- http://www.zomp.nl/danibal -
zaterdag 29 januari 2011
Ik ben een huilebalk. Ik ween bij het minste. Zie ik iemand tranen laten, ik doe mee.
Kinderen krijgen maakt dat nog veel erger. Iedereen waarschuwt je daarvoor en dat is verdorie ook echt zo. Alsof je plots je filter kwijt bent. Je ziet de wereld door kinderogen, hun ogen, en dat kan al eens een angstaanjagend perspectief geven. Kinderen maken je op zeer meedogenloze wijze zeer kwetsbaar. En daar ben je weerloos tegen. Maar dat vind ik niet erg. Dat vind ik zelfs bijzonder interessant.
Niets wat ons zo benauwd maakt als een huilende mens. We kunnen er niet mee om. Weten ons echt geen houding te geven. Nochtans is het simpel: een huilende mens, die moet je gewoon vastpakken. Ik denk wel dat ik goed kan troosten. Ik heb ook al huilende mensen aangesproken die ik helemaal niet ken. Ik kan niemand zomaar laten huilen.
Wat ik doe? De elementaire vraag stellen: 'Gaat het? Kan ik helpen?" Je merkt wel snel of je nodig bent of niet. Waarom gaan we ervan uit dat huilende mensen onbereikbaar zijn, of willen zijn? Of erger: dat huilende mensen iets eigenaardigs zijn? Iets om ver uit de buurt van te blijven?
- Tom Helsen - Waterlanders - De Standaard -
Toeval als duwtje in de rug
Op mijn zestiende beeldde ik me mijn leven helemaal anders in dan wat het nu geworden is. Het leven ontvouwt zich als een lotus. Telkens opent zich een nieuw blaadje. Ik word erin geduwd. Dat boezemt me geen angst in, integendeel. Ik heb een groot vertrouwen in de gang van zaken. Ik vertrouw zelfs meer op wat het leven voor mij mogelijk maakt dan op de keuzes die ik misschien zelf zou gemaakt hebben. Soms krijg ik niet wat ik wil of verwacht, maar blijkt het toch mooier of beter uit te draaien.
Ik vind het tof dat die meevallers me hebben doen inzien dat bewuste keuzes vaak ingegeven zijn door je beperkingen. Mensen, ik ook, denken vaak te realistisch: heb ik wel het juiste diploma, bezit ik de juiste competenties, kan ik dat wel maken? Soms moet je dat overwinnen. Toeval is vaak het extra duwtje dat ik nodig heb.
Mijn vertrouwen is gekoppeld aan een zekere naïviteit: ik weet niet altijd waar ik ga uitkomen, maar ik trek het me niet aan. Vroeger zocht ik constant naar verklaringen en theorieën, maar dat is naar de achtergrond verdwenen.
Het is zoals Picasso zei: "Ik zoek niet, ik vind". Als het leven je kansen geeft, moet je ze grijpen.
- Inge Vervotte - 't Groot Lot - De Standaard -
Commentaar van de jonge dichter bij het verschijnen van zijn eerste dichtbundel: 'Van nu af aan ben ik dus ook officieel iemand met een innerlijkheid.'
De thermometer een kwartiertje buiten leggen en daarna de temperatuur aflezen. Alsof je de koorts opmeet van een reusachtig, niet te overzien lichaam dat ziek is. Doodziek.
Madeleine (onze poetsvrouw) is al volop aan de slag in de woonkamer terwijl ik in de veranda nog een ochtendlijke kop koffie zit te drinken.
"Madeleine' zeg ik 'mijn boek is af'.
Madeleine legt de stofzuiger stil.
'Wat is er?' vraagt Madeleine. 'Zeg het nog eens, want ik heb het niet verstaan.'
'Dat mij boek af is!'
'Begin dan maar weer al aan ne verse' antwoordt ze.
En Madeleine zet de stofzuiger weer aan.
- Leo Pleysier - De dieven zijn al gaan slapen -
De thermometer een kwartiertje buiten leggen en daarna de temperatuur aflezen. Alsof je de koorts opmeet van een reusachtig, niet te overzien lichaam dat ziek is. Doodziek.
Madeleine (onze poetsvrouw) is al volop aan de slag in de woonkamer terwijl ik in de veranda nog een ochtendlijke kop koffie zit te drinken.
"Madeleine' zeg ik 'mijn boek is af'.
Madeleine legt de stofzuiger stil.
'Wat is er?' vraagt Madeleine. 'Zeg het nog eens, want ik heb het niet verstaan.'
'Dat mij boek af is!'
'Begin dan maar weer al aan ne verse' antwoordt ze.
En Madeleine zet de stofzuiger weer aan.
- Leo Pleysier - De dieven zijn al gaan slapen -
vrijdag 28 januari 2011
Toen ik gisteren een wandelingetje maakte in 't stad werd ik aangesproken door twee leerlingen van het Koninklijk Atheneum. Ze vroegen me of ze me - in het kader van gedichtendag - een gedicht mochten voordragen. Wat een aangename verrassing!
