
De waarnemer kent geen emoties. Hij is als een spiegel.
Alles trekt gewoon aan hem voorbij. De spiegel velt geen oordeel.
Steeds als we oordelen, hebben we een gedachte toegevoegd die we moeten benoemen.
De waarnemer is niet kritisch. De waarnemer oordeelt niet.
De waarnemer neemt gewoon waar of weerspiegelt, net als een spiegel.
Als er vuilnis aan voorbijgaat, weerspiegelt hij vuilnis.
Als er rozen aan voorbijgaan, weerspiegelt hij rozen.
De spiegel blijft een spiegel, een lege spiegel.
De waarnemer accepteert zelfs niet; hij neemt alleen waar.
- Charlotte Joko Beck - Niets bijzonders -
