Er zijn mensen
met een kleine wonde in het hart.
Zij leven en werken als iedereen,
zij lachen en praten
tot er weer een beetje bloed
uit de wonde komt,
en tranen uit hun ogen ...
Zij leren leven, elke dag,
met een pijn die nooit verdwijnt.
Ook voor hen zal het morgen Pasen zijn,
Pasen met een graf en een gemis,
een grote twijfel en een niet-verstaan.
Meer dan anderen zullen zij luisteren
naar de klokken in de morgen
en kinderen zien die eieren zoeken.
Zij zullen de lente proeven
met een bijsmaak van verdriet.
Zo gingen eens de vrouwen naar het graf
vanuit eenzelfde gemis.
Zij zochten Zijn aanwezigheid.
Zij zochten Zijn gebaar,
Zijn blik, Zijn woord.
Zij zochten iets van Hem.
Zij gingen naar het graf
en vonden enkel doeken
en wat Hij nog van zich had afgeschud,
als iemand die, bij nacht,
de aarde heeft ontvlucht,
en alles wat de mens benauwt.
Die achterlaat wat niet meer dient
en slechts bezwaart.
Zij hebben toen de laatste afdruk
van een spoor gezien
dat verderloopt
in d'onbekende eeuwigheid.
Als straks uw wonde zachtjes bloedt
omdat de lente zonder hem
of zonder haar begint,
denk dan aan 't lege graf:
die laatste afdruk
van een spoor dat niet ten einde was.
Weet dan dat leven groter is
dan de tekens
waarin wij het willen vatten,
groter is dan een gebaar,
een blik, een woord,
groter zelfs dan een aanwezigheid.
Leven is een sprankel geest
die ruimte nodig heeft
nog verder
dan de drift der witte wolken
in de voorjaarswind.
Als straks de oude wonde
zachtjes bloedt ...
Zelf een sprankel geest worden,
niet blijven hangen bij de aarde
worden als de witte wolken
in de voorjaarswind.
Zelf een beetje voorjaar worden
en een stuk verrijzenis
voor een wereld waar
het nog veel te donker is.
- Manu Verhulst -
Tekst : http://www.renaat.be
Foto: http://braille.aminus3.com