Het was een gedicht van Toon Hermans :
Een dag zonder jou
is een tuin zonder bloemen,
een dag zonder jou
kun je geen dag meer noemen,
een dag zonder jou
is een dag zonder licht
en dáárom is zo'n dag
geen gezicht.
Het huis is leeg en koud
als ik je stem niet hoor,
de tafels, de stoelen en het bed,
het stelt geen moer meer voor,
een boom zonder takken,
'n hemel zonder blauw,
m'n lief, dat is een dag
zonder jou.
De weg naar de bibliotheek leek opeens veel zonniger.
- Ann -
Het was een gedicht van Toon Hermans :
Een dag zonder jou
is een tuin zonder bloemen,
een dag zonder jou
kun je geen dag meer noemen,
een dag zonder jou
is een dag zonder licht
en dáárom is zo'n dag
geen gezicht.
Het huis is leeg en koud
als ik je stem niet hoor,
de tafels, de stoelen en het bed,
het stelt geen moer meer voor,
een boom zonder takken,
'n hemel zonder blauw,
m'n lief, dat is een dag
zonder jou.
De weg naar de bibliotheek leek opeens veel zonniger.
- Ann -
woensdag 26 januari 2011
dinsdag 25 januari 2011
Uitgesproken
praat met mij en doe dat
honderduit, vertel me zwijgend
waarover een leven gaat
hoeveel tederheid er nodig is
en adem gulzig tot het eind
spreek dit lichaam zonder
een spoor van schroom, spreek
het, spel het volledig uit
laat me duizelen breng me
in totale ademnood geef je
eindelijk helemaal bloot
- Marc Tritsmans - Winnaar Herman De Coninckprijs 2011
honderduit, vertel me zwijgend
waarover een leven gaat
hoeveel tederheid er nodig is
en adem gulzig tot het eind
spreek dit lichaam zonder
een spoor van schroom, spreek
het, spel het volledig uit
laat me duizelen breng me
in totale ademnood geef je
eindelijk helemaal bloot
- Marc Tritsmans - Winnaar Herman De Coninckprijs 2011
maandag 24 januari 2011
In mijn huis probeer ik het vergelijken uit te bannen. We zijn niet gelijk en zullen dat ook nooit worden. We zijn gelijkwaardig en dat is iets heel anders.
Opvoeden is maatwerk. Wanneer je meegaat in die gelijkheidswens van kinderen, geef je ze onbewust het beeld mee dat we allemaal gelijk zijn. Daarmee stimuleer je het proces van vergelijken. Kijken naar anderen en je vergelijken met anderen is de bron van veel ellende en wat er uit voort komt is jaloezie, onvrede, onzekerheid, arrogantie, pesten, uitsluiten …
Wat gebeurt er eigenlijk als we onszelf vergelijken met anderen. Dat betekent dat we onze gouden standaard buiten onszelf gaan plaatsen. Hoe wij ‘zouden moeten’ zijn, wordt afgeleid van hoe anderen zijn.
Drijfzand…, je kunt alleen maar zijn zoals jij bent. Jij bent jouw eigen gouden standaard. Het is misschien wel de grootste uitdaging van je leven om (weer) te ontdekken wie jij bent en dat in de wereld (durven) te zetten. Neem jezelf als maatstaf met al je mogelijkheden en moeilijkheden. Dat is de enige ondergrond waar je stevig op kunt bouwen.
Lieve moeders, wij hebben hier weer een belangrijke taak voor de wereld van morgen. Maar eerst moeten we er zelf natuurlijk mee ophouden, want we leven als ouders onze kinderen voor.
- Marleen - De blauwe uil -
Opvoeden is maatwerk. Wanneer je meegaat in die gelijkheidswens van kinderen, geef je ze onbewust het beeld mee dat we allemaal gelijk zijn. Daarmee stimuleer je het proces van vergelijken. Kijken naar anderen en je vergelijken met anderen is de bron van veel ellende en wat er uit voort komt is jaloezie, onvrede, onzekerheid, arrogantie, pesten, uitsluiten …
Wat gebeurt er eigenlijk als we onszelf vergelijken met anderen. Dat betekent dat we onze gouden standaard buiten onszelf gaan plaatsen. Hoe wij ‘zouden moeten’ zijn, wordt afgeleid van hoe anderen zijn.
Drijfzand…, je kunt alleen maar zijn zoals jij bent. Jij bent jouw eigen gouden standaard. Het is misschien wel de grootste uitdaging van je leven om (weer) te ontdekken wie jij bent en dat in de wereld (durven) te zetten. Neem jezelf als maatstaf met al je mogelijkheden en moeilijkheden. Dat is de enige ondergrond waar je stevig op kunt bouwen.
