Wat is dat, moeder zijn? Het valt niet snel in een paar woorden te vatten. Vandaar dat er zoveel poëzie over geschreven wordt. Je hele gevoelswereld wordt overhoop gehaald. Je gaat anders naar films kijken, anders boeken lezen. Dat vind ik wel straf, dat een kind je zo kwetsbaar en empathisch maakt, en je hele kijk op de wereld verandert. Je neemt het mee in alles wat je doet. Ineens stroomt dat door onze aderen: je kind is daar, en dat begint.
Als ik zie hoe snel ik ze alweer moet loslaten... Dat weet je niet van te voren, dat het zo snel zal gaan. Nu al hebben ze een eigen mening, over vriendschap, politiek, vreemdelingen in de stad. Als ouder moet je volgen en loslaten. Het is allemaal veel intenser dan ik zelf ooit voor mogelijk had gehouden. En het is ook cru, zo snel als je je kinderen weer moet loslaten. Het komt altijd te vroeg. Tegelijk vind ik het knap om te zien hoe ze zichzelf worden, los van ons.
LIEVE BLANCQUAERT - De Standaard 14/8/2010
