
Op zekere dag liep een jongeman langs een verlaten weg toen hij zoiets als een gehuil hoorde. Hij kon niet met zekerheid zeggen wat het geluid was maar het leek te komen van onder een brug. Naarmate hij de brug naderde, werd het geluid harder en toen zag hij een zielig tafereel.
Daar, liggend in de modderige rivierbedding, zat een jong hondje van ongeveer twee maanden oud. Het had een diepe snee in zijn kop en zat onder de modder. Zijn voorpoten waren gezwollen waar ze stevig vastgebonden waren met touwen.
De jongeman werd onmiddellijk met ontferming bewogen en wilde de hond helpen, maar toen hij dichterbij kwam, hield het huilen op en de hond liet zijn tanden zien en begon te grommen. Maar de jongeman gaf niet op. Hij ging zitten en begon zachtjes tegen de hond te praten. Het nam veel tijd in beslag maar uiteindelijk stopte de hond met grommen en kon de jongeman dichterbij komen en de hond aanraken en het stevig vastgebonden koord losmaken.
De jongeman droeg de hond naar huis, zorgde voor de wonden,gaf hem eten en water en een warm bed. Zelfs bij dit alles bleef de hond,telkens als de jongeman naderde, grommen. Maar de jongeman gaf niet op.
Weken gingen voorbij en de man bleef voor het jonge hondje zorgen.
Toen kwispelde de hond op zekere dag met zijn staart.Constante liefde en vriendelijkheid hadden gezegevierd en er begon een levenslange vriendschap van loyaliteit en vertrouwen.
- Zinnige verhalen -
