Ik probeer het wat als?-denken af te leren. Vroeger werd ik er gek van, maar nu zeg ik tegen mezelf: de keuzes die je gemaakt hebt zijn nu geen keuzes meer. Je moet er dus ook niet over piekeren. Het voordeel van ouder worden is dat je leert hoe je zulke gedachten kunt stoppen.
Als er iets moet gebeuren, dan gebeurt het. Toch heb ik tot rond mijn 25ste het lot proberen te controleren. Niet toevallig heette mijn eerste film Een ander zijn geluk; ik zocht altijd naar manieren om zeker te zijn dat de mensen die ik graag zag gezond en gelukkig bleven. Ik belde ze wel honderd keer om te vragen of ze oké waren. Als mijn ouders ziek werden, dacht ik meteen dat het iets verschrikkelijks kon zijn. Tot een vriendin me deed beseffen dat ik niets opschoot met zulke gedachten. Hoe goed ik het ook bedoelde en hoe hard ik ook mijn best deed, ik kon het kwaad niet controleren. Ik bedacht ook dat, mocht er ooit iets ergs gebeuren, ik spijt zou hebben dat ik niet voldoende genoten had van de goede momenten. Dit is allemaal voorbij voor je het weet.
Ik blijf er wel gevoelig voor. Als ik zelf heel gelukkig ben, moet ik nog altijd eens bellen naar mijn lief, mijn broer en mijn ouders om te checken of alles goed gaat. Pas dan kan ik helemaal gelukkig zijn. Of als mijn broer met zijn kindjes op de fiets arriveert, schiet de gedacht door mijn hoofd hoe gevaarlijk dat is. Maar wat ga je doen? Ze opsluiten? Ik laat mijn zoontje ook fietsen. Ik probeer een tussenweg te vinden: ik zal er nooit helemaal op los leven, maar ik wil ook niet neurotisch zijn. Het enige wat ik doe is hout vasthouden. Dat mag hé (lacht)
Als tiener stond ik niet stil bij de erge dingen die me konden overkomen. Later werd ik dat veel meer. Ik kreeg echt last van existentiële angsten en panikeerde soms om niets. Mijn zoontje heeft me dat voor een deel afgeleerd. Ik zou mijn eigen zoon toch niet in de war brengen door zelf onnozel te doen, zeker?
- Fien Troch - 't Groot Lot ' De Standaard -
