Boos over het feit dat ze oud was, baadde een grootmoeder haar jongste kleindochter in de gootsteen in de keuken. Zo'n glanzend huidje wilde ze zelf ook wel, en ze benijdde het kind, die prachtige levensvonk die uit haarzelf was voortgekomen, om de mooie jaren die het nog tegemoet ging.
Terwijl ze het kleine handje waste, bleef de blik van de grootmoeder hangen op de wonderlijke structuur ervan: een schitterend miniatuur, perfecte kleine nageltjes, en dan die kleine rimpeltjes boven de vingertjes.
Ze hield haar eigen hand eens naast die van haar kleindochterje, en plotseling kreeg ze een glashelder inzicht: de twee handen waren precies hetzelfde. Het enige verschil was de tijd. Iedere hand was perfect voor zijn eigen leeftijd; allebei functioneerden ze zoals ze moesten functioneren op de leeftijd die erbij hoorde.
En de grootmoeder realiseerde zich dat haar eigen hand ook mooi was, alleen op een andere manier.
- Zenverhalen -
