weggeef en dat je hetgeen je overkomt, accepteert."
" Soefisme betekent dat je datgene wat in je hoofd opkomt, wegdoet, dat je hetgeen je in je hand hebt weggeef en dat je hetgeen je overkomt, accepteert."
Doen alsof
"Wanneer mensen menen dat ze niet gadegeslagen worden,
nemen ze een vreemde gestalte aan : - hun eigen."
- Otto Weiss -
Doen alsof, verstoppertje spelen, dom eigenlijk, want je verstopt jezelf uiteindelijk alleen voor jezelf. Door jezelf weg te cijferen verlies je jezelf.
Door ons achter een masker te verschuilen, willen we minder kwetsbaar zijn, zodat we minder pijn en angst voelen. Maar tegelijkertijd worden we ook ongevoelig voor vreugde, liefde, geluk en alle goeie gevoelens.
Door al die gevoelens te negeren, negeren we vooral onszelf.
We hebben het gevoel dat we nog vanalles waar moeten 'maken', omdat we blijkbaar niet waar 'zijn'.
Kan ik mezelf toelaten helemaal waar te zijn? Helemaal mezelf te zijn?
Of misschien kan ik doen alsof ik doe alsof?
- Ann -
Het ego en het Ik
Als twee vogels die in dezelfde boom zitten, twee intieme vrienden, wonen het ego en het Ik in hetzelfde lichaam.
De eerste eet de zoete en zure vruchten van de boom van het leven, terwijl de tweede van een afstandje toekijkt.
- Mundaka Upanishad -
The more I see
YouTube - Red Hot Chili Peppers "Snow (Hey O)" live at Fuse
The more I see
The less I know
The more I'd like to let it go.
- Red Hot Chili Peppers -
Door het oog van de familie
Een moeder zegt tegen haar dochter: 'Alle warmte komt van jou, want mijn moeder was zo koud.'
De moeder is tekort gekomen en vraagt haar dochter om haar de warmte te geven die ze van haar moeder had willen hebben. Hiermee overvraagt ze haar dochter, in de verwachting en hoop dat haar dochter zich als moeder over haar zal ontfermen.
Als de dochter niet die warmte kan geven die haar moeder zo hard nodig heeft om zich in het leven staande te houden, kan het gebeuren dat de moeder haar dochter de schuld gaat geven van alle ellende die de moeder in het leven heeft meegemaakt en de dochter daarmee tot zondebok maakt.
' Alles gegeven, niets gekregen.' - Ischa Meijer, Brief aan mijn moeder.
Als een kind alles heeft gegeven en niets gekregen, ervaart het dat zijn vertrouwen in en inzet voor anderen niet lonend zijn. Om de balans van geven en ontvangen voor zichzelf in evenwicht te brengen, kan het kind zonder wroeging anderen in relaties misbruiken. Deze kinderen gaan, als ze volwassen zijn geworden, van hun kinderen vragen wat ze van de ouders niet hebben gekregen. Op deze manier kan de negatieve cyclus zich in de volgende generaties voortzetten.
Else-Marie Van den Eerenbeemt, Door het oog van de familie - liefde, leed en loyaliteit.
De moeder is tekort gekomen en vraagt haar dochter om haar de warmte te geven die ze van haar moeder had willen hebben. Hiermee overvraagt ze haar dochter, in de verwachting en hoop dat haar dochter zich als moeder over haar zal ontfermen.
Als de dochter niet die warmte kan geven die haar moeder zo hard nodig heeft om zich in het leven staande te houden, kan het gebeuren dat de moeder haar dochter de schuld gaat geven van alle ellende die de moeder in het leven heeft meegemaakt en de dochter daarmee tot zondebok maakt.
' Alles gegeven, niets gekregen.' - Ischa Meijer, Brief aan mijn moeder.
Als een kind alles heeft gegeven en niets gekregen, ervaart het dat zijn vertrouwen in en inzet voor anderen niet lonend zijn. Om de balans van geven en ontvangen voor zichzelf in evenwicht te brengen, kan het kind zonder wroeging anderen in relaties misbruiken. Deze kinderen gaan, als ze volwassen zijn geworden, van hun kinderen vragen wat ze van de ouders niet hebben gekregen. Op deze manier kan de negatieve cyclus zich in de volgende generaties voortzetten.
Else-Marie Van den Eerenbeemt, Door het oog van de familie - liefde, leed en loyaliteit.
woensdag 14 april 2010
Familie is lastig, maar zonder familie gaat het niet.
Broers en zusters met wie je genen en vroegere herinneringen deelt, kunnen een tiranniek beroep doen op aandacht en liefde. Dat mag, want je bent familie.
Maar eenmaal volwassen kunnen ze je net zo gemakkelijk als een vlieg van hun schouder vegen. Dat mag ook want tot vriendschap zijn ze niet verplicht. Ze zijn ongevraagd spiegel en graadmeter.
Maar zonder knellende bloedbanden is een mens weerloos en overgeleverd aan liefde en haat van mensen die hem daarvoor als speelbal hebben uitgekozen, afhankelijk van de luimen van het lot.
Het lot van de toekomst ligt impliciet in de bereidheid van mensen om verantwoordelijkheid op zich te nemen uit het verleden en deze om te bouwen naar de toekomst.
Doeshka Meijsing - De tweede man.
Maar eenmaal volwassen kunnen ze je net zo gemakkelijk als een vlieg van hun schouder vegen. Dat mag ook want tot vriendschap zijn ze niet verplicht. Ze zijn ongevraagd spiegel en graadmeter.
Maar zonder knellende bloedbanden is een mens weerloos en overgeleverd aan liefde en haat van mensen die hem daarvoor als speelbal hebben uitgekozen, afhankelijk van de luimen van het lot.
Het lot van de toekomst ligt impliciet in de bereidheid van mensen om verantwoordelijkheid op zich te nemen uit het verleden en deze om te bouwen naar de toekomst.
Doeshka Meijsing - De tweede man.
Abonneren op:
Posts (Atom)
