vrijdag 24 september 2021
We die inside when we silence our rightful expressive inheritance.
We die inside when we let fear of judgment obscure our knowing.
We die inside when we shame and bypass our feelings.
We die inside when we choose a path that isn’t ours to walk.
We die inside when we forget our magnificence, encoded within us from the beginning.
I am so tired of the little deaths of self-diminishment.
Better to live true.
- Jeff Brown -
donderdag 23 september 2021
We Must
by Charles Bukowski
we must bring
our own light
to the
darkness.
nobody is going
to do it
for us.
as the young boys
ski
down the slopes
as the fry cook
gets his last
paycheck
as dog chases
dog
as the chessmaster
loses more than
the game
we must bring
our own light
to the
darkness.
nobody is going
to do it for us,
as the lonely
telephone
anybody
anywhere
as the great beast
trembles
in nightmare
as the final season
leaps into
focus
nobody is going
to do it
for us.
But as long as you’re avoiding your feelings, you’re denying reality.
And if you try to shut something out and say, “I don’t want to think about it,” I guarantee that you’re going to think about it.
So invite the feeling in, sit down with it, keep it company.
And then decide how long you’re going to hold on to it.
Because you’re not a fragile little somebody.
It’s good to face every reality.
To stop fighting and hiding.
To remember that a feeling is just a feeling—it’s not your identity.
-
Jij laat jezelf beledigd voelen, niet de anderen
Het is waar dat niemand het leuk vindt dat één van zijn gebreken in de schijnwerpers komt te staan of dat hij herinnerd wordt aan een fout. In het algemeen houdt niemand van kritiek. Mensen hebben liever vleiende woorden en lof. Want dat geeft ons het gevoel aanvaard te worden. Goedkeuring geeft ons een erg goed gevoel. Want het stimuleert eigenlijk het beloningssysteem in onze hersenen. Dat gebeurt in die mate dat we verslaafd kunnen raken aan goedkeuring. Kritiek en afwijzing kunnen ervoor zorgen dat we ons angstig, depressief of kwaad voelen.
Uiteraard willen we die emoties niet voelen. We willen ze eerder tegen elke prijs vermijden. Maar het probleem is dat de manier waarop we kiezen ze te ontwijken, meestal niet de beste is.
Wanneer we een negatieve opmerking over onszelf horen, dan is meestal het eerste wat we doen, in de verdediging schieten. We proberen onszelf te rechtvaardigen. We geven verklaringen of keren de kritiek tegen de persoon die het geeft.
Waarom doen we dit? De reden is dat we ons beledigd voelen. De reden is niet wat ze gezegd hebben. Maar we geloven dat wat deze persoon gezegd heeft over ons, de waarheid is. We kunnen zijn kritiek ontkennen maar diep vanbinnen bevestigen we het.
Stel dat we de kritiek van anderen aannemen. We geloven hen. Dan maken we ons deze kritiek eigen en integreren het in onze kijk op de wereld als waarheden. Zo laten we toe dat ze de manier waarop we denken, veranderen. Die beslissing betekent dat we ons gedragen als marionetten die beheerst worden door de meningen van anderen.
Het zijn dus niet de anderen die ons beledigen. De mensen rond ons hebben het recht hun mening te uiten. Wijzelf zijn integendeel eigenlijk verantwoordelijk, want we klampen ons vast aan die meningen en geloven ze.
Vind je het niet interessant dat dit niet zo vaak gebeurt met lof? Meestal nemen we de complimenten niet op dezelfde manier aan als kritiek. Maar als iemand ons iets negatiefs vertelt, dan maken we het ons onmiddellijk eigen.
