«Ik ben geen tsjiepmuile, zoals ze in Gent zeggen. Er was een tijd dat ik zonder liegen kon zeggen: 'Ik huil nooit.' Maar sinds ik kinderen heb, is het jankgedeelte van mijn hersenen weer geactiveerd. Hoofdzakelijk in het kader van ontroering, maar soms ook gewoon omdat ik iets heel triest vind.

Gisteren vroeg Annemie Struyf in 'Music@Work' 'The Kids' van Lou Reed aan, over een moeder die haar kindjes moet afstaan. Dat liedje eindigt met het hartverscheurende gehuil van een kind dat ongeveer de leeftijd moet hebben van mijn eigen kinderen. Ik heb niet officieel gesnotterd, maar ik voelde de tranen branden in mijn ogen. Ik zat in de auto en ik heb toch in de achteruitkijkspiegel gekeken: 'Zouden ze 't kunnen zien, De Soete?'»

- Tomas De Soete - Humo -