Lieve moeders, wij hebben hier weer een belangrijke taak voor de wereld van morgen. Maar eerst moeten we er zelf natuurlijk mee ophouden, want we leven als ouders onze kinderen voor.
- Marleen - De blauwe uil -
Het leven is voortdurend bezig
ons een spiegel voor te houden,
ons wakker te schudden.
Wanneer we niet bereid zijn te zien
wat het leven ons probeert te laten zien,
zal het de intensiteit opvoeren totdat
we willen zien wat we moeten zien.
Op deze manier is het leven zelf
onze grootste bondgenoot.
- Adyashanti -
ons een spiegel voor te houden,
ons wakker te schudden.
Wanneer we niet bereid zijn te zien
wat het leven ons probeert te laten zien,
zal het de intensiteit opvoeren totdat
we willen zien wat we moeten zien.
Op deze manier is het leven zelf
onze grootste bondgenoot.
- Adyashanti -
zondag 23 januari 2011
Because I have a voice !
King George VI: L-listen to me... listen to me!
Lionel Logue: Why should I waste my time listening to you?
King George VI: Because I have a voice!
Lionel Logue: ...yes, you do.
- The Kings Speech -
Onder ogen zien
Een leerling zei: Wat is gemoedsrust?
De meester zei: Alles onder ogen zien.
De leerling zei: En als je dat niet kunt?
De meester zei: Dan zie je dat maar onder ogen.
De leerling zei: En als dat nog steeds niet helpt?
De meester zei: Je denkt nog steeds dat iets zal helpen.
De leerling zei: Wilt u soms zeggen van niet?
De meester zei: Wat weet ik daarvan?
De leerling zei: Als u het al niet weet, wie dan wel?
De meester zei: Wie zegt dat iemand het weet?
De leerling zei: Bedoelt u dat niemand het weet?
De meester zei: Wie zegt dat ik iets bedoel?
De leerling zei: Ik weet niet of ik dit wel wil weten.
De meester zei: Dan zie je dat maar onder ogen.
De leerling zei: Als ik alles onder ogen zie, kan ik dan gemoedsrust verwachten?
De meester zei: Dat is al de gemoedsrust.
De leerling zei ongelovig: Meer valt er niet te halen?
De meester zei: Als er al iets te halen valt.
De leerling zei teleurgesteld: Ik had me er heel wat meer van voorgesteld.
De meester zei: Ook dat moet je onder ogen zien.
- Niet-Weten.nl-
De meester zei: Alles onder ogen zien.
De leerling zei: En als je dat niet kunt?
De meester zei: Dan zie je dat maar onder ogen.
De leerling zei: En als dat nog steeds niet helpt?
De meester zei: Je denkt nog steeds dat iets zal helpen.
De leerling zei: Wilt u soms zeggen van niet?
De meester zei: Wat weet ik daarvan?
De leerling zei: Als u het al niet weet, wie dan wel?
De meester zei: Wie zegt dat iemand het weet?
De leerling zei: Bedoelt u dat niemand het weet?
De meester zei: Wie zegt dat ik iets bedoel?
De leerling zei: Ik weet niet of ik dit wel wil weten.
De meester zei: Dan zie je dat maar onder ogen.
De leerling zei: Als ik alles onder ogen zie, kan ik dan gemoedsrust verwachten?
De meester zei: Dat is al de gemoedsrust.
De leerling zei ongelovig: Meer valt er niet te halen?
De meester zei: Als er al iets te halen valt.
De leerling zei teleurgesteld: Ik had me er heel wat meer van voorgesteld.
De meester zei: Ook dat moet je onder ogen zien.
- Niet-Weten.nl-
«Ik weet helemaal niet of ik het leven wel zo moeilijk vind. Ik ben van nature nogal positief ingesteld, en ik word daar steeds bedrevener in. Ik weet namelijk almaar beter met welke mensen ik me moet omringen om gelukkiger te worden. Ik vind het moeilijk om mee te gaan in iemands donkerte, iemands depressie. Als ik frustratie ruik, maak ik me zo snel mogelijk uit de voeten. Ik probéér er begrip voor op te brengen, maar dat vat is gauw leeg.
»Ik heb te veel relativeringsvermogen, denk ik. Als ik iemand hoor klagen, denk ik al snel: ga eens naar Nepal, of Afrika, of om het even welke plek waar het leven écht niet evident is. Of ik denk: man, we zijn gezond, hoe erg kan het zijn? Wat natuurlijk onzin is, want de psyche is net zo ontvankelijk voor blutsen en breuken als het lichaam.
»Voor alle duidelijkheid: als ik merk dat iemand die ik graag zie met iets zit, zal ik nooit met een opgetrokken wenkbrauw naar zijn grieven luisteren. Nooit. Mijn geduld is vooral snel op bij mensen die níét zo dicht bij mij staan en drama's maken.»
- Nathalie Meskens - Humo
Abonneren op:
Posts (Atom)
