Zonder woorden

Zonder woorden wordt het moeilijk te verwijzen naar iets wat niet voor je neus staat, wordt het moeilijk om conceptueel te worden of zelfs een verhaal te vertellen. Wordt het moeilijk om plannen te maken. Om je zorgen te maken. Wat een groot verlies zou dat zijn.

Met woorden bestrijk je alles, doorkruis je alles, je kunt teruggaan naar het verleden, je op de toekomst richten. Zorgen die achter je liggen, zorgen van vandaar, zorgen voor morgen: iets wat je morgen moet zeggen, iets wat je gisteren had moeten zeggen. Met woorden kun je plannen maken en veranderen. Je moet dat en nummers onthouden. Je kunt luchtkastelen bouwen. En ze weer afbreken. Met woorden kun je over dingen praten die niet bestaan, over tijden die er nooit geweest zijn, over gemiste kansen, de eeuwigheid, grammaticale constructies. Als je wilt, en zelf als je dat niet wilt, kun je volledig in boeken en tijdschriften leven, in chatrooms en radioprogramma's, in dimensies die volkomen losstaan van het hier en nu van je eigen leven. Je kunt opbellen en je mening geven over aids in Afrika of de Oscars in LA. Je kunt dezelfde e-mail sturen naar drie vriendinnen tegelijk, of van de ene vriendin een sms lezen terwijl je met de andere aan het vrijen bent. Het is een intens geestelijk proces.

Taal bouwt koepels, en bouwt daar andere koepels overheen, wanneer de eerste verdwijnen. Omdat woorden nooit stil zijn. Het begin van een zin richt de aandacht vooruit; het einde vereist van je dat je het begin in gedachten houdt. De ene alinea leidt naar de andere en deze pagina naar de volgende. De ogen zijn de lippen vooruit. Al lezende slaan we de bladzijde om, terwijl de laatste regel van de vorige bladzijde nog op zijn plek moet vallen in ons hoofd. Terwijl ik tyo lopen mijn gedachten op mijn vingers vooruit. Voortgedreven. Nooit in het nu. Nooit beheerst door dit moment.

- Tim Parks - Leer ons stil te zitten -